บทที่ 89 คุณนายนภาสวยมากเลยค่ะ

“……” นภาลัยประหลาดใจมาก อุทิศต้นฉบับให้ยังไม่พอเหรอ?

ภีมพลจับมือเธอที่เย็นเล็กน้อยเอาไว้ แล้วจ้องมองเธอ “ได้ไหม?”

ขนตาเธอที่ยาวเหมือนพัดสั่นเล็กน้อย ความอุ่นที่ฝ่ามือแพร่กระจายมาถึง

สบตากัน ใบหน้าเล็กใสบริสุทธิ์ของหญิงสาว ทำให้เขาทึ่งอีกครั้ง

“ได้”

เธอตกลงแล้ว ในที่สุดมุมปากภีมพลก็ยกยิ้มจางๆ ที่ผ่อนคลายและมีความสุข

ไม่ว่าการรั่วไหลของต้นฉบับจะเกี่ยวข้องกับใคร ในเวลานี้เขารู้สึกโล่งใจมาก

ในยามราตรีเดียวกัน

ญาณีลากร่างเหนื่อยล้ากลับมาที่คอนโด ล้มลงบนเตียงร้องไห้เสียงดังอย่างสิ้นหวัง!

นุชวรายืนอยู่หน้าเตียง ก็เบ้าตาแดงเช่นกัน

เธอเข้าใจความรู้สึกของคุณญาณีมาก ไม่ว่าคำพูดปลอบใด ก็ดูเหมือนจะไร้ประโยชน์ในเวลานี้

“ฮือๆ ……ฉันนึกว่าแค่ฉันตั้งใจทำมัน แล้วจะทำให้เขาสัมผัสได้” ญาณีรู้สึกแย่มาก “ฉันนึกว่าเขาจะเห็นความพยายามและความทุ่มเทของฉัน แต่ตอนนี้พระเจ้าก็ออกมาสร้างปัญหา คนที่สัมผัสได้ตลอดไปก็คือฉันเอง”

ผมเธอยุ่งเหยิง เสื้อผ้าเปิดกว้างเล็กน้อย ดวงตาแดงก่ำไปหมด!

เหมือนเป็นคนละคนกับรองประธานผู้เฉียบขาดมองโลกในแง่ดีของบริษัทเมื่อตอนกลางวันเลย

นุชวราเก็บหมอนที่ถูกเธอโยนลงบนพื้น แล้วต้มนมหนึ่งแก้วยกมาให้เธอ “คุณญาณี……หลายครั้งในหลายๆ เรื่อง การยอมแพ้ก็เป็นการพ้นทุกข์ที่ดีที่สุด”

“ฉันไม่ยอมแพ้!” เธอเกิดอารมณ์สะเทือนใจ กัดฟันกรอดถามขึ้น “ทำไมฉันต้องยอมแพ้? ฉันยอดเยี่ยมไม่พอเหรอ?”

“ไม่ใช่อยู่แล้วค่ะ!” นุชวราอยากปลอบ

“เขาคือประธานบริษัท ฉันคือรองประธาน……” เธอร้องไห้ขณะยิ้มไปด้วย “ฉันห่างกับเขาแค่ก้าวเดียว การรักใครสักคน ไม่ใช่การเงยมองหน้าเขา แต่คือการหาวิธีได้ใกล้ชิดเขามากที่สุดต่างหาก!”

“คุณญาณี” นุชวรานั่งขอบเตียง มือหนึ่งถือแก้วนม มือหนึ่งประคองเธอ “คุณภีมไม่ได้ตำหนิคุณ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคุณด้วย คุณอย่าตำหนิตัวเองเกินไปเลยนะคะ”

“นี่มันโปรเจ็คที่ภีมพลใส่ใจมากที่สุดในช่วงนี้……ฉันเฝ้าติดตามใกล้ชิดอยู่เสมอ แต่ก็ยังเกิดปัญหา ฉันจะอธิบายกับเขายังไง?”

ญาณีเกิดอารมณ์สะเทือนใจ เธอร้องไห้เสียงดังด้วยความสิ้นหวัง!

ครึ่งหนึ่งรู้สึกหดหู่แทนบริษัท อีกครึ่งหนึ่งทำเพื่อตัวเอง

เช้าวันรุ่งขึ้น

ในห้องเก็บเสื้อผ้าชั้นสอง ณ เอเมอรัลด์ เบย์ วิลล่า

นภาลัยลองเดรสสีม่วงตัวหนึ่ง สวมรองเท้าส้นสูงเดินมาตรงหน้าเขา ภีมพลส่ายหน้า

เธอกลับไปที่ห้องเปลี่ยนชุดอีกครั้ง เปลี่ยนเป็นเดรสสีชมพูออกมา

ภีมพลยังคงส่ายหน้า

เธอเข้าไปเปลี่ยนอีกครั้ง