บทที่ 620 อาจจะเกิดเรื่องแล้ว

เบญญามองออกไปนอกรถ เธอพูดอย่างเสียดาย “ฤดูร้อนนี้ยังไม่ได้กินกุ้งผัดหม่าล่าเลย วันๆเอาแต่ทำโอที คงต้องทำไปตลอดกาลแล้วมั้ง”

ในรถเงียบกริบไปหลายวินาที

เบญญาพูดไปโดยไม่ได้คาดหวังอะไร เธอก็แค่อยากกินเท่านั้น

“งั้นก็ไปกินตอนนี้เลย” วริศคิดถึงภาพที่เธอเอาขนมเค้กมาให้ ในใจรู้สึกอบอุ่น ก็ถือว่าเป็นการตอบแทน

ทันใดนั้นหญิงสาวก็หันมองเขาด้วยความประหลาดใจ!

เห็นเพียงเขาที่มือจับพวงมาลัย สายตามองไปข้างหน้าอย่างเงียบสงบ ราวกับว่าเมื่อกี้ไม่ได้พูดอะไรเลย

แต่ว่าเธอนั้นได้ยินจริงๆ “ได้สิ！” เธอดีใจอย่างมาก และรอคอยมานานแล้ว

วริสที่ขับรถอยู่ มุมปากก็ปรากฏขึ้นด้วยรอยยิ้มบางๆ

มันเป็นค่ำคืนที่สงบและสวยงามอย่างไม่ต้องสงสัย

ไม่นานนัก เขาก็ได้มาจอดอยู่ปากทางแห่งหนึ่ง “ลงรถเถอะ ถึงแล้ว”

เบญญามองวิวที่อยู่นอกหน้าต่าง ปลดเข็มขัดนิรภัยแล้วลงจากรถ “คุณพาฉันมาที่นี่？ มากินร้านข้างทางเหรอ?”

“ที่นี่ไม่ใช่ร้านข้างทางธรรมดา มันเป็นถนนสายเก่าที่ค่อนข้างมีชื่อของเมืองไนร์ก้า” วริศล็อกประตูรถ พูดแนะนำกับเธอ “ไปเถอะ”

เขาว่า “ที่นี่สภาพแวดล้อมแล้วไม่ค่อยเท่าไหร่ แต่ร้านอาหารในนี้ทุกร้านต่างมีจุดเด่นทั้งนั้น โดยเฉพาะกุ้ง ด้านในนี้มีห้าหกร้านที่ขาย ส่วนใหญ่ที่นั่งจะเต็มตลอด บางทีต้องเข้าแถวรอโต๊ะนะ”

“ทำไมคุณถึงรู้ดีจังเลย?” เบญญาสองมือล้วงอยู่ในกระเป๋าเสื้อ กำลังเดินตามเขาไป หันหน้ามองไปทางเขา “ดูเหมือนว่าคุณจะคุ้นเคยกับที่นี่เป็นอย่างดี”

“บางครั้งก็นัดลูกค้ามาคุยงานตรงนี้ เธอเชื่อมั้ย?” วริศยิ้มถาม

เธอส่ายหัว “ฉันไม่เชื่อ คุยงานกับลูกค้ามันต้องไปพวกคลับเฮาส์ระดับไฮเอนด์ไม่ใช่เหรอ? เหมือนให้ความเคารพพวกเขา”

“บางครั้งลูกค้าก็เรียกร้องที่จะมาที่นี่” วริศยิ้มๆ “จริงๆแล้วผมก็ไม่เชื่อ แต่มันคือความจริง”

ทั้งสองคนเดินเข้าไปในซอย

มันค่อนข้างเหมือนถนนสายเก่า มันให้ความรู้สึกของยุค90 มันก็คือตลาดกลางคืน แต่สภาพแวดล้อมยังคงสะอาด

ทางเข้าเป็นร้านบาร์บีคิว จากนั้นก็เป็นร้านขายผัดหมี่……

พวกเขาเดินเข้ามาข้างใน…….

พื้นที่เปิดโล่งขนาดสิบตารางเมตรด้านนอกของแต่ละร้านนั่งเต็มไปด้วยลูกค้า