บทที่ 96 มาไม่ใช่จังหวะที่ดี

ตอนที่นภาลัยออกมาจากห้องน้ำ ภีมพลเก็บความคิดกลับไป ไม่อาจละสายตาจากร่างของเธอได้

ผมยาวที่ดูชื้น ใบหน้าเล็กที่แดง บนตัวมีผ้าคลุมอาบน้ำคลุม

“นายไปอาบน้ำเถอะ” เสียงของเธอน่าฟัง

ภีมพลพยักหน้า เดินไปทางเธอ

ตอนที่ทั้งสองคนชนไหล่ เธอรู้สึกว่าใจของเธอเต้นโครมครามตลอดเวลา

จนได้ยินเสียงประตูห้องน้ำปิดไปเธอจึงถอนหายใจ นภาลัยทุบไปที่อกตัวเอง ไม่รู้ว่าเป็นอะไร ทำไมอยู่ดีก็รู้สึกตื่นเต้น?

หรือเป็นเพราะว่าห้องค่อนข้างเล็ก? เขาตัวค่อนข้างใหญ่?

ตอนกลางวันที่ได้ใช้เวลาด้วยกัน เธอรู้สึกว่าสนิทกับเขาขึ้นมาเล็กน้อย

ตั้งแต่เขามาในห้องพัก เธอรู้สึกว่ามีกำแพงกั้นเขาและเธอไว้อยู่ เหมือนว่าเขาปิดกั้นตัวเองเอาไว้

ดังนั้นเรื่องเพลิงไหม้…….ยังจะถามไม่ได้

ตอนนี้ยังไม่ได้

ภีมพลอาบน้ำเสร็จออกมา นภาลัยนิ่งอึ้งอย่างเห็นได้ชัด “นาย….ทำไมไม่ใส่เสื้อผ้า?”

เขาเผยรูปร่างที่กำยำ ซิกแพคพวกนั้นช่างน่ามอง “มีวันไหนเธอเคยเห็นฉันนอนใส่ชุดนอนกัน?”

“…….”

เธอถูกต้อนจนพูดไม่ออก เธอรีบเก็บสายตา

วันนี้ค่อนข้างเหนื่อย ดังนั้นภีมพลตรงไปเปิดผ้าห่มและนอนลงบนเตียง

เตียงแคบมาก เพียงหนึ่งเมตรสองเซนติเมตร

แค่เขาขึ้นไป เหลือที่ว่างให้เธอก็ไม่เยอะแล้ว

“ขึ้นมาสิ” ภีมพลมองไปที่เธอ

นภาลัยรู้สึกปวดหัว ไม่รู้ว่าคืนนี้เป็นอะไรไป รู้สึกว่าตัวเองหายใจไม่ออก โดยเฉพาะตอนที่เขามองมาที่เธอ

เธอพยายามอดทนกับความรู้สึกประหลาดในใจเธอ ขึ้นไปบนเตียง

เพื่อไม่ให้ตัวเองตกลงมา เธอทำได้เพียงพิงไปที่ร่างของเขา

ภีมพลค่อยๆยื่นมือออกไป มือหนาโอบกอดไหล่ของเธอ

เธอเงยหน้าสายตาจ้องมองไปที่เขา “…….” คิ้วที่คมเข้ม ดวงตาที่ดำลึก จมูกโด่งสูง หน้าตานี้มันหล่อเกินไปแล้ว

ภีมพลมองตามสายตาของเธอ “มองพอหรือยัง?”

“นายดูแลตัวเองยังไงนะ?” เธออดที่จะถามวิธีดูแลผิวของเขา “ปกติก็ไม่เห็นนายใช้ครีมบำรุงอะไร นายอายุตั้ง 38 แล้วรอยย่นบนใบหน้ายังไม่มี”

ภีมพลค่อยๆยกริมฝีปากโค้ง ตอนที่เธอคิดว่าเขาจะพูดถึงอะไรสักอย่างที่แปลก เธอกลับได้ยินเพียงสี่คำ “พระเจ้าสร้างมา”