บทที่ 808 เด็กน้อยที่กังวลแทนเบญญา

เบญญาได้สติลับมา เธอถาม “พี่ชายหนูล่ะ เขากลับมารึยัง”

“พี่เลือกชุดราตรีมาเปลี่ยนก่อน หนูแต่งตัวให้พี่เอง!” ญาดาไม่ได้ตอบคำถามเธอ เธอพูดอย่างตรงไปตรงมา “จารวียังใส่ชุดราตรีเลย แฟนตัวจริงอย่างพี่จะใส่ชุดเดรสธรรมดาแบบนี้ได้ยังไง”

เธอกังวลแทนเบญญา มองพี่สะใภ้ตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยสายตาที่ผิดหวัง

“ไม่เปลี่ยนดีกว่า ฉันคิดว่าแบบนี้ดีแล้ว” เบญญาก้มหน้ามองตัวเอง เธอไม่อยากทรมานตัวเอง “หนูบอกฉันมาเถอะว่าพี่ชายหนูอยู่ไหน?”

“เปลี่ยนชุดก่อนแล้วหนูจะบอก”

ญาดาหันไปขวางหน้าประตู เธอยืนกอดอกและยกคางขึ้น “แต่งตัวสู้จารวีไม่ได้ พี่ก็อย่าออกไปจากห้องนี้!” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเผด็จการ

เบญญาปวดหัว

เด็กน้อยคนนี้ ยุ่งจริงๆ

แล้วยังทำให้โกรธไม่ได้

และแล้ว เบญญาจึงหยิบโทรศัพท์ออกมาโทรหาวริศ

“ฮ่าๆ พี่วริศปิดเครื่อง” แต่กลับได้ยินเสียงที่พอใจของญาดา

พูดจบ ปลายสายก็มีเสียงปิดเครื่องจริงๆ ดังนั้นวริศอยู่ไหน ญาดาต้องรู้แน่ๆ

บ้านหลังใหญ่ขนาดนี้ ในฐานะแขกอย่างเบญญา เธอคงจะค้นดูทีละห้องไม่ได้

ช่วยไม่ได้ เธอจึงต้องเก็บโทรศัพท์

มองดูเด็กผู้หญิงที่อายุพอๆตัวเองตรงหน้า เธอถาม “ถ้าฉันเปลี่ยนชุด หนูจะพาฉันไปหาวริศใช่ไหม?”

“อืม!” ญาดาพยักหน้า

เบญญาครุ่นคิด เธอมองไปรอบๆ ห้องแต่งตัวขนาดใหญ่สองร้อยตารางเมตร บนไม้แขวนเสื้อที่เรียงกันเป็นแถวเต็มไปด้วยชุดราตรีที่จัดหมวดหมู่ไว้แล้ว

มีคำสองคำที่ลอยอยู่ในอากาศ——หรูหรา!

“ทั้งหมดนี้... เป็นของหนูเหรอ” เบญญาตกใจ

ญาดายิ้มแล้วมองเธอ “อืม ดังนั้นพี่เลือกได้ตามใจชอบ หนูมีรูปเมคอัพที่เข้ากับชุดให้พี่ดู”

เธอนึกอะไรขึ้นมาได้ “หรือพี่จะดูรูปก่อนแล้วค่อยเลือกชุด แบบนี้คงเร็วกว่า!” และแล้ว เธอจึงหยิบรีโมทขึ้นมากด

ลิ้นชักเปิดออกโดยอัตโนมัติ