บทที่ 667 ชีวิตมักจะรังแกคนจน

นุชวราได้ยินคำพูดของเธอ เธอกลับรู้สึกผิด

เธอคิดว่าตัวเองทำเกินไป... จึงถือแก้วกาแฟแล้วเริ่มคิดใหม่อีกครั้ง

นี่ก็คือกลยุทธ์ของญาณี เพราะเธออายุมากกว่านุชวราตั้งสิบกว่าปี มีประสบการณ์ชีวิตมากกว่า สำหรับเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างนุชวรา ญาณีรับมือได้สบาย

“นุชว์ ช่วงนี้เธอกับวริศเป็นยังไงบ้าง” เธอพยายามเปลี่ยนเรื่อง พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนราวกับพี่สาวคนโต “เรื่องนี้เธอพูดกับเพื่อนคนอื่นไม่ได้ เธอคงแบกรับความรู้สึกนั้นคนเดียวใช่ไหม”

เป็นเหมือนที่คิดไว้ไม่มีผิด ทันทีที่พูดถึงชื่อของวริศ นุชวราก็นึกถึงเบญญา ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความผิดหวัง เธอเจ็บปวดหน้าอกอย่างไม่รู้ตัว

ญาณีจิบกาแฟ เธอถอนหายใจอย่างเอือมระอา “ชีวิตมักจะรังแกคนจน ความรักก็เหมือนกัน”

นุชวราก้มหน้าลง

“เธอรับไว้เถอะ” ญาณียื่นบัตรเครดิตให้เธอ “ข้างในมีเงินสองล้าน เอาให้เธอใช้”

นุชวราเบิกตากว้างมองเธอด้วยสายตาที่ไม่อยากจะเชื่อ “หมายความว่าอะไร” นุชวราไม่เคยเห็นเงินมากขนาดนี้มาก่อน

“หมายความว่า ให้เธอใช้เงินพวกนี้แต่งตัว เรียนโยคะ ออกกำลังกาย เรียนภาษาต่างประเทศ พัฒนาตัวเอง ไปซื้อเสื้อผ้าแบรนด์เนมสวยๆ ไปลองใส่รองเท้าส้นสูง ไปทำผม ไปทำให้ตัวเองเปล่งประกาย” ญาณียิ้มมุมปากอย่างแผ่วเบา “ให้วริศสังเกตเห็นเธอ ให้เขาชื่นชมเธอ ให้เขาชอบเธอ”

นุชวราตกใจ แต่เธอมีหลักการของตัวเอง “ฉันรับเงินของคุณไว้ไม่ได้”

“อย่างนั้นเธอยอมอยู่เป็นคนธรรมดาไปตลอดชีวิตเหรอ” ญาณีพูดตรงไปตรงมา “เงินเดือนของเธอตอนนี้ ยังต้องคืนนภาลัยอีกสองแสน ถ้าฉันเดาไม่ผิด เธอไปยืมเงินมาอีกห้าหมื่น เงินสองแสนห้า เธอคงต้องประหยัดใช้ไปอีกสองปีใช่ไหม”