บทที่ 722 โหดเหี้ยมพอกัน

“ทำไมไม่พูด?” อีกฝ่ายถามอย่างเย้ยหยัน

สีหน้าญาณีซีดเซียว ทำไมเธอยังมีชีวิตอยู่???

วางสายไม่ได้ ถ้าวางสายจบเห่แน่

ฉะนั้นญาณีจึงทำอารมณ์ให้สงบ “เธอจะทำอะไร?”

“ถามได้ดี” อีกฝ่ายหัวเราะ “ไม่คิดว่าเธอจะไม่อ้อมค้อม นิสัยเหมือนตอนเด็กเป๊ะเลย”

“แกคิดจะทำอะไร?!” พูดถึงตอนเด็ก เธอก็สูญเสียการควบคุมนิดหน่อย “แกพูดมา ฉันทำให้แกได้ทุกอย่าง!” เธอฟังออกตั้งแต่อารัมภบท อีกฝ่ายต้องการเงิน

“ยี่สิบห้าล้าน” น้ำเสียงธรรมดา แต่ท่าทีไม่ง่ายแก่การต่อรอง

“ฉันไม่มีเงินเยอะขนาดนี้” ญาณีจะโดนเธอผูกมัดตายภายในครั้งเดียวไม่ได้ “ฉันมีแค่ห้าล้าน แกจะเอาไม่เอา?”

แค่ต้องการก็ให้เลยงั้นเหรอ?

ที่จริงอีกฝ่ายก็แค่เสนอราคาสูง และเธอคิดว่า ญาณีให้เงินนักออกแบบไปหลายล้านแล้ว คงไม่ค่อยเหลือเงิน

“ได้ ฉันจะส่งบัญชีให้แก แกโอนเข้ามาเอง”

“วันนี้ไม่มี” ญาณีพูด “โควตาเกินสองล้านห้า จะโอนสำเร็จได้ภายใน 48 ชั่วโมง” เธอต้องยืดเวลาออกไป จากนั้นก็หาวิธีจัดการผู้หญิงคนนี้ ไม่งั้น……จะโดนหล่อนจูงจมูกไปตลอดชีวิต

และอีกฝ่ายก็เห็นด้วย

ยังไงก็ไม่คิดว่าญาณีจะให้เงินห้าล้านง่ายๆ แบบนี้

“งั้นได้ ฉันจะให้แกภายใน 48 ชั่วโมง” อีกฝ่ายพูด “ถ้า 48 ชั่วโมงแล้วฉันยังไม่เห็นเงิน ก็ต้องขอโทษด้วยนะ เจอกันที่สถานีตำรวจ”

ญาณีวางสายเธอ ตอนนี้อารมณ์คับแค้นใจถึงขีดสุด!

ทำไมเธอยังมีชีวิตอยู่?!

หรือว่า……แค่เสียงเหมือน?

จู่ๆ เธอก็สับสน พอใจเย็นลงก็กดโทรไปเบอร์หนึ่ง “พัฒน์ ช่วยฉันตรวจสอบเบอร์หน่อย ดูว่าอยู่ตำแหน่งไหน”

“ครับ”

“ทางด้านเบญญานายจะลงมือเมื่อไร?”

“วันนี้”

“โอเค”