บทที่ 656 เป็นอีกวันที่หึง

เขายกเท้าเดินออกไปข้างนอก

“นายดีจัง!” มองแผ่นหลังนั้น มุมปากหญิงสาวยกขึ้น ใบหน้าผุดรอยยิ้มออกมา พูดขึ้นด้วยความดีใจ “ในอนาคตถ้าใครได้แต่งงานกับนาย จะต้องมีความสุขตายเลย!”

หัวใจวริศสั่นไหวเบาๆ เขาไม่ได้หันไป ไม่มีใครรู้ความคิดภายในใจเขาในตอนนี้ แค่ชะงักฝีเท้า จากนั้นก็เดินออกไป

เบญญามองแผ่นหลังเขาหายไปจากสายตา

เธอเบ้ปาก จากนั้นก็ยิ้ม ได้เป็นเพื่อนกับคนอย่างเขา ก็ถือเป็นบุญวาสนาแล้ว

เธอมีเพื่อนเยอะมาก แต่ที่เจริญตาจริงๆ มีไม่เยอะ

นภาลัยหนึ่ง ภีมพลหนึ่ง วริศก็อีกหนึ่ง

วริศกลับมาถึงห้องทำงาน เขานั่งลงหน้าโต๊ะทำงาน เดิมทีจะต้องตอบกลับอีเมล แต่พอจับเมาส์กลับเหม่อลอยทีละนิด

สิ่งที่ระลึกอยู่ในหัวสมองไม่มีวันลืมคือใบหน้าบริสุทธิ์ไร้เดียงสาของเบญญา

ยาของกรินทร์มีประสิทธิภาพมาก เบญญาที่โดนงูกัดเป็นแผลถึงแม้จะเลือดไหลไปไม่น้อย แต่ตอนนี้ไม่รู้สึกเจ็บเลยสักนิด ราวกับคนที่ไม่เป็นอะไร

เธอนั่งพิงอ่านหนังสือสักพัก จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาติดตามละคร อารมณ์ก็ค่อยๆ ดีขึ้นทีละนิด

ขณะที่ใบหน้าหล่อนักเลงของไวศิษฎ์เข้าสู่ม่านตา มักทำให้รู้สึกเพลิดเพลินในสายตาเสมอ มุมปากเธอก็ยกขึ้นโดยไม่ได้ตั้งใจ

สำหรับสาวน้อยอย่างเธอ คนประเภทไวศิษฎ์เป็นที่นิยมชมชอบมาก เรียกติดปากว่าหนุ่มน้อย ไอดอลวัยรุ่น

ยามราตรีใกล้เข้ามา……

วริศออกมาจากห้องทำงาน เขายืนนิ่งตรงนอกห้องนอนหลัก ยกมือขึ้นกำลังจะเคาะประตู แต่ก็กลัวเธอหลับไปแล้ว

ประตูห้องแง้มอยู่ ไม่ได้ปิดสนิท ในใจเขารู้ดี

บริเวณรอบๆ เงียบสงัด……

ในใจวริศลังเลครู่หนึ่ง ขณะที่เขากำลังจะหันไปพักผ่อนที่โซฟา ในห้องนอนหลักก็มีเสียงคิกคักของหญิงสาวลอยออกมา

เขาขมวดคิ้ว หยุดฝีเท้า ยังไม่นอนเหรอ?

เที่ยงคืนแล้วนะ

จับลูกบิดประตูผลักออกเบาๆ ไม่คิดว่าเธอกำลังติดตามละคร!

เสียงเปิดประตูรบกวนหญิงสาวที่กำลังอินกับบทละคร เบญญายกสายตาขึ้นมาทันที รอยยิ้มบนหน้าชะงักทันที “ทำไมนายยังไม่นอน?”