บทที่ 618 ไปหาถึงบริษัท

ในเมือง เป็นเวลาค่ำ

คฤหาสน์หลังใหญ่ของชัยเดช นวิยาเร่งแม่ครัวไปแล้วสามครั้ง “แค่ตุ๋นซุปไก่มันต้องใช้เวลาอีกนานแค่ไหนเนี่ย?”

“คุณผู้หญิง ซุปไก่ของคุณเดชต้องตุ๋นให้ครบสองชั่วโมง ไม่เช่นนั้นเขาไม่กิน” คนใช้ก็ลำบากใจ “เวลาไม่ใช่ว่าจะควบคุมไม่ได้ แต่เป็นเพราะคุณแจ้งช้าเกินไป”

“เอาล่ะ เอาล่ะ เธอตุ๋นเสร็จแล้วเรียกฉัน” นวิยาเดินออกไปอย่างขุ่นเคือง ไม่ได้ใส่อารมณ์กับเธอ

เธอเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าอยากจะตุ๋นซุปแล้วส่งไปให้เขา อยากจะใช้โอกาสนี้ไปดูบริษัทหน่อย

ระหว่างที่รอ เธอเดินไปเดินมาในห้องรับแขก ในหัวสมองเต็มไปด้วยภาพของญาณี

ยกข้อมือดูนาฬิกาไปหลายครั้ง เมื่อเห็นว่าจะเลยเวลาอาหารเย็นแล้ว

จนกระทั่งพระจันทร์ส่องแสง ดาวบนฟ้าค่อยๆโผล่ออกมา เมืองทั้งเมืองสว่างไสวไปด้วยแสงไฟ ในที่สุดก็ได้กลิ่นหอมของซุปไก่ที่เข้มข้นหอมกรุ่นแล้ว

วันนี้เขาน่าจะทำโอ เวลานี้แล้วยังไม่เห็นหัวเลย

“คุณนายคะ ซุปไก่ตุ๋นเสร็จแล้ว”

นวิยารับกระติกน้ำซุปมาจากสาวใช้ แล้วรีบเดินไปที่หน้าบ้าน

คนขับรถเปิดประตูให้เธอ เธอถือกระติกน้ำซุปขึ้นรถอย่างระมัดระวัง “ไปที่บริษัท เร็วเข้า！”

“ครับ คุณผู้หญิง” คนรถช่วยเธอปิดประตู แล้วรีบขึ้นไปนั่งยังตำแหน่งคนขับ

สิบกว่านาทีให้หลัง รถก็ได้มาจอดอยู่ต้องตึกของR-Alanกรุ๊ป

นวิยาเปิดประตูรถ ถือกระติกน้ำซุปลงจากรถอย่างรวดเร็ว เดินเข้าไปในบริษัทเหมือนแข่งกับเวลา

บนตึก

อารมณ์ของชัยเดชไม่เลวเลยทีเดียว เธอยกกาแฟที่เพิ่งชงเสร็จสองแก้วเข้าไปในห้องของรองประธาน

ได้ยินเสียงฝีเท้า ญาณีที่กำลังยุ่งก็เงยหน้าขึ้น เห็นชายวัยกลางคนที่ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

“มาครับ มาดื่มกาแฟสักแก้ว ผมชงเองกับมือเลยนะ”

“ขอบคุณ” ญาณีไม่ได้ปฏิเสธ เพราะรู้สึกง่วงเล็กน้อย