บทที่ 737 จารวียอมปล่อยมือจริงเหรอ

ร้านอาหารตกแต่งสไตล์อิตาเลียน ทันสมัยและเรียบง่าย แสงไฟอบอุ่น พนักงานก็เป็นคนอิตาลี มีกลิ่นอายของฝั่งยุโรปและอเมริกา

จารวีนั่งอยู่บนเก้าอี้สีขาว เพิ่งได้รับข้อความจากวริศ อีกไม่นานเขาก็จะถึงแล้ว

ใบหน้าที่ถูกตบของเธอไม่บวมแล้ว ประคบน้ำแข็งทั้งช่วงบ่าย แล้วยังทายา

คืนนี้เธอตั้งใจใส่กระโปรงยาวสีแดงที่สวยงามและสะดุดตา สร้อยคอที่สวยงามทำให้คอที่ขาวสะอาดของเธอดูสมบูรณ์แบบยิ่งขึ้น

เธอไปทำเล็บมา ทำสีที่ดูไม่ฉูดฉาด นิ้วที่ได้รับการดูแลมาเป็นอย่างดี นุ่มและขาวกว่านิ้วเด็กซะอีก

เธอแต่งหน้าอ่อนๆ เพราะหน้าตาของเธอสวยอยู่แล้ว

หน้าตาสวยงามที่ทำให้ผู้คนอยากมอง

เธอยิ้มอย่างแผ่วเบา มองไปที่ลานจอดรถนอกหน้าต่าง และรอคอยการมาของเขา

ในไม่ช้า ก็มีรถมายบัคสีขาวคันหนึ่งขับเข้ามา จารวีดีใจและยิ้มกว้างกว่าเดิม มองดูประตูรถเปิดออก และมองดูผู้ชายที่ตัวเองถึงคิดอยู่ตลอดเวลาลงมาจากรถ

วริศไม่มีสีหน้าอะไร เขาเดินเข้าไปในร้านอาหาร

ผ่านหน้าต่างกระจกที่สูงจากพื้นจรดเพดาน เขามองเห็นผู้หญิงที่ใส่กระโปรงยาวสีแดงนั่งรออยู่ริมหน้าต่างทันที และเธอก็กำลังมองมาที่เขา

เดินเข้ามาในร้านอาหาร จารวียิ้มแล้วกวักมือเรียกวริศอย่างชาญฉลาด

วริศเดินเข้ามาหาเธอ เห็นบนโต๊ะมีอาหารมากมาย แล้วยังร้อนอยู่ เธอสั่งอาหารได้เหมาะสมตรงเวลาจริงๆ

“นั่งสิคะ!” จารวีดีใจที่เขามา

วริศนั่งลงตรงข้ามเธอ พนักงานที่ยืนอยู่ข้างๆเปิดขวดไวน์ จากนั้นก็รินไวน์แดงราคาแพงลงในแก้วไวน์

“คุณออกไปก่อนเถอะค่ะ” จารวียิ้มแล้วเงยหน้าขึ้น เธอพูดภาษาอิตาลีกับพนักงาน “ถ้าฉันอยากได้อะไรฉันจะเรียกคุณ ขอบคุณนะคะ”

พนักงานทำความเคารพแล้วเดินออกไป