บทที่ 799 ญาดาปรากฏตัว

วฤนท์ธมยิ้มอย่างมีเมตตา เขาตอบเธออย่างใจเย็น “กำลังมา น่าจะถึงเมืองวาเรนแล้ว”

จารวีอดยิ้มไม่ได้ เธอกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ

จากนั้นก็หันหลังออกไปช่วยงาน ช่วยงานที่ตัวเองพอจะช่วยได้ ให้ผู้ใหญ่ตระกูลเดชอุปเห็น

ริมสระว่ายน้ำกลางแจ้ง มีแสงแดดอบอุ่นสาดส่องลงมา ทำให้ผิวน้ำเป็นประกาย

เด็กผู้หญิงที่ใส่ชุดกระโปรงสีฟ้านั่งอยู่บนเก้าอี้ มือหนึ่งถือโทรศัพท์ อีกมือหนึ่งถือแก้วนมที่คนรับใช้ยื่นให้

เธอดื่มนม และกดโทรหาวริศ

“พี่วริศ ถึงไหนแล้ว?”

สายตามองไปตรงข้ามสระว่ายน้ำ มองดูผู้หญิงที่กำลังช่วยจัดรายละเอียดของสถานที่จัดงานเลี้ยง

“เหลืออีกครึ่งชั่วโมงก็จะถึงบ้านแล้ว” วริศพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน ดูเหมือนไม่มีความคาดหวังอะไรเลย

ญาดาถาม “พี่พาแฟนพี่กลับมาด้วยรึเปล่า”

“ไม่ได้พามาด้วย”

“ทำไมล่ะ?” เธอเบิกตากว้าง “โอกาสดีขนาดนี้ทำไมไม่พากลับมาด้วย หรือว่าพี่ไม่ได้มีแฟนเหมือนที่พวกเขาพูดจริงๆ”

“ใครเป็นคนพูด?” วริศพูดถึงประเด็นหลัก

“ผู้ใหญ่ตระกูลสาระทาไง ฉันได้ยินพวกเขาพูดว่าถ้าวันนี้พี่ไม่ได้พาแฟนกลับมาด้วย ก็หมายความว่าพี่ไม่มีแฟน พี่แค่ใช้เธอเป็นไม้กันหมา”

“ไร้สาระ” วริศไม่พอใจ “แล้วเธอเชื่อไหม?”

“ฉันไม่เชื่อที่พวกเขาพูดอยู่แล้ว” ญาดายิ้ม “ผู้ใหญ่ชอบคิดไปเอง ไม่เข้าใจความคิดของวัยรุ่น แต่ว่า ทำไมพี่ไม่พาแฟนพี่กลับมาด้วยล่ะ?”

“เธอมีเรื่องที่สำคัญกว่า” วริศตอบอย่างตั้งใจ

ญาดาเบะปาก เธอพูดด้วยความผิดหวัง “ฉันอยากเจอเธอ ผู้หญิงที่ทำให้พี่ชอบได้ ต้องเก่งมากแน่ๆ”

“ต่อไปยังมีโอกาส” วริศพูดกับเธอ “เธอมาเที่ยวเมืองไนร์ก้าสิ”