บทที่ 810 ญาดา ทำแบบนี้ได้ยังไง

ผ่านไปไม่นาน เบญญาก็หลอกถาม “ญาดา พ่อแม่ของเธอรู้จักฉันไหม พวกเขามีท่าทียังไงเหรอ”

เรื่องที่วริศสารภาพรักเธอเป็นข่าวขนาดนั้น พวกเขาคงเห็นกันแล้วใช่ไหม?

“ไม่ใช่พ่อแม่ของหนู” ญาดายิ้ม “หนูเป็นลูกสาวของลุงของวริศ เป็นพี่น้องต่างพ่อ แต่คุณปู่คนเดียวกัน”

เบญญานึกออกแล้ว เหมือนวริศเคยพูด

“พ่อแม่ของหนูเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุตั้งแต่หนูอายุห้าขวบ” ญาดามีนิสัยร่าเริง ราวกับเดินออกมาจากความเศร้าได้แล้ว “ตั้งแต่นั้นมา หนูก็อยู่ที่นี่มาตลอด”

เบญญาเห็นรอยยิ้มบนใบหน้าของเธอจากกระจก “ขอโทษนะ” ราวกับเห็นความเสียใจในใจของเธอ

“ไม่เป็นไร” ญาดาหวีผมให้เธอ “คุณลุงคุณป้าเป็นประชาธิปไตยแล้ว เมื่อก่อนพวกเขาอยากให้จารวีกับพี่วริศคบกัน เพราะสองตระกูลเป็นเพื่อนกัน เลยรู้จักกันดี”

“แต่พี่วริศคัดค้าน เขาหนีออกจากบ้านขนาดนี้แล้ว ยอมไปทำงานที่บริษัทอื่น แต่กลับไม่ยอมกลับมาสืบทอดกิจการของครอบครัว เป็นใครก็คงสงสารลูกตัวเอง ดังนั้นคุณลุงคุณป้าเลยบอกว่า ขอแค่พี่วริศมีความสุขก็พอ”

“เอ่อใช่ พี่สะใภ้” ญาดาพูดอีกว่า “พี่วริศไม่เคยมีแฟนมาก่อน เขาเป็นเด็กรักเรียน ตอนเรียนก็เอาแต่เรียนสาขาที่ตัวเองชอบ ไม่มีเวลามองผู้หญิง ถ้าพี่วริศไม่โรแมนติก พี่ก็คิดซะว่าเขาเป็นคนดี ไม่มีประสบการณ์! แต่อย่าโกรธเขานะ!”

ได้ยินแบบนี้ เบญญาก็นึกถึงเรื่องเล็กๆน้อยๆตอนที่ตัวเองอยู่กับวริศ “เขาเป็นคนรักสะอาด เขาไม่ชอบที่ผู้หญิงผมร่วง ไม่แปลกที่ไม่เคยมีแฟน”

“ใช่ เขารักสะอาดมาก” ญาดายิ้มหวาน “พวกพี่คบกันได้ยังไง ถ้ามีเวลาต้องเล่าให้หนูฟังนะ”

เบญญามองดูเธอในกระจก ไม่ว่าจะพูดอะไร เธอก็มักจะยิ้มแย้มตลอด ร่าเริงจริงๆ ราวกับไม่มีความกังวลอะไร

“ที่จริงแล้วพี่ชายหนูเป็นคนโรแมนติกนะ” เบญญาอดชมไม่ได้

“ไม่รู้ทำไม วันนั้นที่หนูเห็นข่าว ตอนแรกหนูไม่อยากจะเชื่อ” ญาดาพูดกับเธอตามตรง “ต้องเป็นผู้หญิงที่เก่งแค่ไหนพี่วริศถึงจะชอบ ต่อมาพี่วริศพูดถึงพี่ในโทรศัพท์ ฉันคิดว่าพวกพี่เหมาะสมกันมากเลย”

นอกประตู จารวีที่ยืนอยู่หน้าประตูตั้งนานแล้วได้ยินคำพูดเหล่านี้ เธอไม่พอใจมาก

ญาดา!!