บทที่ 797 เธอ! มันคือเธอ!!

เมืองไนร์ก้า ในเดอะยัง คลับที่มีสไตล์ ทำเลที่นี่ไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ แต่ในร้านกลับมีลูกค้าจำนวนมาก คนที่มาส่วนใหญ่ก็เป็นคนรู้จักกัน

ที่นี่ไม่เปิดเพลงสนุกๆ มีแต่เพลงเก่าคลาสสิกสองสามเพลงวนไปมา

ภายใต้แสงไฟสีเหลือง ทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ริมชายหาด

เถ้าแก่ของที่นี่คือทิพานันที่อายุห้าสิบกว่า แต่กลับมีใบหน้าอ่อนเยาว์ที่อายุสามสิบห้าสามสิบหก เธอแต่งตัวทันสมัยและทาแป้งหนาๆ

มีชัยเดชค่อยเลี้ยงดู บวกกับรายได้จากผับ เธอมีชีวิตที่สุขสบาย และมีผู้ชายเข้ามาจีบเธอทุกวัน

ถ้าเธอว่างเธอก็จะอยู่ที่ผับ เพลิดเพลินไปกับความรู้สึกที่ถูกล้อมรอบ

เพิ่งจะไล่ผู้ชายกลุ่มหนึ่งออกไป ก็มีผู้ชายใส่หมวกแก๊ปเดินเข้ามา เห็นเขาเอามือสอดกระเป๋ากางเกงและเดินมองไปรอบๆ

ทิพานันดูออกว่าเขามาที่นี่ครั้งแรก ไม่ใช่แค่ไม่คุ้นหน้า แค่ท่าทีก็มองออก

เธอหวาดระแวง และมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า

เขาเห็นเธอ จึงเดินมาหาเธอ

เดินมานั่งตรงบาร์ วางโทรศัพท์ไว้บนโต๊ะและถามว่า “มีค็อกเทลไหมครับ?”

“มีค่ะ” เธอยิ้ม ”คุณผู้ชายมาดื่มเหรอคะ?”

เขายิ้มมุมปากอย่างมีเลศนัย “ไม่ใช่ มาหาคนสวย” เขามองเธอชงเหล้าอย่างไม่ละสายตา

ใบหน้านี้ เหมือนในรูปอย่างกับแกะ

รับค็อกเทลมาจากมือของเธอ เขาก็สังเกตเห็นว่านิ้วก้อยขวาของเธอหายไป

จากนั้นก็มองไปรอบๆ และชมว่า “ผับของพวกคุณมีสไตล์ดี เงียบสงบท่ามกลางความวุ่นวาย ผมชอบ”

ทิพานันยิ้มแต่ไม่พูดอะไร เธอขี้เกียจพูดกับเขา

“คุณเป็นเถ้าแก่ของที่นี่เหรอครับ?” ที่จริงแล้วเขารู้ แต่เขาจงใจถาม อยากให้เธอพูดอะไรบ้าง

ทิพานันยังหวาดระแวง “ใช่หรือไม่ใช่ มันก็ไม่ต่างอะไร ตอนนี้คุณนั่งตรงข้ามฉัน และกำลังดื่มเหล้าที่ฉันเป็นคนชงให้คุณ”

เขายิ้ม “ใช่แล้ว” จากนั้นก็ไม่พูดและไม่ถามอะไรอีก

เขาดื่มเหล้าเสร็จ จ่ายเงินแล้วก็เดินออกไป

มันทำให้ทิพานันรู้สึกแปลกใจ