บทที่ 697 แรดจริงๆ

ตอนเช้า อาคารทีเอ็ม กรุ๊ป อาคารที่สูงตระหง่านถูกแสงอาทิตย์สาดส่องสว่างไสว

ในห้องทำงานที่สะอาดสะอ้าน ทุกคนมีชีวิตชีวา

บนโต๊ะทำงานของวริศมีนมกล้วยและเค้กถั่วแดงวางอยู่เหมือนเดิม มันทำให้วริศอดสงสัยไม่ได้ เมื่อคืนเบญญาโทรมาบอกว่าจะรักษาระยะห่างกับเขาไม่ใช่เหรอ

แล้วทำไมยังซื้ออาหารเช้ามาให้เขา

แต่ว่า เขารู้สึกอุ่นใจและดีใจ

ในตอนนี้เอง นุชวราถือเอกสารฉบับหนึ่งเดินเข้ามา เธอใส่รองเท้าส้นสูงและยืดตัวตรง ท่าทีมีชีวิตชีวา “ผู้ช่วยวริศอรุณสวัสดิ์ค่ะ นี่คือเอกสารการประชุมที่คุณต้องการ แบบไฟล์ฉันส่งให้คุณในเมลแล้ว”

แม้แต่น้ำเสียงก็เหมือนไปฝึกมา มันไม่เหมือนเมื่อก่อน

วริศรับเอกสารมา “โอเค ขอบคุณครับ”

นุชวราไม่ได้รีบออกไป เธอมองไปที่โต๊ะทำงานของเขา “เค้กถั่วแดงยังร้อนอยู่ไหมคะ” เธอยิ้มและมองเขา “วันนี้รสชาติไม่เหมือนเมื่อก่อน คุณลองชิมดูสิคะ”

วริศมองเธอด้วยความตกใจ เธอยิ้มอย่างสดใส

นุชวราแต่งหน้าสวย ผิวขาวขึ้นกว่าแต่ก่อน รอยยิ้มก็เต็มไปด้วยความมั่นใจ “ผู้ช่วยวริศคะ ฉันเห็นคุณกินหมดทุกวันเลย หมายความว่าอาหารเช้าที่ฉันซื้อให้ถูกใจคุณใช่ไหมคะ”

นอกประตู เมื่อเบญญาได้ยินแบบนี้ เธอก็ถอยออกไปพิงกำแพงโดยสัญชาตญาณ

“คุณเป็นคนซื้อให้ผมเหรอ” วริศพยายามระงับความตกใจในใจเอาไว้

พวกเขาสองคนสบตากัน นุชวรารู้ว่าเขาตกใจ เธอยิ้มและพูดว่า “ใช่ค่ะ ไม่อย่างนั้นคุณคิดว่าใครเป็นคนซื้อคะ เบญญาเหรอคะ”

วริศ “...” ไม่รู้จะพูดอะไรจริงๆ

นุชวราเห็นความผิดหวังในสายตาของเขา แต่เธอกลับไม่สนใจ ยังคงยิ้มและพูดว่า “ไอหยา ไม่ว่าใครเป็นคนซื้อ ถ้าชอบกินก็รีบกินตอนร้อนๆเถอะค่ะ”

“นุชวรา” วริศวางเอกสารลง เขาไม่ได้นั่งลง แต่กลับมองเธอด้วยท่าทีจริงจัง “ต่อไปไม่ต้องซื้ออาหารเช้าให้ผม ผมกินอาหารเช้าก่อนมาทำงาน”