บทที่ 644 ชัยเดชตื่นตระหนก

“ครับ” วริศสายตาเคร่งขรึม “เช่นนั้นเรื่องที่ต้องตามหาอดีตภรรยาของชัยเดชคงต้องเลื่อนออกไปหนึ่งวัน เรื่องนี้ผมไม่อยากให้คนอื่นจัดการ”

“ได้” ภีมพลไม่ใช่คนเรื่องมาก เขาตอบตกลงอย่างรวดเร็ว

ตอนเย็น วริศมาหน้าประตูห้องทำงานรองประธานหลังเลิกงาน เขามองไปที่เบญญา จากนั้นก็เคาะประตูที่เปิดอยู่

ผู้หญิงสองคนเงยหน้ามองเขาพร้อมกัน

เบญญาถาม “เลิกงานแล้วเหรอคะ”

“ใช่ครับ”

เธอหยิบกระเป๋าแล้วลุกขึ้นเดินไปหาเขา เธอกำลังรอเขาเลิกงาน

นุชวรานั่งบนเก้าอี้ของตัวเอง มองดูพวกเขาเดินออกไปด้วยความรู้สึกผิดหวัง ในสายตาของวริศไม่มีเธอเลย เขาไม่แม้แต่จะมองเธอ

ความชอบคือหนามที่ฝังอยู่ในใจ มันเจ็บปวดทุกครั้งที่คิดถึง

ระหว่างทางกลับบ้าน เบญญานั่งเบาะข้างคนขับ เธอหันไปมองเขาและพูดเบาๆ “ช่วงนี้นุชวราดูแปลกๆ”

“เกิดเป็นอะไรเหรอ” วริศถาม “เธอหาเรื่องคุณเหรอ”

“เธอจะหาเรื่องฉันทำไมคะ” เธอถามด้วยความไม่เข้าใจ จากนั้นก็พูดว่า “เธอขอยืมเงินฉันห้าหมื่น น่าจะมีเรื่องด่วน แต่ฉันไม่ได้ถามเหตุผล”

ได้ยินแบบนี้ วริศก็ไม่พูดอะไร ยืมเงินไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

แค่นุชวราไม่หาเรื่องเธอก็พอ

วริศคิดในใจ นุชวราไม่ใช่ผู้หญิงอย่างญาณี แล้วตัวเองก็ไม่ได้เล่าอะไรให้เบญญาฟัง

ผ่านไปพักหนึ่ง วริศก็พูดว่า “ประธานนภาลัยจะกลับมาวันมะรืน ผมลาหยุดหนึ่งวัน พรุ่งนี้ผมจะพาคุณไปน้ำตกลอซีรา”

เธอหันหน้ามามองเขาด้วยความดีใจ “จริงเหรอคะ”

“เรื่องแบบนี้ยังต้องโกหกด้วยเหรอ” วริศก็ดีใจ

“เราไปกันแค่สองคนเหรอคะ คุณขับรถเองเหรอ” เธออดกังวลไม่ได้ “ถนนบนเขาไกลมาก คุณนั่งนานขนาดนั้นไหล่จะไม่เจ็บเหรอคะ”

“ผมไม่ได้ใช้ไหล่ขับซะหน่อย” วริศอุ่นใจ “แผลผมดีขึ้นมากแล้ว คุณไม่ต้องห่วง ขับรถแปดร้อยกิโลเมตรไม่ใช่ปัญหา”