บทที่ 794 ผู้หญิงที่น่ารำคาญ

เบญญาตกใจพ่อตัวเอง เธอถือโทรศัพท์เงยหน้าขึ้น สองพ่อลูกมองหน้ากัน

เสียงโทรศัพท์ยังดังต่อเนื่อง...

คุณิตสงสัย “ใครกัน เช้าขนาดนี้ วริศเหรอ?”

ธามเมธีเดาออกแล้ว

เบญญากัดฟันและกดรับสาย “ฮัลโหล~”

“ตื่นรึยังที่รัก” ถึงแม้จะเรียกแบบนี้ แต่วริศกลับไม่รู้สึกเบื่อขนลุก

“ฉันกำลังกินข้าวเช้าอยู่”

“บอกว่าจะกินด้วยกันไม่ใช่เหรอ คุณลืมแล้วเหรอ?” วริศพูดอย่างอ่อนโยน เขาไม่ได้ตำหนิเธอ

เบญญาพูดกับเขาเบาๆ “วันนี้เป็นวันเกิดครบรอบแปดสิบปีของคุณตา คุณพ่อลาหยุดหนึ่งวัน เรากำลังจะออกเดินทางค่ะ” แต่ในใจเธอกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด

ธามเมธีดื่มนม เขานั่งฟังอย่างไม่สะทกสะท้าน

วริศได้ยินแบบนี้ก็ตกใจ “คุณเพิ่งรู้เหรอ?” ทำไมเมื่อคืนถึงไม่บอกผม?”

น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนไป เบญญารู้สึกผิด แต่อยู่ต่อหน้าคุณพ่อ เธอไม่กล้าพูด

วริศเข้าใจทันที แน่นอนว่าวันเกิดคุณตาของเธอสำคัญกว่า

“ไม่เป็นไร” เขาปลอบใจเธอ “คุณไปหาคุณตาของคุณก่อน วันหลังมีโอกาสผมค่อยพาคุณกลับไปหาคุณปู่ของผม”

เขาโกรธเหรอ?

เบญญาไม่กล้าถาม เธอคิดว่าเขาคงไม่พอใจ ถึงแม้เขาจะมีท่าทีอะไรก็ตาม

“อืม” เธอไม่รู้จะพูดอะไร พ่อกับแม่มองเธออยู่

“ฝากสุขสันต์วันเกิดคุณตาด้วย” วริศพูดกับเธอ

เธอยิ้ม “ขอบคุณค่ะ”

“บ๊ายบ่าย มีเวลาค่อยคุยกัน”

วริศวางสาย เบญญารู้สึกผิดหวัง เธออยากอธิบายสถานการณ์ของตัวเองให้เขาฟัง

เพราะพวกเขานัดกันแล้ว แต่เธอกลับเบี้ยวนัด เป็นใครก็คงไม่พอใจ