บทที่259 ให้ป๊าปี๊แต่งงานกับเธอไม่ได้

คะนึงนิตย์กล่าว“สรุปก็คือการแต่งงานจะเลื่อนออกไปไม่ได้อีก ถ้าลูกไม่อุบัติเหตุรถชน ลูกก็คงจะได้แต่งงานกับญาณีไปนานแล้ว”

“แม่มีความฝันแค่อย่างเดียว นั้นก็คือได้เห็นลูกเป็นฝั่งเป็นฝา！”

“ญาณีเป็นผู้หญิงที่ดี เธออุทิศเวลาอันดีงามที่สุดให้กับบริษัท”

ภีมพลขมวดคิ้วหมุ่น ถ้าเธอขู่ว่าจะไม่ยอมกินยาหากเขาปฏิเสธ เช่นนั้นการแต่งงานก็เป็นอันสมบูรณ์

อย่างไรเสียความกตัญญูกตเวทีนั้นสำคัญที่สุด

ภีมพลไม่ได้กล่าวอะไร เขาหันหลังจากไป

ผ้าไหมที่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จามาโดยตลอดมองดูแผ่นหลังอันอ้างว้างนั้นเดินจากไป พลันรู้สึกปวดใจเล็กน้อย

สายตาเย็นชาของคะนึงนิตย์มองไปที่ใบหน้าของผ้าไหม จนกระทั่งรถแลมบูกินีขับออกไป

ผ้าไหมกลับมาได้สติ ก็พบว่าคุณนายจ้องมองมาที่ตนเองอยู่ครู่หนึ่ง และสายตานั้น…

สายตาของเจ้านายและคนรับใช้ประสานกัน คะนึงนิตย์กล่าวย้ำเตือน “ผ้าไหม ฉันรู้ว่าเธอมีความรู้สึกที่ดีต่อนภาลัย แต่ตอนนี้เธอเป็นผู้หญิงของไวศิษฎ์ไปแล้ว เธอคิดว่าเป็นไปได้หรือเปล่าที่นภาลัยจะก้าวเข้าสู่ตระกูลกงพลี？”

ผ้าไหมปวดศีรษะ เธอส่ายหน้า “คุณนาย ฉันขอตัวไปซักผ้าก่อนนะคะ”กล่าวจบ เธอก็หันกายเดินจากไป

คะนึงนิตย์เดิมทีเป็นผู้หญิงที่เข้มแข็ง และเธอมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะควบคุมบงการ

ยิ่งไปกว่านั้นตัวเธอเองเคยเจ็บปวดกับความสัมพันธ์ของเธอมาก่อน ดังนั้นเธอจึงเชื่อมั่นว่าความรักไม่มีอยู่จริง

การถูกรักนั้นสุขมากกว่าการถูกรัก

มองจากมุมของคนเป็นแม่ คะนึงนิตย์เพียงหวังว่าลูกชายของเธอจะมีความสุขได้! และมั่นคงพอ！

ตัวตนของหญิงสาวคนนั้นเป็นปริศนา พ่อแม่ไม่เป็นที่รู้จัก และเธอยังเป็นเภสัชกรอัจฉริยะในหมู่บ้าน เธอเป็นบุคคลอันตรายอย่างแน่นอน

ญาณีเป็นเหมือนกระดาษขาว เธอภักดีและอุทิศตนต่อตระกูลกงพลี

ข่าวการแต่งงานระหว่างคุณภีมและคุณญาณีในเดือนหน้ายังคงเผยแพร่อยู่บนอินเทอร์เน็ต