บทที่ 812 จารวีโกรธแทบตาย

“สักพักแล้วค่ะ” ลูกน้องตอบ

ญาดายกสายตาขึ้นมาเห็นวริศออกมาจากห้องทำงานแล้ว จึงเดินมาทางนี้

“พี่!” เธอไม่ได้ดีใจมากนัก แค่ทำหน้าเศร้าหมอง

วริศออกมาแล้ว เธอควงแขนเขา

“เกิดอะไรขึ้น? เธอมาหาฉัน?” วริศโพล่งถาม “พวกเขาถึงหรือยัง?”

“หลานสาวของคุณปู่ปริตต์น่ารำคาญมาก!” ญาดาเดินตามเขาออกไปข้างนอกพลางแขวะอย่างรุนแรง “เธอเจอห้องนอนพี่ นอนบนเตียงพี่ทันทีเลย! บอกว่าอยากเจอพี่!”

วริศดวงตาเย็นยะเยือก หันไปมองเธอ

ญาดารู้สึกถึงความเย็นยะเยือก ฮ่าๆๆ! เขาโกรธแล้ว!

ในตอนนี้ วริศก็เร่งฝีเท้า

ญาดาปล่อยมือ เธอตามไม่ค่อยทัน ในใจกลับเฝ้าคอยสิ่งที่จะเกิดขึ้นต่อไป

วริศมาถึงหน้าประตูห้องนอนอย่างรวดเร็ว ไม่ได้เข้าห้องนี้มาหลายปีแล้ว

แต่สุดท้ายมันก็คือห้องนอนเขา!

ยื่นมือผลักประตูห้อง วริศเห็นผ้าห่มนูนขึ้นมา แถมสั่นระริกแผ่วเบา ในนั้นมีคนจริงด้วย!

“รีบออกมาซะ!”

ชายหนุ่มสีหน้าแย่อย่างยิ่ง ไม่ชอบให้คนอื่นมาปนเปื้อนพื้นที่ส่วนตัว!

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเตียง!!

ในผ้าห่มมีกลิ่นแดดอบอุ่น เบญญาหัวเราะตัวสั่น เธอหลับตาอยู่ก็นึกออกว่าตอนนี้สีหน้าวริศแย่แค่ไหน!

แต่เธอไม่สะทกสะท้าน

“ได้ยินไหม! ลงจากเตียง!” วริศโกรธมาก ความรู้สึกทั้งร่างแทบระเบิด

แต่ดูเหมือนเธอไม่คิดจะออกมา

วริศสุดจะทนแล้ว โน้มตัวไปจับมุมผ้าห่มแล้วออกแรงเปิดออก โยนผ้าห่มหล่นบนพรม!

เบญญาเด้งตัวนั่งขึ้นมา “ฮ่าๆๆๆๆ ~!”