บทที่535 จูบลา

เบญญาหันมองเมื่อได้ยินเสียง นภาลัยก็เงยหน้าขึ้นเช่นกัน

เห็นเพียงขายาวของภีมพลก้าวมาทางนี้ ถือช่อลิลลี่สีเหลืองไว้ในมือ สัดส่วน ร่างกายของเขาสมบูรณ์แบบและใบหน้าของเขาดูลึกและหล่อเหลาราวกับรูปปั้น

"นภาดีมากขนาดนี้ ในสายตาของใคร ๆ ก็มีแต่เธอ!" เบญญาพูดด้วยรอยยิ้ม "คุณอย่าคิดว่าคุณจะไม่ดีกับเธอหลังจากแต่งงานกันแล้วนะ โปรดทำตัวให้เสมอต้นเสมอปลายทั้งก่อนและหลังการแต่งงานด้วย!"

ภีมพลถามขึ้น "ผมไม่เสมอต้นเสมอปลายตรงไหน?"

"ไม่มีหรอก" เบญญาละสายตาจากเขา "ฉันแค่พูดเตือนคุณด้วยความหวังดี เพราะคุณมีเสน่ห์มาก ฉันเกรงว่าคุณจะถือดีไง อย่างที่ชาวเน็ตพูด รวยและมีความสามารถขนาดนี้ ผู้หญิงที่หลงรักคุณมากขึ้นเรื่อย ๆ คุณต้องเรียนรู้ที่จะรักษาระยะห่างจากผู้หญิงคนอื่นนะ!"

ภีมพลเดินไปด้านข้างสองก้าว

เบญญาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ "เอาน่า! ฉันไม่มีทางชอบคุณหรอก! ฉันหมายถึงความรักแบบชายหญิง ฉันมีคนที่ชอบแล้ว!"

ก่อนจากไป เธอมองไปที่นภาลัย "ถ้าเธอมีเวลาว่าง นัดกินอาหารค่ำกันเถอะ ฉันจะแอดเขาเป็นเพื่อนในวันนั้น บาย ฉันจะไม่รบกวนเธอสองคนแล้ว!"

หลังจากพูดจบ สาวน้อยก็เดินไปที่ประตูอย่างอารมณ์ดี ฮัมเพลงเบา ๆ แล้วปิดประตูตามหลังเธอ

ภีมพลวางดอกลิลลี่ลงในแจกันบนโต๊ะ "ฟังจากสถานการณ์ คนที่ชอบไม่ใช่วริศนี่"

นภาลัยตั้งใจอุบไว้ "คุณลองเดาดูสิ"

ภีมพลเลิกคิ้ว “ผมรู้จักเหรอ?”

“แน่นอนสิ”

เขาคิดอย่างจริงจังเกี่ยวกับเรื่องนี้ "กรินทร์?"

“ฉลาดจริง ๆ”

มีรอยยิ้มเล็กน้อยบนใบหน้าของภีมพล"แล้ววริศล่ะ? เขาเป็นอะไร?"

"บางทีมันอาจเป็นเพียงมิตรภาพที่บริสุทธิ์? เรากำลังคิดมากเกินไป" นภาลัยมองไปที่ดอกลิลลี่เหล่านั้น "ทำไมคุณถึงคิดที่จะให้ดอกลิลลี่กับฉัน?"

“คุณชอบมันมาโดยตลอดไม่ใช่เหรอ?” เขาพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “ผมได้ยินจากพี่กุ้งว่าไวศิษฎ์มอบมันให้กับคุณเป็นเวลาสามเดือน ผมตัดสินใจที่จะให้คุณไปตลอดชีวิต”