บทที่ 99 ขอร้องเธอซักเรื่อง

รถหยุดนิ่ง หน้าต่างลดลงมา

ตอนที่เธอเห็นรถของป้านิตย์จอดอยู่ ญาณีไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

เมื่อคืนป้านิตย์นอนค้างที่นี่?

ในตอนนั้นเอง ป้านิตย์จูงมือเด็กทั้งสองออกมาจากห้องรับแขก ใบหน้าที่สวมผ้าคลุมไว้ครึ่งหนึ่งมีรอยยิ้มเผยออกมา

เธอเห็นป้านิตย์กำลังช่วยเด็กๆระมัดระวังขั้นบันได คนขับรถเปิดประตูออก เธอปล่อยมือเด็กๆอย่างไม่อยากปล่อย

เด็กๆโบกมือลาคุณยาย

“คุณยายไว้เจอกันใหม่!”

“คุณยายถ้ามีเวลาว่างมาเล่นกันบ่อยๆ!”

“พวกเราต่างชอบคุณยาย!

“ในที่สุดพวกเราก็มีคุณยายแล้ว!!”

ไม่ เป็นไปไม่ได้!

มองเห็นป้านิตย์ขึ้นรถ ก่อนที่รถคันนั้นจะออกมา ญาณีก็รีบขับรถออกไปแล้ว

ตลอดทางที่ขับมาภายในหัวมีแต่เสียง เธอกำพวงมาลัยแน่น ภายในใจเผยความรู้สึกผิดหวังที่ไม่สามารถเก็บกลับได้!

ภาพเมื่อกี้ที่ได้เห็นเหมือนกับฝันร้ายที่หลอกหลอนอยู่ภายในหัว

เธอรู้สึกว่าความดันของเธอสูงขึ้น!

รถเบรกกะทันหันจอดอยู่ข้างทาง! ญาณีพิงไปที่พวงมาลัย พยายามที่ระงับความโกรธภายในใจที่ออกมาอย่างท่วมท้น

ป้านิตย์หลอกเธอ……..

เมืองข้างๆ ภายในห้องพักชนบท

ภายในห้องที่มีเอกลักษณ์ ตอนที่นภาลัยยืดตัวบิดขี้เกียจ ลืมตาขึ้นพบว่าตัวเองกำลังก่ายอยู่บนอ้อมกอดของเขา

เธอแก้มแดงขึ้น! พระเจ้า! ทำไมเธอถึงได้นอนก่ายเหมือนปลาหมึกขนาดนี้?

“เมื่อวานคือวันที่มีความสำคัญที่สุดวันหนึ่งในชีวิตฉัน” ภีมพลใช้เสียงน่าฟังกระซิบข้างหูเธอ

เธอรู้สึกตกใจ เขาตื่นแล้ว?