บทที่ 802 วริศกลับมาแล้ว

“ใกล้ถึงแล้ว อยู่ที่เมืองวาเรน” ธามเมธีขับรถไม่เร็ว “วิวริมถนนสวยงาม ลูกดูวิวไปเถอะ”

“เมือง...วาเรน?”

เบญญารีบหุบปาก เธอเอนหลังพิงเก้าอี้เบาๆ และอดไม่ได้ที่จะนึกถึงคุณปู่ของวริศ

เธอยังรู้สึกผิด เพราะรับปากวริศไว้แล้ว แต่กลับถูกคุณพ่อทำพัง

เช้าตรู่

รถมายบัคสีขาวขับเข้าไปในประตูบ้านหลังใหญ่ของตระกูลเดชอุป ถนนยางมะตอยลาดยาวไปถึงลานจอดรถกลางแจ้งหน้าบ้าน

ลานบ้านที่กว้างขวาง ดอกไม้และต้นหญ้าราคาแพงที่ตัดแต่งเป็นรูปร่างต่างๆ มีรถหลายคันจอดอยู่ไม่ไกล

บรรดาคนรับใช้กำลังยุ่งอยู่ในลานบ้าน จัดแต่งสถานที่จัดงานเลี้ยงเสร็จแล้ว บรรยากาศงานเลี้ยงวันเกิดยิ่งใหญ่เป็นพิเศษ

ในห้องที่เปิดประตู ดรัสวัตไปคุยกับคุณปู่นโรตม์

“จารวีกับวริศโตมาด้วยกัน พวกขาสองคนสนิทสนมกันมาก ถ้าพวกเขาได้แต่งงานกัน คงจะประหยัดเวลาดูใจกันไปไม่น้อยนะครับ” ดรัสวัตยิ้ม เขาจงใจเปิดประเด็กเรื่องนี้อีกครั้ง

ถึงแม้ว่าคุณปู่จะอายุแปดสิบแล้ว นอกจากร่างกายที่แข็งแรง เขายังมีความคิดที่ชัดเจน “ไม่เจอกันตั้งนาน วริศไม่กลับบ้านตั้งหลายปี พวกเขาจะยังสนิทสนมกันได้ยังไง ฉันว่าพวกเขาคงไม่สนิทกันแล้ว”

พูดจบ คุณปู่ก็ยิ้มอย่างเป็นมิตร

“คุณปู่ครับ จะคิดแบบนี้ไม่ได้นะครับ” ดรัสวัตยังพยายาม “ครอบครัวเรารู้จักกันดี ถ้าพวกเขาแต่งงานกัน ครอบครัวของเราคงจะก้าวหน้าไปอีกระดับหนึ่ง”

“ได้ยินว่าวริศมีแฟนแล้วเหรอ?” คุณปู่จิบชาและถามว่า “นายเห็นข่าวรึยัง?”

เมื่อดรัสวัตกำลังกลืนไม่เข้าคายไม่ออก รถมายบัคสีขาวก็แล่นมาจอดในลานบ้าน

ประตูรถเปิดออก วริศลงมาจากรถ ดรัสวัตก็เห็นรูปร่างที่สูงใหญ่ของเขา

เขากลับมาคนเดียว!