บทที่790 เพราะจะเป็นหลานสะใภ้ของตระกูลเดชอุป

เวลากลางคืน

วริศอยู่ในห้องทำงานของวิลล่าที่เพิ่งซื้อใหม่ เขาเพิ่งจัดการเรื่องงานบางอย่างเสร็จ ก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู และตอนนี้เพิ่งจะสี่ทุ่มเท่านั้น

เดาว่าเบญยังไม่หลับ เขากำลังจะโทรหาเธอ

ส่วนเบญนั้น เธอกำลังรอสายของวริศอยู่ และโทรศัพท์ในมือของเธอก็ไถจนร้อนแล้ว

จ้องมองที่โทรศัพท์แล้วเอาแต่บ่น "ผู้ชายเป็นแบบนี้ทุกคนหรือเปล่า?ได้ครอบครองแล้วก็จะละเลย?ไม่มีแม้กระทั่งการโทรคุยกันในตอนกลางคืนแล้ว”

เธอโกรธเล็กน้อยและรู้สึกอึดอัดมาก แต่เธอก็ไม่ต้องการเป็นฝ่ายเริ่มโทรหาก่อน สาวน้อยที่มีความรักมักจะหงุดหงิดง่าย

ขณะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น ซึ่งทำให้เธอตกใจมาก!วริศโทรมาแล้ว

มีนัยแห่งความสุขในดวงตาของเธอ เธอพลิกตัวและนอนลงบนเตียง เงยหน้าขึ้นมองรูปถ่ายที่แขวนอยู่บนเตียงด้วยรอยยิ้ม จากนั้นก็กดรับสาย "ฮัลโหล"

"หลับหรือยังที่รัก?" วริศอินเทรนด์มาก แม้แต่ในตาก็มีรอยยิ้ม

"ยัง" เสียงของเบญนุ่มนวล พร้อมรอยยิ้มหวานบนริมฝีปากของเธอ "คุณทำอะไรอยู่?ยุ่งอยู่หรือเปล่า?” ถึงให้คนอื่นรอนานขนาดนี้

วริศมีความสุขมาก คุณทำอะไรอยู่?นี่ไม่ใช่ประโยคธรรมดา ข้อความแฝงคือ—— คุณกำลังทำอะไรอยู่?ฉันคิดถึงคุณ

"ผมเพิ่งตอบอีเมลไปน่ะ พรุ่งนี้เช้าผมไปรับคุณนะ" วริศกล่าว

"ไม่ต้องแล้ว!" เบญปฏิเสธอย่างรวดเร็ว "พรุ่งนี้ฉันจะไปหาคุณที่ประตูหมู่บ้านฟ้าสาง เราไปเจอกันที่นั่นนะ!"

"ทำไมล่ะ?" วริศสงสัย "ผมไปรับคุณไม่ดีเหรอ?"

“ไม่ดี” เบญไม่อยากให้เหตุผลเขา “คุณฟังที่ฉันบอกเถอะ ไม่ใช่ว่าฉันจะไม่ไปสักหน่อย”

"งั้นก็ได้ เอาตามคุณว่าเลย" วริศไม่ขออะไรมากเกินไป แค่เธอเต็มใจที่จะไปก็ดีมากแล้ว "เบญ จำไว้นะ คุณไม่จำเป็นต้องเตรียมของขวัญ ผมเตรียมไว้แล้ว เราไปด้วยกันนะ"

"โอเค"

วริศปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "คุณก็ไม่ต้องตื่นเต้น แม้ว่างานจะใหญ่ไปหน่อย แต่คุณเป็นลูกสาวของนายกเทศมนตรีใช่ไหม?ไม่เคยเห็นงานแบบไหนบ้าง?"

“มันไม่เหมือนกัน นี่คือการพบปู่ของคุณ ฉันต้องสร้างความประทับใจให้กับท่าน” เธอจึงค่อนข้างกดดัน

"คุณปู่ของผมเป็นคนที่มีเคารพสิทธิของคนอื่นมาก ตอนหนุ่ม ๆ ก็รักกับคุณย่าอย่างอิสระ" วริศบอกเธอว่า "ผมคิดว่าคุณปู่จะต้องอวยพรให้เราแน่ ๆ "