บทที่249 พวกเราจะแต่งงานกันแล้ว

“ตอนนี้เขาเป็นอย่างไรบ้าง？”นภาลัยอยากจะรู้คำตอบอย่างมาก เธอถามอย่างคาดหวังคำตอบ “เขาฟื้นแล้วใช่หรือเปล่า？”

เพียะ！

ญาณียืนนิ่งอยู่เบื้องหน้าเธอ เธอยกมือขึ้นแล้วตบไปหนึ่งฉาด “เธอกล้าดียังไงมาถาม？！เขาจะฟื้นหรือไม่ฟื้นแล้วมันไปเกี่ยวอะไรกับเธอ？！เธอคิดจะทำร้ายเขาไปอีกนานแค่ไหน？！”

นภาลัยถูกตบที่ใบหน้าข้างหนึ่งจนเวียนหัวอยู่ชั่วขณะหนึ่ง แต่เธอไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวดหรือความอับอาย

ตอนนี้เธออยากจะรู้เพียงว่าภีมพลเป็นอย่างไรบ้าง

“นภาลัย！ฉันอยากตบเธอสักฉาดมานานแล้ว！”ยิ่งญาณีเห็นเธออยู่ในสภาพอ่อนแอ ท่าทีของเธอก็ยิ่งเหิมเกริม “ฉันอดทนกับเธอมานานแล้ว รู้ตัวไหม！”

“……”ในหัวใจของนภาลัยไม่สามารถบอกได้ว่ามันเป็นอย่างไร มันสับสนอย่างมาก

เธอไม่อยากจะทะเลาะกับญาณี โดยเฉพาะในบริษัทนี้ด้วย

“เธอคิดว่าจะใช้กลอุบายเพื่อที่จะแต่งงานในครอบครัวที่ร่ำรวยด้วยการให้กำเนิดลูกสองคนอย่างนั้นเหรอ？”ญาณีดูถูกเหยียดหยามและกล่าวเยาะเย้ยเธอ “เธอเป็นแค่เครื่องมือที่เขาใช้เพื่อต่อต้านป้านิตย์ก็เท่านั้น！！”

นภาลัยมองเห็นรอยยิ้มแห่งชัยชนะบนใบหน้าของเธอ

ญาณีถามอย่างเปี่ยมด้วยความสนใจ “ถ้าหากเขารู้ว่าเธออยู่ด้วยกันกับศิษฎ์ และตกลงที่จะเป็นผู้หญิงของไวศิษฎ์ เธอคิดว่าเขาจะคิดอย่างไรกับเธอ？”

“ถ้าฉันเป็นเธอล่ะก็ ฉันจะไม่มาให้เขาเห็นอีก ไม่มีหน้ามาเจอเขาจริงๆ”ญาณียั่วยุเธอทีละประโยคๆ “นภาลัยฉันจะบอกเธอให้ก็ได้ว่าเขาฟื้นแล้ว เขาสบายดี”

เมื่อสบกับสายตาของเธอ นภาลัยไม่เห็นร่องรอยของการโกหกบนสีหน้าของเธอ

ญาณีสุขใจจากใจจริง ดังนั้นภีมพลฟื้นขึ้นมาแล้วจริงๆ และน่าจะหายดีไปไม่น้อยแล้ว

ดีจังเลย！

ในที่สุดเธอก็รู้สึกถึงความโล่งใจ ซีกหน้าของเธอที่บวมแดง แต่กลับมีรอยยิ้มยินดีอยู่ที่บนริมฝีปากของเธอ

นภาลัยไม่ได้มีความสุขแบบนี้มานานแล้ว และหินก้อนใหญ่ที่กดทับในหัวใจของเธอในที่สุดก็ตกลงสู่พื้น

“เขาสูญเสียความทรงจำ”ญาณีไม่อาจเห็นเธอมีความสุขได้ จึงโจมตีเธอ “ภีมพลเขาจำเธอไม่ได้”

เธอชะงักเล็กน้อย มองหน้าเธออย่างจดจ่อ รอยยิ้มบนใบหน้าแข็งทื่อ

“คนแรกที่เขาเห็นเมื่อลืมตาก็คือฉัน”ญาณีประกาศด้วยรอยยิ้มอย่างมั่นใจในตัวเอง “ใช่สิ พวกเรากำลังจะแต่งงานกัน”