บทที่ 739 นุชวราโมโห

จารวีไม่ได้รังเขาไว้ เพราะเธอรู้ว่าเธอรั้งเขาไว้ไม่อยู่

เธอยืนอยู่หน้าโต๊ะ ยืมมองแผ่นหลังนั้นเดินออกไปจากประตูร้านอาหาร มองผ่านหน้าต่างที่สูงจากพื้นจรดเพดาน มองดูเขาเดินออกไปขึ้นรถ และสตาร์ทรถขับออกไป...

เห็นรถขับออกไปแล้ว เธอจึงค่อยๆดึงสติกลับมา และนั่งลงบนเก้าอี้อีกครั้ง

มองดูแก้วไวน์และจานอาหารที่เขาใช้เมื่อกี้ ราวกับว่าทุกอย่างเป็นแค่ความฝัน

ไม่นาน นักข่าวสองคนก็ถือกล้องเดินเข้ามา

“คุณจารวีครับ คุณจะดูภาพไหมครับ” พวกเขาท่าทีตื่นเต้น “ภาพบางภาพถ่ายได้ดีมาก เอาไปเขียนข่าวได้เลยครับ”

“ฉันไม่ดู” จารวีมองพวกเขาสองคนแล้วยิ้ม “ฉันเชื่อในความสามารถของพวกคุณ ทำงานมาหลายปีขนาดนี้ พวกคุณจัดการเองเถอะ”

“ครับคุณจารวี เราจะกลับไปเขียนโครงร่างเดี๋ยวนี้ และพยายามเผยแพร่ให้ได้ในคืนนี้ครับ!”

“เราจะเผยแพร่ช่วงที่คนเข้าชมเว็บไซต์มากที่สุด คุณไม่ต้องห่วงครับ!”

จารวีไม่ได้พูดอะไร เธอมองดูพวกเขาเดินออกไปด้วยความดีใจ

หลังจากนักข่าวออกไปแล้ว จารวีก็หยิบกระเป๋าเดินออกไป เธอเดินไปเปิดประตูเบาะข้างคนขับและขึ้นไปนั่งบนรถ “ป้าจำปี วริศเอาจริง เขาซื้อบ้านหลังใหม่ ส่วนหนึ่งเพื่อหลบหน้าเรา อีกส่วนหนึ่งคือคิดว่าจะมีลูกในอนาคต!”

หญิงวัยกลางคนที่นั่งรออยู่ในรถหันมามองเธอ “คุณหนูคะ พวกเขายังไม่ได้แต่งงานกันเลย เรายังมีโอกาศค่ะ” พูดจบ เธอก็สตาร์ตรถ

“ตั้งแต่เล็กจนโต ขอแค่เป็นสิ่งที่ฉันชอบ ฉันต้องได้มาครอบครอง” จารวีมีความมั่นใจ “คิดว่านี่เป็นความท้าทาย เป็นเกมอย่างหนึ่ง”

“ตอนนี้เราจะไปไหนคะ”

คิดว่าเดี๋ยวบนโลกออนไลน์ก็จะมีแต่ข่าวของตัวเองกับวริศ จารวีก็อารมณ์ดี “ไปช็อปปิ้ง ไปซื้อกระโปรงสวยๆ ”

“ได้ค่ะ”