บทที่ 767 อีกไม่นานก็ได้เจอ

“วริศ” เขารับสาย หญิงวัยกลางคนก็รู้สึกดีใจ เธอไม่ได้ด่าเขา และไม่ได้ถามอะไรมากมาย เธอพยายามถามอย่างใจเย็น “ใกล้จะถึงวันเกิดคุณปู่แล้ว ลูกจะกลับมาไหม?”

“กลับครับ” วริศพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

วริศรู้เรื่องงานเลี้ยงวันเกิดอายุแปดสิบของคุณปู่

ในฐานะหลานชายคนเดียวของตระกูลเดชอุป ถ้าเขาไม่ไปร่วมงาน เรื่องนี้แพร่ออกไปคงมีคนนินทา และคุณปู่ก็จะเสียใจ

คุณแม่ดีใจ เธอถอนหายใจเบาๆ “คุณปู่คิดถึงลูกมาก เขาพูดถึงลูกตลอด แม่จะไปบอกเขาเดี๋ยวนี้ ให้เขาดีใจ”

ไม่รอให้วริศพูดอะไร เธอยิ้มแล้วพูดว่า “ลูกแม่ อย่างนั้นแม่ไม่รบกวนลูกแล้ว เวลานี้ลูกควรไปทำงานแล้ว อย่าลืมกินข้าวเช้านะ บ๊ายบาย!”

พูดจบ เธอก็วางสาย

ได้ยินโทรศัพท์เงียบไป วริศก็รู้สึกหนักใจ

เขาคิดว่า คุณแม่ก็คงคิดมากเหมือนกันใช่ไหม?

เมื่อวริศล้างหน้าแปรงฟังเสร็จ ลงมาชั้นล่างและขึ้นรถ โทรศัพท์เขาก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขามองเบอร์ที่โทรเข้ามา ใส่หูฟังบลูทูธและสตาร์ทรถ

“ญาดา”

“พี่วริศคะ” มีเสียงเด็กผู้หญิงดังขึ้นมา เธอพูด “เมื่อคืนผู้ใหญ่ตระกูลสาระทามาที่บ้านเรา ฉันแอบฟังอยู่ตรงบันไดตั้งนาน พวกเขาพูดเรื่องแต่งงานของพี่กับจารวี”

“เธอเป็นคนบอกคุณแม่เรื่องเบอร์ฉันใช่ไหม?”

เปลี่ยนเรื่อง??

“เฮ้ พี่ฟังที่ฉันพูดรึเปล่า” เธอแปลกใจ “พี่หนีไม่พ้นแล้ว จารวีตามหาพี่เจอแล้วไม่ใช่เหรอ พี่สารภาพรักคนอื่น เพื่อทำให้เธอโมโหใช่ไหม?”

“ไม่ใช่” วริศพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน

ญาดาถอนหายใจ “พี่อย่าเมินฉันสิ ฉันอยู่ทีมเดียวกับพี่นะ ผู้ใหญ่ตระกูลสาระทาเป็นคนบอกคุณลุงกับคุณป้าเรื่องเบอร์ของพี่ ฉันไม่ได้บอกสักหน่อย”