บทที่254 ยังคงหลอกเขา

เด็กๆ เอื้อมมือไปหยิบมัน สายตาของพวกเขาทั้งอยากรู้อยากเห็นทั้งเย็นชา

ความจำเสื่อมจริงๆ หรอ？

แชมป์ไอเบาๆ อยู่สองครั้งและเขาก็ถอนหายใจ “ผมไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเกิดอะไรขึ้นระหว่างป๊าปี๊หม่ามี้ คุณย่าบอกว่าป๊าปี๊หม่ามี้เลิกกันแล้ว？”

“แต่ก่อนก็ยังดีๆ อยู่เลยไม่ใช่หรอ？แต่หม่ามี้บอกว่าจะไปเที่ยว แล้วยังไม่กลับมาอีก แม่ก็หายตัวไปสามเดือนแล้ว”

“คุณย่าบอกว่าป๊าปี๊ประสบอุบัติเหตุ แล้วยังความจำเสื่อมด้วย”ขวัญข้าวเองก็มองดูเขา “งั้นป๊าปี๊จำพวกเราได้ยังไงกันล่ะ？”

ความจริงแล้วภีมพลจำได้เพียงชื่อ 2 ชื่อนี้เท่านั้น แชมป์และขวัญข้าว

จำได้แค่ว่าพวกเขาเป็นลูกของตัวเอง นั่นคือทั้งหมดที่จำได้

เขายังลืมเรื่องเล็กน้อยที่เขากับเด็กๆ เคยมีในอดีตเช่นกัน

ดังนั้นเมื่อเด็กทั้งสองคนปรากฏตัวต่อหน้าเขา เขาก็ยังคงรู้สึกไม่คุ้นเคยเช่นกัน

“ป๊าปี๊？”แชมป์เห็นเขาเหม่อลอย จึงถามเสียงเบา “ป๊าปี๊กำลังคิดอะไรอยู่หรอ？”

เขาส่ายหน้า และลูบศีรษะเล็กๆของพวกเขา “พ่อจะไปห้องหนังสือจัดการงานบางอย่างสักหน่อย พวกลูกจะเล่นอะไรก็ได้ตามใจ”

กล่าวจบ เขาก็ลุกขึ้นยืนและเดินจากไป

แชมป์กับขวัญข้าวเต็มไปด้วยความสับสน ความรู้สึกของระยะห่างมันมาแล้ว！

“พี่ชาย พวกเรามาช่วยฟื้นความทรงจำป๊าปี๊กันเถอะ？”ขวัญข้าวกล่าวด้วยน้ำเสียงของเด็กน้อย “หนูรู้สึกเหมือนเขาลืมพวกเรา และนั่นไม่ใช่เรื่องดีเลยด้วย”

อันที่จริงแชมป์ก็รู้สึกแบบนี้เช่นกัน “ใช่ เราต้องช่วยเขาฟื้นความทรงจำ แต่อย่าเอาความทรงจำไปบังคับยัดเยียดให้เขา เราห้ามเพิ่มภาระให้สมองของพ่อและห้ามทำให้เขาปวดหัวจนสมองแตก”

“คุณย่าบอกป๊าปี๊จะแต่งงานกับญาณี？”ขวัญข้าวเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ “เราฟังผิดหรือเปล่า？พวกเขาแต่งงานกันไม่ได้！”

แชมป์ถอนหายใจอีกครั้ง “โลกของผู้ใหญ่นี่แปลกจริงๆ ทำเหมือนเล่นพ่อแม่ลูก การแต่งงานคืองานสำคัญในชีวิต จะแต่งก็แต่งเลยได้ยังไง？”

“พี่ชาย พวกเราจะต้องขัดขวาง หนูไม่ต้องการแม่เลี้ยง”

“ขวัญข้าวเด็กดี ขวัญข้าวไม่ร้องนะ พวกเรามาช่วยกันคิดหาวิธีกันเถอะ”

ห้องหนังสือข้างๆ หนังสือถูกจัดเรียงเป็นแถวเป็นแนวบนชั้น ดวงไฟเป็นสีเหลืองอุ่น

ภีมพลอยู่ตรงหน้าโต๊ะหนังสือ เขาหลับตาพัก ความคิดของเขาสับสนอลหม่านเล็กน้อย

ขณะที่เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น เขาก็เงยหน้าไปมอง