บทที่ 805 มีเรื่องขอให้เธอช่วย

ในห้องแต่งตัวของคุณปู่ทั้งสองคน ช่างแต่งหน้ากำลังแต่งหน้าให้พวกเขาอย่างใจเย็น

ในตอนนี้เอง มีคนรับใช้คนหนึ่งถือกล่องยาวสองกล่องเดินเข้ามา “คุณชายคะ”

วริศรับมาจากมือของเธอ คนรับใช้ก็หันหลังเดินออกไป

“คุณปู่ครับ นี่คือไม้กอล์ฟของAndrewDickson ผมเอามาให้คุณปู่กับคุณปู่ปริตต์” วริศแนะนำ “ข้างบนแกะสลักเป็นวันที่คุณปู่กับคุณปู่ปริตต์รู้จักกันครับ”

“ขอบใจมาก!” คุณปู่นโรตม์ยิ้ม เขาอดไม่ได้ที่จะชมวริศ “หลานชายของฉันใส่ใจฉันขนาดนี้ แค่ของขวัญก็ถูกใจฉันขนาดนี้”

ปกติคุณปู่นโรตม์ชอบเล่นกีฬา โดยเฉพาะเล่นกอล์ฟ

ในตอนนี้เอง คุณปู่ปริตต์กลับพูดว่า ไม้กอล์ฟไม่ใช่ของสำคัญ ฉันถูกใจนาย ลองคบกับหลานสาวของฉันได้ไหม เธอเป็นผู้หญิงน่ารัก ใครเห็นใครก็ชอบ!”

วริศสีหน้าอ่อนโยน เขาปฏิเสธอย่างชัดเจน “ขอโทษครับคุณปู่ปริตต์ ผมมีคนรักแล้ว และผมจะแต่งงานกับเธอในอนาคต”

“แล้วทำไมนายไม่พาเธอกลับมาด้วยล่ะ?” คุณปู่ปริตต์ถาม “วันนี้เป็นโอกาสพิเศษ”

วริศพูดไม่ออก

แต่คุณปู่นโรตม์กลับยิ้มและพูดว่า “เขายังไม่มีแฟน มันคือข้ออ้างเพราะไม่อยากแต่งงาน วริศ เดี๋ยวหลานไปอยู่เป็นเพื่อนเธอ เธอมาที่นี่ครั้งแรก ยังไม่คุ้นเคย หลานต้องเป็นเจ้าบ้านที่ดี”

พูดขนาดนี้แล้ว เขาปฏิเสธไม่ได้

แค่อยู่เป็นเพื่อน

วริศมองดูชายชราสองคน เขาบอกลาอย่างอ่อนโยน จากนั้นก็ออกไปจากห้องแต่งหน้า

ชั้นสองของบ้าน บนระเบียงที่หรูหรา

ญาดานั่งอยู่บนเก้าอี้หวาย เธอแกว่งไปแกว่งมาอย่างเบื่อหน่าย ถือขนมอยู่ในมือ ในปากก็เคี้ยวขนม

มองดูสองพ่อลูกตระกูลสาระทาที่อยู่ในลานบ้าน

ดรัสวัตกำลังปลอบใจอะไร จารวีกระทืบเท้าด้วยความโมโห ไม่มีท่ามีของลูกสาวตระกูลผู้ดีเลยแม้แต่น้อย