บทที่ 798 เรื่องในอดีตของญาณี

“เธอบ้าไปแล้วเหรอ โอ๊ยๆ!” ทิพานันได้สติกลับมา เธอรีบต่อต้าน

“แม่ต่างหากที่บ้าไปแล้ว!” ร่างกายของเธอเต็มไปความเกลียดชัง เธอใช้มีดแทงอย่างสุดชีวิต

ทิพานันจะปล่อยเธอไปได้ยังไง แล้วเธอยังตัวใหญ่กว่าญาณี

ดังนั้น สองแม่ลูกสาวจึงต่อสู้กัน ในตอนที่พวกเธอกำลังแย่งมีดกัน ญาณีตัดนิ้วก้อยเธอขาด

“ชอบเล่นการพนันนักใช่ไหม! ชอบมากใช่ไหม! ไม่รู้จักจำ!”

“ไปตายซะ! ทิพานัน!”

ญาณีอย่างกับคนบ้า เธออยากฆ่าทิพานันให้ตาย

ทิพานันที่ถูกตัดนิ้วเจ็บจนหน้าซีด เพื่อให้ตัวเองมีชีวิตรอด เธอขอร้องอ้อนวอนญาณี “ฉันผิดเอง ฉันผิดเอง แม่จะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว ยกโทษให้แม่นะ”

“แม่เอาเงินพวกนี้ให้ลูก มันเป็นความผิดของแม่ แม่จะไม่ทำอีกแล้ว!”

ญาณียังมีความเมตตา สุดท้ายเธอก็ใจอ่อน

ได้สติกลับมา

เธอเลือกที่จะปล่อยทิพานันไป

ในห้องทำงานรองประธาน ญาณีนึกถึงภาพนั้น เธอน้ำตาคลอ

วัยเด็กของคนบางคน ต้องใช้ทั้งชีวิตในการรักษา

เธอเคยคิดว่าตัวเองรักษาหายแล้ว โชคดีที่ได้เจอกับคะนึงนิตย์ เธอพยายาม ทำให้ตัวเองมีสถานะในสังคม และมีวุฒิการศึกษาที่คนทั่วไปเทียบไม่ได้

แต่ตอนนี้...

ญาณีนึกถึงเรื่องเรื่องหนึ่งขึ้นมา ตั้งแต่นั้นมา ทิพานันก็เงียบไปนาน

ไม่พาผู้ชายกลับมาบ้านอีก

แต่ญาณีเห็นว่าประจำเดือนตัวเองไม่มานานแล้ว

เธอที่ไม่มีเงินและไม่มีความกล้า เธอจึงแอบไปคลินิกเล็กๆ ไปตรวจปัสสาวะ ถึงได้รู้ว่าตัวเองท้อง

เธอในตอนนั้นตกใจมาก！

หมอถามว่า “จะเก็บเด็กคนนี้ไว้ไหม ถ้าไม่เก็บไว้แนะนำให้เอาออกโดยเร็วที่สุด ถ้าเด็กโตแล้วมันจะเอาออกยาก”

เธอในตอนนั้น เจอเรื่องแบบนี้ก็ไม่มีแม่แต่ที่ปรึกษา