บทที่ 81 บางคนจงใจ

“ครับ” คนขับรถสตาร์ทรถขับออกไป คุณภีมยิ่งขาดภรรยาไม่ได้มากขึ้นเรื่อยๆ แล้วล่ะ

ด้านหน้าหน้าต่างทรงสูงในห้องประชุมชั้นสอง กว่าญาณีจะเห็นลัมโบร์กีนีจอด ในใจเธอลิงโลดดีใจ

แต่ประตูรถไม่เปิดออกสักที ก็ขับออกไปอีกครั้ง ในดวงตาคู่สวยของหญิงสาวสูญเสียจุดโฟกัสทันที

เขาไม่มาประชุมแล้วเหรอ?

เขาจะไปไหน?

ทุกคนกำลังรออยู่นะ

ภีมพลส่งงานออกแบบระดับ A ที่ตรวจเมื่อวานทั้งคืนให้วริศกับญาณี ความหมายเขาชัดเจนมากว่าให้พวกเขาจัดการตามสมควร

เมื่อวริศหาเธอเจอ ญาณีก็หมดคำจะพูด!

ลัมโบร์กีนีขับออกไปจากเขตเมือง ขับไปที่หมู่บ้านซันไลต์

ที่จริงแม้แต่ภีมพลเองก็ไม่เข้าใจ ทำไมเขาต้องไปหาเธอที่หมู่บ้านด้วย?

เจอเธอแล้วควรพูดอะไร?

เขาไม่รู้ เขาแค่รู้ว่าอยากเจอเธอ

ที่หัวสะพาน วิวทิวทัศน์เช่นเคย สงบนิ่งเหมือนดินแดนในอุดมคติ

นภาลัยที่สวมชุดลำลองสีน้ำเงินตัวเล็กน่ารัก เธอสวมหมวกแก๊ป เหมือนนางฟ้าตัวน้อยปรากฏต่อหน้าเด็กๆ

เด็กแต่ละแถวที่นั่งหน้าขาตั้งวาดภาพ ฟังเธออธิบายอย่างตั้งใจว่าวันนี้จะวาดหงส์ขาว

“สีพื้นหลังพวกหนูเลือกเองตามความเหมาะสม แค่ต้องเหลือที่ว่างก็พอ”

“สีเข้มของหงส์ต้องระวังเป็นพิเศษ เส้นวาดต้องวาดเป็นรูปร่างหงส์……”

ทุกคนฟังด้วยความตั้งใจมาก

หนึ่งในกลุ่มเด็ก ไวศิษฎ์ที่นั่งตำแหน่งริมสุดดูสูงโดดเด่นชัดเจน นภาลัยก็เตรียมกระดานวาดภาพให้เขาหนึ่งอันเช่นกัน

วันนี้เขาคือนักเรียน สำรวมความดื้อรั้นในอดีตไว้ กลายเป็นนักเรียนดีถ่อมตัวเชื่อฟังเป็นพิเศษ

เขาก็พยายามอยู่นานมากเหมือนกัน นภาลัยถึงตกลงพาเขามาด้วย

สาวินยืนไม่ไกลจ้องมองเขาด้วยความขุ่นเคือง มักรู้สึกว่าเขาเข้าใกล้อาจารย์มีจุดประสงค์!

เคยโน้มน้าวอาจารย์แล้วด้วย แต่อาจารย์คิดว่าเขาใจแคบ คิดเยอะเกินไป

ไวศิษฎ์คนนี้จงใจเข้าใกล้อาจารย์นะ!

ลัมโบร์กีนีจอดอยู่ไม่ไกล