บทที่ 694 ซ่อนความหวาดกลัวเอาไว้ไม่อยู่

พวกเขาผูกพันกับนมกล้วย

ถึงแม้จะกินข้าวเช้ามาแล้ว แต่เขาก็ยังอยากกินของพวกนี้ นั่งลงที่โต๊ะทำงาน วริศเปิดฝานมกล้วยและยกดื่มอย่างเอร็ดอร่อย รสชาติเต็มไปด้วยความสุข

ตอนเช้า ที่โรงเรียนอนุบาลเดือนดาว แสงพระอาทิตย์สาดส่องดอกไม้

เด็กๆของแต่ละชั้นเรียนมีครูสามคนพาไปเล่นเกมที่สนาม

แชมป์ยืนอยู่บนสนามสีเขียว ใบหน้าเล็กๆที่หล่อเหลา กระทบกับแสงอาทิตย์ เขากำลังสังเกตการเปลี่ยนแปลงของก้อนเมฆ

“พี่แชมป์ คิดอะไรอยู่” ขวัญข้าวเดินเข้ามาหาเขา เธอมองเขาด้วยความสงสัย

ข้างหลังพวกเขา มีกลุ่มเด็กน้อยที่กําลังเล่นเกมกันอยู่ เกมพวกนั้น พวกเขาสองพี่น้องไม่เคยเล่น

“หาช่องโหว่นะสิ” แชมป์ยังยืนท่าเดิม เขาพูดอย่างเป็นกังวล “โทรศัพท์ก็ซ่อมแล้ว แต่ข้างในกลับไม่มีเบาะแสอะไรเลย นวิยานี่โง่จริงๆ”

“แล้วจะเอาไปให้ลุงวริศดูไหม” ขวัญข้าวเสนอความคิด

“หากันก่อนแล้วค่อยว่ากัน เผื่อมันยังมีช่องโหว่อะไร เขายุ่งมากพอแล้ว” แชมป์พูด “นวิยาเป็นคนเรียบง่าย เธอคงไม่ได้เก็บหลักฐานอาชญากรรมของชัยเดชเอาไว้”

ขวัญข้าวไม่เข้าใจเรื่องพวกนี้ “พี่แชมป์ กินอมยิ้มไหม” เธอรู้แค่ว่าพี่ชายของตัวเองยุ่งกับเรื่องนี้จนถึงดึกทุกวัน

“ขอบคุณนะขวัญข้าว”

“ไม่เป็นไรค่ะ!”

R-Alanกรุ๊ป อาคารหลายตึกที่สูงตระหง่าน

“วันนี้ฉันขอกลับไปทำงานที่บ้านนะคะ” ญาณีเดินเข้าไปในห้องทำงานท่านประธาน “ฉันจะพยายามวาดโครงร่างให้ได้ภายในยี่สิบชั่วโมง”

ชัยเดชนั่งอยู่บนเก้าอี้ เขาเงยหน้ามองเธอ “ได้ยินว่าคุณบอกว่าจะให้รางวัลพวกเขาห้าแสนอย่างนั้นเหรอ แล้วยังให้พวกเขาวาดโครงร่างภายในยี่สิบสี่ชั่วโมง”

“ใช่ค่ะ” เธอพูดอย่างเย็นชา

ชัยเดชจุดบุหรี่ สูบบุหรี่แล้วพ่นควันออกมา “ผมออกเงินก้อนนั้นให้เอง”

“ไม่เป็นไรค่ะ” เธอปฏิเสธอย่างเย็นชา “ฉันเป็นคนรับปากพวกเขา คุณอย่าเข้ามายุ่งเลยค่ะ ที่ฉันมาหาคุณตอนนี้ ก็เพื่อที่จะมาบอกคุณว่าฉันจะกลับบ้าน”

ไม่รอให้ชัยเดชพูดอะไร ญาณีหันหลังแล้วเดินออกไปข้างนอกทันที