บทที่ 638 เจตนาของเธอ

“พี่จงใจเหรอ?” นิ้วมือของนุชวราบีบเกร็ง “พี่จงใจซื้อเค้กวันเกิดมาให้ฉัน เพื่อหลอกถามฉัน? จงใจตามไปหาเรื่องที่น้ำตกลอซีรา แล้วบอกคุณนภาว่าพี่จะไม่ยอมรามือง่ายๆ?”

“นุชว์แกอย่าตื่นตูมขนาดนั้น” มุมปากของญาณียกขึ้น เอ่ยพูดด้วยน้ำเสียงผ่อนคลายว่า “มันไม่ได้ซับซ้อนเหมือนที่แกคิด ตอนนี้น้ำตกลอซีราก็ถือได้ว่าเป็นสถานที่ท่องเที่ยวแห่งหนึ่ง ปีๆหนึ่งรองรับนักท่องเที่ยวได้ตั้งมากมาย ทีนภาลัยยังมาได้ แล้วทำไมฉันจะมาไม่ได้ล่ะ?”

นุชวราไร้คำโต้แย้ง แต่เธอก็เชื่อในลางสังหรณ์ของตัวเอง “...........” เธอเสียใจและเจ็บปวดมาก

ในระหว่างที่เงียบ ญาณีก็พูดขึ้นมาอีกว่า “ยังมีเรื่องอะไรอีกไหม? ถ้าไม่มีฉันขอตัวไปทำงานต่อ”

นุชวราวางสาย ยืนนิ่งอยู่บนดาดฟ้าเนิ่นนาน ในใจเอาแต่รู้สึกอยู่ไม่สุข

อีกฝ่ายเปลี่ยนไป…..ราวกับเป็นคนแปลกหน้า

เธอเห็นอีกฝ่ายเป็นพี่เป็นเพื่อน เพราะญาณีเคยช่วยเธอหลายครั้ง ไม่ว่าจะเป็นเรื่องงานหรือเรื่องใช้ชีวิต

แต่ว่า…..เรื่องของสองบริษัท คนตัวเล็กๆอย่างนุชวราไม่กล้าเข้าไปพัวพันหรอก

นุชวราเตือนตัวเอง ว่าตั้งแต่นี้เป็นต้นไปต้องอยู่ให้ห่างจากญาณีเข้าไว้

แล้วก็ต้องรีบคืนเงินสองแสนห้าให้ญาณีไวๆ！

เมื่อกลับมาที่ห้องทำงาน สมองของเธอยังคิดแต่เรื่องนั้น จนเธอเดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของเบญญา “..........”

“มีอะไรหรือเปล่า?” เบญญาเงยหน้าขึ้น สบสายตากับเธออย่างเรียบนิ่ง

นุชวราทำท่าจะพูดแต่ก็ไม่พูด “..........” ท่าทางเหมือนเพิ่งถูกอะไรโจมตีมาอย่างหนัก

“พูดมาเถอะ” เธอเอ่ยพูดอย่างตรงไปตรงมา “เธอมีอะไร?”

“ฉัน….ฉันขอยืมเงินสักห้าหมื่นได้ไหมคะ?” นุชวราไม่ได้ไตร่ตรองอะไรมาก “รอเงินเดือนออกเดี๋ยวฉันทยอยคืนให้” เธอเองก็รู้สึกกระดากอายเหมือนกัน

เบญญาชะงักไปเล็กน้อย เป็นครั้งแรกเลยที่มีคนมาขอยืนเงินเธอแบบนี้

“ได้สิ” หลังจากนิ่งไปเธอก็ไม่ได้ปฏิเสธ แต่เอ่ยถามว่า “โอนทางวีแชทได้ไหม?”

“ได้ค่ะ”

จากนั้นทั้งสองก็แอดวีแชทกัน เบญญาโอนให้เธอห้าหมื่นอย่างไม่พูดพร่ำทำเพลง แถมยังถามอีกว่า “ห้าหมื่นพอเหรอ?”

เธอรู้ว่าอีกฝ่ายถามเพราะกลัวว่ามันจะไม่พอ แต่การที่เบญญาให้เธอยืมเงินจำนวนเยอะขนาดนี้ได้อย่างสบายๆ นุชวราก็อดที่จะรู้สึกถึงความแตกต่างระหว่างชนชั้นขึ้นมาไม่ได้

“พอค่ะๆ ขอบคุณมากค่ะ”

หลังจากเห็นเงินเข้า นุชวราก็นำเงินในบัญชีที่เหลือมาสมทบ แล้วโอนคืนให้ญาณีสองแสนห้า