บทที่ 717 มีคนร้องไห้จนถึงฟ้าสว่าง

เดิมทีแล้วบรรยากาศระหว่างทั้งคู่ก็กระอักกระอ่วน พอวริศพูดแบบนี้ ก็กลายเป็นยิ่งกระอักกระอ่วนกว่าเดิม

เธอไม่ตอบ เขาเหยียบเบรกเบาๆ จอดรถไว้ริมถนน

เบญหันไปสบตาเขา “นายทำอะไร?”

“คิดคำตอบได้หรือยัง?” วริศทำให้กระอักกระอ่วนไปถึงขีดสุด เมื่อคืนเขานอนไม่หลับทั้งคืน

เดิมทีเบญมีความเป็นไปได้ที่จะปฏิเสธเขา ตอนนี้มีจารวีโผล่มาอีกคน ทำให้วริศรับมือไม่ทันเลย เขารอไม่ได้แล้ว “เธอยอมเป็นแฟนฉันไหม? เราคบกันได้ไหม?”

เบญเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “นายถามจริงดิ?”

“เมื่อคืนฉันไม่ได้กลับไป” วริศเน้นอีกครั้ง “ฉันอยู่บ้านกรินทร์”

“แต่มันก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงความจริงที่ว่านายมีคู่หมั้น ฉันไม่อยากเป็นมือที่สามนะ!” เบญดึงดัน เธอรู้สึกหงุดหงิด

จากนั้นก็อยากเปิดประตูรถ แต่วริศหูไวตาไวล็อกประตูรถไว้

“ถ้าไม่มีหล่อน เธอจะตกลง ใช่ไหม?” วริศอยากได้คำตอบ เขาวางมือหนึ่งไว้ที่พวงมาลัย แล้วหันข้างไปหาเธอ

เบญถูกบังคับให้สบสายตาเขา นึกถึงฉากที่เห็นในคอนโดเขาเมื่อคืนอย่างควบคุมไม่ได้ ลักษณะของหญิงสาวคนนั้นปรากฏอยู่ตรงหน้า

“ฉันกับหล่อนไม่ได้รักกัน” วริศพูดกับเธอ “ผู้ใหญ่กำหนดงานหมั้นตั้งแต่เราเพิ่งเกิด งานหมั้นก็แค่เรื่องล้อเล่น หล่อนไม่ใช่แฟนฉัน ฉันกับหล่อนไม่เคยแม้แต่จะจูงมือกันด้วยซ้ำ”

คิดอยู่นานสักพัก เบญญาก็เค้นออกมาหนึ่งประโยค “หล่อน……สวยมาก” เพิ่งพูดออกมา ก็พบว่าตัวเองพูดจาสะเปะสะปะ

“หล่อนสวยไม่สวยมันเกี่ยวอะไรกับฉัน?” วริศพูดโพล่งออกมา “ฉันไม่เคยมองหน้าหล่อนตรงๆ ไม่รู้ว่าหล่อนสวยไม่สวย”

“……”

“ฉันชอบเธอ เบญ” วริศสารภาพรักกับเธอ ดวงตาตกตะกอนความคิดอย่างจริงจัง “ไม่เคยรู้สึกกับใครมากขนาดนี้มาก่อน”

คำพูดนี้หญิงสาวฟังแล้วหัวใจเร่าร้อน แค่รู้สึกใจเต้นอย่างว้าวุ่น

เธอไม่ได้ตอบเขา เพราะไม่รู้ควรพูดยังไงดี