บทที่ 806 เบญญามาแล้ว

“พี่อย่าเพิ่งบอกว่าเรื่องอะไร” ญาดาโน้มตัวไปข้างหน้า และหยิบขนมในจานยัดเข้าปาก “บอกก่อนว่าจะขอบคุณหนูยังไง”

วริศพูด “หาแฟนให้เธอสักคน!”

“แหวะ!”

“ญาดา คุณปู่จะจับคู่ให้พี่อีกแล้ว” วริศถอนหายใจ เขาพูดอย่างเอือมระอา “คุณปู่ปริตต์มีหลานสาวคนหนึ่ง เขาอยากให้ฉันต้อนรับเธอ ฉันมอบภารกิจที่ยากลำบากนี้ให้เธอ ฉันจะไปทำงานที่ห้องหนังสือ คงไม่ออกมาแล้ว”

ญาดาได้ยินแบบนี้ก็หัวเราะ

แต่วริศกลับพูดอย่างจริงจัง “เธอต้องหลอกหลอนบรรพบุรุษคนนั้น ไม่ว่าคุณปู่จะพูดอะไรกับเธอ อย่าให้เธอสนใจฉัน แต่ก็อย่าละเลยเธอ ขอให้พวกเธอสนุก”

ญาดายังไม่ทันได้ตอบตกลง ก็มีเสียงรองเท้าส้นสูงดังขึ้นมา จารวีเดินมายืนอยู่ข้างโต๊ะ

ยิ้มด้วยใบหน้าที่สวยงาม “พวกคุณอยู่ที่นี่นี่เอง” เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ข้างหน้ามีเก้าอี้หวายอีกตัวหนึ่งว่างอยู่พอดี เธอนั่งลงและมองไปที่ขนมในจาน “นี่คือขนมดอกหอมหมื่นลี้ใช่ไหม? ขนมที่คนรับใช้ตระกูลเดชอุปถนัดที่สุด อร่อยมากเลย”

สองพี่น้องเงียบ

จารวียิ้มและหยิบขนมมากิน จากนั้นก็ชมว่า “อืม! รสชาติยังเหมือนเดิม! ชอบจังเลย!”

“อะแฮ่ม!” ญาดากระแอม จากนั้นก็ยกถ้วยชาขึ้นมาจิบ

วริศลุกขึ้นและพูดว่า “ฉันจะตอบอีเมลก่อน ญาดา อย่าลืมเรื่องที่ฉันบอก” พูดจบ เขาก็หันหลังเดินออกไป

มองดูแผ่นหลังของวริศที่เดินออกไป จารวีรู้สึกผิดหวัง

เธอคิดในใจ ฉันมาคุณก็จะไปใช่ไหม ฉันน่ารำคาญขนาดนั้นเลยเหรอ?

แต่เธอได้สติกลับมาอย่างรวดเร็ว เธอมองไปที่เด็กผู้หญิงที่กำลังจิบชาอย่างสบายใจ “ญาดา เขาบอกอะไรเธอเหรอ?”

“มันก็ต้องเป็นเรื่องเกี่ยวกับเขาอยู่แล้ว” ญาดาวางถ้วยชาลงและลุกขึ้น “ในเมื่อเขาไม่อยากบอกเธอ เธอจะถามทำไม”

จารวีเงยหน้าขึ้นมองเธอ แต่กลับเห็นเธอเดินออกไปแล้ว