บทที่ 807 เรื่องบังเอิญ

ในตอนนี้เอง รถชะลอความเร็วและหยุดนิ่ง จากนั้นก็มีคนเดินเข้ามาต้อนรับ

ธามเมธีปลดเข็มขัดนิรภัยไปพร้อมกับหันไปอธิบายให้ลูกสาวฟัง “เราไม่ได้สืบเรื่องเขา เราแค่อยากรู้จักเขา พ่อกับแม่รักลูก เลยต้องช่วยลูกดูเขา ลูกอย่างโกรธเลย ตอนนี้เราก็ยอมให้พวกลูกคบกันแล้วไม่ใช่เหรอ”

แต่เบญญารู้สึกแปลกๆ เธอไม่สบายใจ

คุณพ่อกับคุณแม่แอบสืบเรื่องของวริศ ทำแบบนี้มันเกินไป

พวกเขาไม่เชื่อใจวริศ เขาดีขนาดนี้ คุณพ่อกับคุณแม่สงสัยในตัวเขาได้ยังไง

“เอาล่ะ” คุณิตาเห็นลูกสาวทำหน้าไม่พอใจ เธอรีบจับมือเบญญา ยิ้มแล้วปลอบใจว่า “อย่าโกรธแม่เลย เดี๋ยวก็จะลงจากรถแล้ว เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณพ่อ แม่ต่างหากที่บอกให้เขาไปสืบ แม่กลัวลูกเสียใจ ถ้าเขาแต่งงานแล้วแต่กลับมายุ่งกับลูกล่ะ”

“คุณแม่คะ คนเราจะไม่มีแม้แต่ความไว้วางใจขั้นพื้นฐานเลยเหรอคะ?” เบญญาพูดไม่ออก

“เอาล่ะเอาล่ะ อย่าเพิ่งพูดเรื่องนี้เลย ลงไปก่อนเถอะ” คุณิตาเปิดประตูรถแล้วพูดเบาๆ “เดี๋ยวลูกต้องมีมารยาท เจอคุณปู่นโรตม์ต้องทำตัวเหมือนเจอคุณตาตัวเอง พวกเขาเคยผ่านความตายมาด้วยกัน พวกเขารักกันมาก”

สามคนพ่อแม่ลูกลงมาจากรถ บอดี้การ์ดที่ใส่ชุดสูทและรองเท้าหนังทำความเคารพต้อนรับพวกเขา

ชายชราสองคนที่ถือไม้เท้าเดินออกมาจากห้องนั่งเล่น ทุกคนเดินไปหาชายชราสองคน

เบญญาไม่ได้สังเกตเห็นรถของวริศ เธอมองดูใบหน้าที่ยิ้มแย้มของคุณปู่นโรตม์ เธอเจอเขาครั้งแรก แต่ทำไมถึงรู้สึกสนิทสนมกับเขา?

และวริศก็หน้าตาเหมือนเขา... เขาคงไม่ใช่ปู่ของวริศใช่ไหม??

ไม่ๆๆๆ

เบญญาหยุดคิดแบบนี้ทันที！

จะเป็นไปได้ยังไง！

เพราะในหัวตัวเองมีแต่วริศ ถึงได้คิดอะไรแปลกๆแบบนี้！

มันจะบังเอิญขนาดนี้ได้ยังไง！

“นโรตม์ คนนี้ก็คือธามเมธี ลูกเขยของฉัน นายกฯเมืองไนร์ก้า” คุณปู่ปริตต์แนะนำอย่างภาคภูมิใจ “เธอคือคุณิตา ลูกสาวของฉัน คนนี้คือเบญญา หลานสาวที่ฉันพูดถึง ปีนี้อายุยี่สิบปี”

“สวัสดีครับคุณปู่นโรตม์” สองสามีภรรยาทักทายชายชรา “คุณพ่อครับ วันนี้คุณพ่อแต่งตัวหล่อมากเลยครับ ดูมีชีวิตชีวาเหมือนคุณปู่นโรตม์เลยครับ”

เบญญาโน้มตัวทำความเคารพอย่างมีมารยาท “สวัสดีค่ะคุณตา สวัสดีค่ะคุณปู่นโรตม์” น้ำเสียงอ่อนโยน ฟังแล้วไพเราะ

“แต่งตัวแบบนี้ ทำให้เด็กลงสิบปี!”