บทที่ 791 แย่งคนรัก

ไม่นาน เธอก็ใส่กระโปรงยาวสีนู้ดและเหยียบรองเท้าส้นสูงเดินออกมา เธอถามด้วยความดีใจ “ช่วยดูให้ฉันหน่อย ชุดนี้ดีไหม ดูดีขึ้นมากใช่ไหม?”

“คุณหนูคะ มีความเป็นผู้ใหญ่มากเกินไปไม่เหมาะกับคุณหนูสักเท่าไหร่ค่ะ” คนรับใช้พูดอย่างตรงไปตรงมาก “ชุดนี้ดูแก่ไปค่ะ”

“ใช่ค่ะ คุณหนู คนน่ารักอย่างคุณหนูแต่งตัวแบบนี้ มันรู้สึกแปลกๆค่ะ”

“หะ?” จารวีมองดูตัวเองด้วยความผิดหวัง “แย่ขนาดนั้นเลยเหรอ ฉันส่องกระจกดูคิดว่ามันเหมาะอยู่นะ”

แต่หลังจากนั้นเธอก็พูดอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยว่า “ได้ อย่างนั้นฉันไปเลือกชุดใหม่ รอฉันแปบหนึ่งนะ”

จนกระทั่งถึงตีสอง ในที่สุดจารวีก็เลือกชุดที่ตัวเองพอใจได้ หลังจากลองใส่แล้วเธอยังถ่ายรูปสองสามรูป

คนรับใช้ไม่กล้าดู คนแก่มักจะคิดว่าการส่องกระจกตอนเช้าตรู่เป็นเรื่องน่ากลัว แต่จารวีกลับกล้าเซลฟี่หน้ากระจก

จารวีใส่ชุดราตรี เธอหันหลังเดินออกไปด้วยความดีใจ แต่กลับไม่ได้เดินไปห้องนอนตัวเอง

“คุณหนู ได้เวลานอนแล้วค่ะ!”

เธอเดินเร็วกว่าเดิม สุดท้ายก็เดินไปเคาะประตูห้องนอนหลัก คนรับใช้ห้ามเธอไว้ไม่ได้！

“คุณหนู ตีสองแล้ว คุณหนูจะทำอะไรคะ”

“คุณหนู หยุดเคาะได้แล้ว มีเรื่องอะไรพรุ่งนี้ค่อยคุยกัน คุณวัตกับคุณนายนอนแล้วนะคะ”

“คุณหนู...”

ในตอนที่พวกเธอกำลังร่วมมือกันลากจารวีออกไป ประตูห้องนอนหลักก็เปิดออก

“คุณพ่อ!” เธอเรียกด้วยความดีใจ จากนั้นก็ดิ้นออกมาจากมือของคนรับใช้

“สวัสดีค่ะคุณวัต” คนรับใช้รีบทำความเคารพด้วยท่าทีเหมือนทำอะไรผิด

เห็นดรัสวัตใส่ชุดนอนผ้าไหมราคาแพงปรากฏตัวอยู่หน้าประตู “เกิดอะไรขึ้น?” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน ถูกรบกวนเวลานอนก็ไม่โกรธ