บทที่47 หม่ามี้ ป่าปี๊จะพาหม่ามี้ไปสวนสนุก

พ่อบ้านปวิธไม่ได้ออกไปทันที เขายืนลังเลอยู่ข้างๆ โต๊ะ “วันนี้เช้าหลังจากที่คุณไปบริษัทไม่นาน คุณนายนิตย์มา”

ภีมพลเงยหน้า สายตากดดัน “.........”

ปวิธหลบสายตาของเขาอย่างรู้สึกผิด พูดอย่างเคารพว่า “ที่แรกผมว่าจะโทรแจ้งคุณ แต่คุณนายนิตย์ไม่ให้”

สายตาที่ลึกของภีมพลทำให้คนมองไม่ออกว่ามีอารมณ์อะไรบ้าง “หาคุณนายเหรอ?”

“ครับ”

“พูดอะไรไปบ้าง?” ถามจบ เขาก็เอาตะเกียบขึ้นมากินหมี่

ปวิธพูดบทสนทนาของวันนี้คร่าวๆ ที่จริงก็ไม่ถือว่าหักหลังคุณนายนิตย์หรอก เพียงแต่พ่อบ้านปวิธรู้สึกว่าคุณนภาเป็นคนเดียวที่สามารถนำความสุขมาให้คุณคุณภีม

เขาหวังว่าพวกเขาจะสามารถเดินต่อไปได้ตลอด ไม่ว่าจะจริงหรือปลอม

“ฉันรู้แล้ว” ภีมพลน้ำเสียงไม่พอใจ

พ่อบ้านปวิธเคารพแล้วถอยออกมาจากห้อง บอกคุณคุณภีมแล้ว หัวใจของเขาถึงจะสบายขึ้นมา

ปวิธพึ่งออกไปไม่นาน ภีมพลวางถ้วยลง เขาเอาโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรให้แม่

หลังจากรับสายแล้วไม่รอให้อีกฝ่ายพูดอะไรทั้งนั้น ภีมพลพูดขึ้นมาก่อนว่า “แม่ ถ้าต่อไปยังมาหาเรื่องนภาลัยอีก ผมรับรองว่าจะให้ญาณีไสหัวออกไปจากบริษัท”

พูดจบ เขาก็ตักสายทันที

ที่คฤหาสน์ราคาแพงในรีพัลส์เบย์ คะนึงนิตย์โยนโทรศัพท์อย่างโมโห

และได้ผลักชุดแก้วชาลิมิเต็ดบนชาไปด้วยชุดหนึ่ง!

ผ้าไหมตกใจจนหน้าซีดไปหมด “คุณนายนิตย์!อย่าค่ะ!” ห้ามไว้ไม่อยู่

ในห้องทำงานที่เงียบ ภีมพลกินหมี่อยู่ น้อยมากที่เขาจะใช้อารมณ์แบบนี้ไปพูดกับแม้ เขาเป็นอะไรไปเนี่ย?เพื่อนภาลัย

ภีมพลนึกประสบการณ์น่าเศร้าของแม่ และตอนที่ตัวเองอายุ17ปีจะบุกเข้ากองไฟเพื่อช่วยแม่........ตลอดทางที่เดินมา แม่เองก็ไม่ง่ายเลย

เขารู้สึกผิดเป็นอย่างมาก

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าญาณี เขากับแม่น่าจะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขได้

ในห้องข้างๆ

ขวัญข้าวยืนอยู่บนเก้าอี้ ชูชุดลำลองไว้ชุดหนึ่ง ตาโตๆ นั้นกะพริบไม่หยุด “หม่ามี้ นี่เป็นสีที่หม่ามี้ชอบที่สุดเลยนะ!”

“รีบลองใส่ดูครับ!” แชมป์เองก็ตื่นเต้นมาก “เร็วๆ!”

ผู้หญิงอึ้ง แล้วถามอย่างจริงจังว่า “พวกลูกจะทำอะไร?”