บทที่ 796 วริศกลับบ้าน

พูดถึงก็มาพอดี！

แชมป์เดินเข้ามาหน้าโต๊ะทำงาน ภีมพลก็ยืนขึ้น

“สวัสดีครับคุณชายแชมป์!” ลูกน้องสองคนทำความเคารพ ถึงแม้จะโน้มตัวลงแต่ก็ยังสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร

“สวัสดีทุกคน”

เขาปากหวาน ยื่นชามเก็บอุณหภูมิให้ภีมพล “คุณพ่อครับ อันนี้ของคุณพ่อ ขวัญข้าวกำลังเอาของคุณแม่ไปให้คุณแม่!”

“ขอบใจนะ” ภีมพลดีใจ เขาโน้มตัวลงแตะปลายจมูกแชมป์ จากนั้นก็วางชามเก็บอุณหภูมิและอุ้มเขาขึ้นมา!

ลูกน้องคนหนึ่งเตือนว่า “ประธานภีมครับ เรื่องแฟลชไดรฟ์คงต้องให้คุณเป็นคนจัดการ” พูดจบ เขาก็หันหลังเดินออกไปข้างนอก

ลูกน้องอีกคนก็ทำความเคารพและหันหลังเดินตามออกไป

แชมป์นอนอยู่บนไหล่ของภีมพล เขามองไปที่ประตู “คุณพ่อครับ แฟลชไดรฟ์อะไรเหรอครับ”

ภีมพลไม่กล้าพูด อยู่ต่อหน้าลูกชายอัจฉริยะคนนี้ เขากลายเป็นคนไร้ความสามารถไปเลย

“ก็คือ...” เขาครุ่นคิด วางลูกชายลงบนเก้าอี้ทำงาน จากนั้นก็หยิบแฟลชไดรฟ์ขึ้นมาจากโต๊ะทำงานแล้วพูดกับเขา “ในนี้มีข้อมูลสำคัญ มันคือหลักฐานอาชญากรรมของชัยเดช แต่ไม่รู้ว่าข้อมูลพวกนี้จะอยู่ได้นานแค่ไหน”

แชมป์มองพ่อตัวเองด้วยความสนใจ จากนั้นก็มองไปที่แฟลชไดรฟ์อันอื่นบนโต๊ะ “แล้วพวกนั้นล่ะครับ?”

“พวกนั้นเป็นของสำรอง ข้อมูลข้างในจะหายไปภายในห้านาที เราเลยเอาไปให้สถานีตำรวจไม่ได้”

แชมป์เข้าใจแล้ว เขาพูดอย่างมั่นใจว่า “เทคโนโลยีชั้นสูง ถึงแม้คุณพ่อจะสำรองข้อมูลมากกว่านี้ แต่ข้อมูลที่อยู่ในแฟลชไดรฟ์เดิมก็จะหายไป”

“แล้วลูกมีวิธีไหม?” ภีมพลพิงขอบโต๊ะ ยืนกอดอกมองลูกชายตัวเอง

แชมป์ขมวดคิ้ว “ผมจะลองดู แต่ต้องใช้เวลา ผมขอใช้แฟลชไดรฟ์ได้ไหมครับ”

“ถ้ามีเวลาก็มาลองทำที่นี่ ไม่เอากลับไป โอเคไหม?” ภีมพลพิจารณา ให้ลูกชายตัวเองจัดการเรื่องสำคัญขนาดนี้ เขากลัวว่าจะมีคนเล็งเป้ามาที่ลูกชาย

แชมป์พยักหน้า “ได้ครับ คุณพ่อรีบดื่มซุปไก่เถอะครับ เย็นหมดแล้ว” พูดจบ เขาก็เปิดชามเก็บอุณหภูมิให้คุณพ่อ