บทที่ 71 ไม่นึกเลยว่าเธอจะไป

เกี่ยวกับรายงานข่าวพอแปลก็ใช้เวลาสองชั่วโมง ข่าวสำนักใหญ่สำนักเล็กในอินเทอร์เน็ตเยอะเกินไป ยิ่งอ่านก็ยิ่งรู้สึกไร้เหตุผลและแปลกประหลาด

ข้อมูลคำบางส่วนที่ไวศิษฎ์จับได้มี: หมู่บ้านซันไลต์ ช่วยเหลือบรรเทาความยากจน แฝดชายหญิง คุณแม่เลี้ยงเดี่ยว ขโมยลูก งานเลี้ยงวันเกิด ลูกสาวนายกเทศมนตรี โชว์ความรัก รถไฟเหาะ สวนสนุก……

ผู้หญิงคนนี้ท้องลูกภีมพลเมื่อเจ็ดปีก่อน คลอดออกมาแล้วเลี้ยงดูจนเติบใหญ่เงียบๆ ……

เธอเป็นผู้หญิงที่สุดยอดจริงๆ!

แต่เขามั่นใจว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ต้องการเงิน ไม่งั้นคงมาหาถึงที่ตั้งแต่คลอดลูกแล้ว

ไวศิษฎ์อ่านข้อมูลเหล่านี้อยู่ ก็นึกถึงตอนที่เจอเธอครั้งแรก เข้าไปในสถานีตำรวจกับภีมพลอย่างโง่เขลา

นึกถึงครั้งที่สองที่เจอเธอ ผู้หญิงคนนี้ทำให้คนรังเกียจไม่ลงจริงๆ

หน้าตาเรียวเล็กสวยงาม สวยบริสุทธิ์……

คิดๆ อยู่ เขาก็ดื่มเหล้า สติก็หมดลงทีละนิด

เช้าตรู่วันต่อมา

ญาณีมาถึงบริษัทตั้งแต่เช้า เธอกำลังถือกล่องของขวัญชุดสูทที่ออกแบบให้ภีมพล ในใจก็หวานราวกับเติมน้ำผึ้ง แม้แต่กล่องของขวัญเธอก็เป็นคนออกแบบเอง ข้างบนมีลายเซ็นลายมือเธอด้วย

ณ เอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่า ในห้องนอนหลักชั้นบน

เมื่อภีมพลลืมตา พบว่าข้างกายไม่มีใคร เขาก็หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง หรือเธอลงไปทำอาหารเช้า?

เนื้อหาข้อตกลงเมื่อวานแวบเข้ามาในหัวสมอง เขารู้สึกมีความสุขมาก เพราะไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรเลย

ลุกขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อเชิ้ตเรียบร้อย ภีมพลลงมาชั้นล่างอย่างอารมณ์ดี

ทันทีที่เลี้ยงมุมบันได เขาก็เห็นฉากนี้ในลานบ้านผ่านหน้าต่างทรงสูง——

คนขับรถช่วยนภาลัยนำกระเป๋าเดินทางใส่บนรถ เธอก็นั่งในรถแล้ว เมื่อประตูรถปิดลง รถก็ขับออกไปอย่างรวดเร็ว……

“พ่อบ้านปวิธ เธอจะไปทำอะไร?” ภีมพลสงสัย

“คุณภีมอรุณสวัสดิ์ครับ” ปวิธทักทายอย่างนับถือ “คุณนายไม่ได้บอกครับ แต่เธอฝากผมมาบอกคุณ ให้คุณเตรียมเวชระเบียนคุณนายนิตย์ทั้งหมดให้เธอ”

“เธอไม่บอกนายก็ไม่ถามเหรอ?” ในน้ำเสียงมีความกังวลเล็กน้อย ภีมพลเอาเรื่องคุณแม่ไว้ทีหลัง