บทที่ 720 นุชวรายุ่งเรื่องชาวบ้าน

“วริศ ฉันชอบนายจริงๆ นะ” ในใจจารวีอึดอัดมาก “ชอบนายตั้งแต่เด็กแล้ว”

เขากลับตอบเรียบๆ “แต่ฉันไม่ชอบเธอ”

สายตาทั้งคู่ประสานกัน

ติ๊ง ลิฟต์จอด

ขณะที่ประตูลิฟต์เปิด จารวีพิงอยู่ด้านใน เธอไม่ยอมออกไป เธอจะขึ้นไปข้างบนกับเขา!

วริศไม่พูดพล่ำทำเพลง หิ้วเธอออกมาทันที

หิ้วออกไปข้างนอกห้องโถงใหญ่ เขาพูดกับรปภ.หน้าประตูว่า “ห้ามปล่อยให้เธอเข้ามาส่งเดชอีก”

“ครับ ผู้ช่วยวริศ”

วริศปล่อยมือ จารวีกำลังจะพุ่งตัวเข้าไปด้านใน แต่ถูกรปภ.ขนาบซ้ายขวางดึงเอาไว้อยู่

วริศหันตัวก้าวเดินไปด้านใน จารวีร้อนใจเหลือเกิน ตะโกนลั่นไปยังแผ่นหลังนั้น “ทางที่ดีนายกลับบ้านมาดู! ไม่งั้นคอนโดนายพังแน่!”

สำหรับคำพูดเธอ วริศทำเป็นไม่ได้ยิน

จารวีดิ้น “ปล่อยฉัน ปล่อย!” เธอร้อนใจมาก ไม่อยากให้วริศไป และไม่อยากให้ตัวเองโดนมุงด้วย

“คุณหนู” ป้าจำปีเข้ามาพยุงเธอ “เราไปกันเถอะค่ะ” มีคนมองพวกเธอมากขึ้นเรื่อยๆ ก่อเรื่องให้ใหญ่โต คนที่กระอักกระอ่วนก็มีแต่ตัวเอง

ภายในลิฟต์ วริศจ้องหน้าจอแสดงผลบนโทรศัพท์——นั่นคือกล้องวงจรปิดที่บ้าน

ระเกะระกะไปหมด เหมือนสนามรบเลย

เมื่อก่อนเบญอาศัยในห้องนอน เขาปิดกล้องวงจรปิดไป เปิดไว้เป็นพิเศษก่อนออกมาเมื่อวาน

ฉะนั้นวริศเห็นภาพสุดจะทนของห้องนอนใหญ่และพรมแล้ว……นี่ต้องตัดแค่ไหนกัน ถึงเกิดเศษซากแบบนี้ได้?

อย่างน้อยก็ต้องสองสามชั่วโมงไหม?

สีหน้าวริศสงบนิ่ง สงบราวกับว่านี่ไม่ใช่บ้านเขาเอง

ลิฟต์ไปส่งเขาที่ชั้น 22

เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก โทรศัพท์หนึ่งโทรเขามา เสียงเรียกเข้าดังขึ้น

เขาเลื่อนปุ่มรับสาย คนปลายสายบอกเขาว่า “คุณวริศ บ้านที่คุณถามเมื่อคืนวันนี้ดำเนินการได้แล้ว”

“โอเค ผมเข้าไปตอนเที่ยง ส่งมอบบ้านได้เลยใช่ไหมครับ?”