บทที่ 11

แอนนาลิสรู้สึกงุนงงมากยิ่งขึ้น "เกิดอะไรขึ้น? เกิดอะไรขึ้นกับการเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหันและรุนแรงนี้?" เธอสงสัย

"ทักษะทางการแพทย์ของคุณต้องยอดเยี่ยมมากใช่ไหม?" นิโน่ถาม

เมื่อเธอได้ยินสิ่งนี้ แอนนาลิสก็เอียงศีรษะไปด้านข้างและมองเขาด้วยความสับสน

"ความคิดของเขาช่างจับจดไปหมด แวบหนึ่งเขาพูดถึงการคุกเข่า จากนั้นเขาก็พูดถึงทักษะทางการแพทย์ในทันที" เธอครุ่นคิด

"เทคนิคที่คุณใช้ตอนทุบหลังของฉันถูกต้องและมุ่งเน้น ตามที่พวกเขากล่าวว่า การกระทำที่กล้าหาญมาจากเทคนิคที่ยอดเยี่ยม ทุกคนสามารถเห็นได้ว่าทักษะทางการแพทย์ของคุณเป็นเลิศ" นิโน่กล่าว

"ฉันจะไม่พูดแบบนั้น ฉันแค่บังเอิญมีประสบการณ์เกี่ยวกับอาการสำลัก" แอนนาลิสตอบ

"ดี ดีมาก นั่นคือสิ่งที่ฉันอยากได้ยิน!" นิโน่ยกย่องเธอ

เมื่อได้ยินเช่นนี้ แอนนาลิสก็ยิ่งงงงวย "ทำไมเขาถึงชมฉันอีกล่ะ?" เธอถามในใจ

นิโน่พูดต่อ "เด็กน้อย เธอต้องจำไว้ว่าไม่มีใครปรารถนาดีกับเธอจริง ๆ ในโลกนี้"

แอนนาลิส แน่นหน้าอกเลยทันที เธอคุ้นเคยกับคำพูดนั้นมาก พี่เลี้ยงทั้ง 5 คนของเธอเคยบอกเรื่องนี้กับเธอเสมอตั้งแต่เธอยังเด็ก

ย้อนกลับไปตอนที่เธอยังเด็ก เธอคิดว่าพี่เลี้ยงของเธอจู้จี้มากเกินไป แต่หลังจากที่เธอโตขึ้น เธอค่อย ๆ พัฒนาความเข้าใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นเกี่ยวกับคำพูดนั้น

คำพูดเหล่านั้นเป็นความจริง แม้แต่ครอบครัวของลุงของเธอที่สืบสายเลือดกับเธอก็ไม่อยากให้เธอมีชีวิตที่เรียบง่าย แล้วทำไมคนอื่นถึงอยากให้เธอสบายดี?

นิโน่พูดต่อ "เพราะฉะนั้น เธอควรรู้วิธีปกปิดจุดแข็งของตัวเองตลอดเวลา เว้นแต่ว่าเธอจะมีพลังมาก หรือเธอต้องเรียนรู้วิธีซ่อนพลัง นั่นเป็นวิธีเดียวที่เธอจะปกป้องตัวเองได้ ฉันขอโทษที่ต่อว่าเธอเมื่อกี้ เหตุผลที่ฉันเอาแต่ตำหนิเธอไม่ใช่ว่าฉันต้องการจริง ๆ ฉันแค่ไม่อยากให้ตระกูลบาร์ตันรังแกเธอ เธอต้องจำคำพูดของฉันไว้ สถานการณ์ที่เลวร้ายที่สุดสําหรับคนไร้ความสามารถคือคนอื่นจะดูถูกพวกเขา แต่สำหรับคนที่โดดเด่นเกินไป หลายคนอยากให้พวกเขาหายไป"

หลังจากแอนนาลิสได้ยินก็อึ้งไป เธอเงยหน้าขึ้นมองนิโน่

ตอนนั้นเองที่เธอรู้ว่าเขาต่อว่าเธอในตอนนี้เพื่อปกป้องเธอเท่านั้น เขาแค่กลัวว่าพวกบาร์ตันจะโทษเธอ เพราะเธอขัดขวางพวกเขา

ความรอบคอบของเขาทำให้แอนนาลิสนึกถึงที่ปรึกษาของเธอ

ที่ปรึกษาของเธอมักจะดุด่าและวิพากษ์วิจารณ์เธอ อย่างไรก็ตาม พวกเขาจะสอนเธอทุกอย่างที่พวกเขารู้ โดยไม่มีการสงวนไว้

"ขอบคุณค่ะ!" แอนนาลิสขอบคุณเขาจากใจจริงและโค้งให้เขาเล็กน้อย

หลังจากฟังคำอธิบายของนิโน่ ความไม่พอใจในใจของเธอก็สลายไปทันที เธอรู้สึกเหมือนเขาเป็นชายชราที่น่ารักและเป็นมิตร

นิโน่รีบช่วยแอนนาลิสลุกขึ้นและพูดว่า "ฉันไม่ใช่คนแก่หน้าโง่ ฉันรู้จักแยกแยะคนดีกับคนเลว"

จากนั้นเขาก็หันกลับไปและเดินไปที่กระเป๋าเดินทาง ดึงกล่องไม้ออกมา

ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้นสองสามที หลังจากเคาะ จูเลียนก็ผลักประตูเปิดออกและเข้าไป

"นายมาทำอะไรที่นี่?" นิโน่ถามด้วยสีหน้าตกใจ

"คุณปู่ ผมอยากพาแอนนาลิสไปเดินเล่น" จูเลียนตอบ

เขานั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นได้สักพักแล้ว แต่แอนนาลิสก็ยังไม่ออกมาจากห้อง ด้วยเหตุนี้ เขาจึงกังวลว่านิโน่จะตำหนิเธออย่างรุนแรง

นิโน่เหลือบมองจูเลียนก่อนจะเปิดกล่องไม้ จากนั้นก็หยิบสร้อยข้อมือออกมาจากข้างใน

นิโน่ยื่นสร้อยข้อมือให้แอนนาลิส แล้วพูดว่า "นี่ อันนี้สำหรับเธอ"

"คุณปู่ ฉันรับสิ่งนี้ไม่ได้!" แอนนาลิสสามารถบอกได้ทันทีว่ามันคือสร้อยข้อมือมรกตคุณภาพสูงที่ประเมินค่ามิได้

"นี่คือของขวัญที่ฉันมอบให้เธอ เอาไปเถอะ สวมมันเมื่อคุณเดินเข้าไปในปาร์คเรสซิเดนซ์ที่เจเดย์ไบรท์"

"ไม่คุณปู่ ฉันรับไม่ได้" จากคำพูดของนิโน่ แอนนาลิสสามารถบอกได้ว่าสร้อยข้อมือสามารถนำอำนาจบางอย่างมาให้เธอได้ นิโน่อยากจะมอบสร้อยข้อมือให้เธอเพื่อเป็นกำลังใจ

อย่างไรก็ตาม เธออยู่ในการแต่งงานปลอม ๆ กับจูเลียน และไม่มีทางที่เธอจะรับของมีค่าจากตระกูลปาร์คได้

"รับไปก่อน" จูเลียนพูด ดูเหมือนจะมีความหมายซ่อนอยู่ในคำพูดของเขา และเขาจงใจเน้นย้ำคำว่า "ก่อน"

แอนนาลิสหันไปมองจูเลียน

ในการตอบกลับ จูเลียนพยักหน้าให้เธอ