บทที่ 793 สกัดดาวรุ่ง

เมื่อก่อนเธอจะถักเปีย และแต่งตัวมีเอกลักษณ์ อยู่ที่เมืองไนร์ก้า แม้แต่ภีมพลเธอก็ไม่กลัว

แต่วันนี้จะได้ไปเจอคุณปู่ของวริศ จู่ๆเธอก็ประหม่าและระมัดระวังมากกว่าเดิม

แต่งหน้าเสร็จแล้วเดินออกจากห้องนอน เธอเดินลงไปชั้นล่างเงียบๆ คิดในใจว่าเวลานี้คุณพ่อคุณแม่คงยังไม่ตื่น เธอจะแอบออกไป

จับราวบันไดและก้าวขาเบาๆ เมื่อเดินผ่านมุมบันได เธอก็สบตากับสายตาที่ลึกซึ้งและเฉยเมยของคุณพ่อ

เห็นธามเมธียืนอยู่กลางห้องนั่งเล่น สีหน้าดูเหมือนกำลังรอเธออยู่

เธอตกใจและหยุดเดิน จากนั้นก็ยืนตัวตรง

“จะไปไหน?” ธามเมธีถาม

เธอได้สติกลับมา ยิ้มแล้วพูดว่า “คุณพ่อทำไมตื่นเช้าขนาดนี้คะ?” เธอถามพร้อมกับเดินลงมาชั้นล่าง “หนูลืมพัดลมไว้ที่บริษัท หนูจะไปเอากลับมาชาร์จแบต ถ้าไม่ชาร์จแบตมันอาจจะพังได้”

แต่ขิงยิ่งแก่ถึงจะยิ่งเผ็ด ธามเมธีดูออกว่าลูกสาวตัวเองโกหก

เห็นลูกสาวเดินออกไปข้างนอก เขาจึงพูดอย่างเย็นชา “หยุด!”

“...” เบญญาตกใจ เธอหยุดเดินอย่างรู้ว่า จากนั้นก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของคุณพ่อเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

“เบญญา ลูกจะไปไหนกันแน่?” ธามเมธีเดินเข้ามาหาเธอและถามด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน “วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบแปดสิบปีของคุณตา วันสำคัญแบบนี้ลูกจะออกไปเดทกับแฟนอย่างนั้นเหรอ?”

เธอหันมามอง “ไม่ได้ไปเดทนะคะ”

“แล้วมันคืออะไร?”คุณพ่อถามอย่างใจเย็น

สบตากับพ่อตัวเอง เธอพูดไม่ออก

ธามเมธีถอนหายใจเบาๆ และพูดอย่างเคร่งขรึม “เบญญา ลูกโตแล้ว ควรรแยกแยะได้ว่าเรื่องไหนสำคัญเรื่องไหนไม่สำคัญ พ่อรู้ว่าพ่อไม่ควรห้ามลูก แต่วันนี้เป็นวันอะไร พ่อยังไม่ไปทำงานเลย วันเกิดครบรอบแปดสิบปีของคุณตา เราจะไม่ไปร่วมงานไม่ได้”

คุณพ่อพูดขนาดนี้แล้ว เบญญาทำอะไรไม่ได้

ในตอนนี้เอง ก็มีเสียงฝีเท้ามาจากบันได เบญญาหันไปมอง เห็นแม่ตัวเองที่แต่งตัวสวยงาม ดูอ่อนโยนและสง่างาม

“อรุงสวัสดิ์ สองพ่อลูก” คุณแม่ทักทายพวกเขาอย่างอารมณ์ดี

“อรุงสวัสดิ์” ธามเมธีหันไปมองเธอ เขาชมเธอว่า “ชุดนี้พอดีตัวเลย สีสวย ลวดลายก็สวย”