บทที่245 นิ้วของภีมพลขยับแล้ว

ในขณะที่เสียงรอสายดังขึ้น หัวใจของเธอก็ถูกจับแล้วดึงจนกลายเป็นก้อน

อยากจะทราบข่าวของเขา แต่ก็กลัวว่าจะเป็นข่าวร้าย…ในหัวใจรู้สึกประหม่า ขัดแย้ง และไม่สงบ

“ฮัลโหล”เสียงกริ่งสิ้นสุดลง เสียงที่คุ้นเคยของกรินทร์ก็ดังขึ้น “สวัสดีครับ ผมกรินทร์ครับ”

“ฉันเอง”นภาลัยเอ่ยปากเสียงเบา “เขาเป็นอย่างไรบ้าง？”

“อาจารย์？”กรินทร์ประหลาดใจมาก “นี่เป็นเบอร์คุณเหรอ？”

“ไม่ใช่” เธอพยายามสงบอารมณ์ทั้งน้ำตา “นี่เป็นโทรศัพท์มือถือของไวศิษฎ์ นายรีบบอกฉันที ตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง？อาการเฉพาะเป็นอย่างไร？พ้นขีดอันตรายแล้วจริงหรือ？”

“พ้นขีดอันตรายแล้วครับ แต่ว่ายังไม่ฟื้น” กรินทร์บอกเธอตามความจริง “ไม่รู้เหมือนกันว่าจะฟื้นขึ้นมาเมื่อไหร่ อาจจะกลายเป็นเจ้าชายนิทรา หรือไม่ก็อาจจะ...ฟื้นขึ้นมาในวันใดวันหนึ่งอันใกล้นี้ก็ได้”

คำพูดของเขาไร้ซึ่งความมั่นใจ

น้ำตาหลั่งไหล นภาลัยรู้สึกได้เพียงความเจ็บปวดที่แผดเผาประเดประดังเข้ามา และความเศร้าใจก็วาบผ่านสายตาของเธอ “นายหาวิธีปลุกเขาให้ฟื้นขึ้นมาได้ใช่ไหม？นายจะพยายามใช่ไหม？”

ฝากฝังความหวังทั้งหมดไว้ที่ลูกศิษย์

“เขาจะกลายเป็นเจ้าชายนิทราไม่ได้！”ภายในหัวใจของนภาลัยเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก เสียงของเธอสั่นสะอื้น “เขาคือชายผู้มีเกียรติและเป็นตำนานแห่งโลกธุรกิจ ถ้าเขากลายเป็นเจ้าชายนิทราแล้วมันจะต่างกับตายยังไงล่ะ？”

“อาจารย์…”หัวใจของกรินทร์เองก็บีบคั้น “ผมจะพยายาม แต่ว่า…หลายๆ สิ่งใช่ว่าจะได้มาด้วยความพยายามเสมอไป เพราะงั้นหากผมทำไม่ได้ ขออาจารย์อย่าโทษผม”

เธอกำโทรศัพท์มือถือและร้องไห้ออกมาราวกับสายฝน แม้แต่หายใจก็ยังเจ็บปวด “ฉันไม่โทษนายหรอก... ฉันแค่เกลียดตัวเอง”

“อาจารย์สบายดีไหม？”กรินทร์เป็นห่วงความรู้สึกของเธอ “คุณอยู่ที่ไหน？ เขาทำอะไรคุณหรือเปล่า？”

นภาลัยไม่ตอบ เธอวางสายอย่างเศร้าใจและค่อยๆ เอาโทรศัพท์ออกจากหูของเธอ

ชั่วขณะหนึ่งเธอรู้สึกถึงเพียงอากาศรอบๆ เต็มไปด้วยเศษแก้ว และทุกครั้งที่สูดลมหายใจมันก็ทิ่มลงที่ปอดของเธอ

เจ้าชายนิทรา……

เขาอาจจะกลายเป็นเจ้าชายนิทรา……

นี่คือความจริงที่ไม่ว่าอย่างไรนภาลัยก็ไม่สามารถยอมรับได้

คืนนั้นเธอร้องไห้และกล่าวโทษตัวเองอยู่นานมาก

คืนนั้นเธอเปิดอัลบั้มรูปซ้ำแล้วซ้ำเล่า และลูบไล้ใบหน้าที่เปื้อนรอยยิ้ม น้ำตาค่อยๆ ไหลลงมาทีละหยดบนรูปใบหน้าของเขา หยดน้ำตาไหลพร่างพราวอย่างสิ้นหวัง

คืนนี้เธอนอนไม่หลับอีกครา…