บทที่ 13

ริมฝีปากของจูเลียนปะทะกับริมฝีปากของแอนนาลิส ขณะที่เขายื่นแขนออกไปต้องการจะจับคอของแอนนาลิส โทรศัพท์ของเธอก็ดังขึ้น "นางฟ้าตัวน้อย คุณมีสายเข้า นางฟ้าตัวน้อย คุณมีสายเข้า..."

จูเลียนยิ้มกว้างเมื่อได้ยินเสียงริงโทนของแอนนาลิส

ยิ่งมองแอนนาลิสก็ยิ่งเห็นว่าเธอน่ารัก

"อะแฮ่ม..." แอนนาลิสรู้สึกกระอักกระอ่วนเมื่อได้ยินเสียงเรียกเข้าของเธอ

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสายทันที

สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมเมื่อได้ยินเสียงของเบนจามินจากปลายสาย "มีอะไร?"

"แอนนา เธออยู่ไหน? ผมจะไปหาคุณ วันหนึ่งผ่านไปแล้วตั้งแต่ผมได้เจอคุณครั้งสุดท้าย ใจเย็น ๆ หน่อยได้ไหม?" เบนจามินถาม

แอนนาลิสยิ้ม "ใจเย็น ๆ? นายคิดว่าฉันโกรธนายเหรอ? ฟังดี ๆ เบนจามิน ตอนนี้ฉันแต่งงานแล้ว ฉันขอร้องนายกรุณาหยุดโทรหาฉัน อีก ฉันไม่คิดว่าระหว่างเราจะมีอะไรต้องคุยกันอีก"

"แอนนา อย่าพูดแบบนี้เพราะอารมณ์เสีย ผมรู้ว่าผมทำอะไรให้คุณเจ็บใจมาก ผมขอโทษในสิ่งที่ทำลงไป ทำไมไม่ให้ผมชดใช้ล่ะ? มาที่เทฮาเวนตอนนี้ มีเซอร์ไพรส์จากผมรอคุณอยู่ รับรองว่าคุณจะต้องชอบแน่ ๆ ผม..."

"นายงี่เง่า!" แอนนาลิสตัดคำพูดของเบนจามินและวางสาย

หลังจากวางสาย เธอยังคงโกรธ และสีหน้าของเธอมืดมนมาก ดูน่ากลัวมาก

ความโกรธของเธอรุนแรงกว่าความรู้สึกเศร้าและความผิดหวังของเธอ

เธอโกรธเบนจามินและตัวเอง ท่าทีไร้ยางอายของเบนจามินทำให้เธอไม่พอใจ

ในทางกลับกันเธอโกรธที่ตัวเองไม่ได้ตระหนักว่านิสัยของเบนจามินน่ากลัวแค่ไหน แม้จะคบหาดูใจกับเบนจามินมาได้ 1 ปี แต่เธอก็ไม่รู้ตัวว่าเบนจามินเป็นคนใจร้าย

"นางฟ้าตัวน้อย คุณมีสายเข้า... นางฟ้าตัวน้อย คุณมีสายเข้า..." โทรศัพท์ของแอนนาลิสดังขึ้นอีกครั้ง

แอนนาลิสพูดไม่ออก เธอรู้สึกกระอักกระอ่วนจนไม่กล้ามองหน้าจูเลียน

"เขาต้องหัวเราะเยาะฉันที่ทำตัวเหมือนเด็ก" แอนนาลิสคิด

เธอรับสายและก็เป็นเบนจามินอีกครั้ง "แอนนา ฉันขอโทษ ฉันสัญญาว่าจะไม่ทำพลาดอีก..."

แอนนาลิสวางสาย

ทันทีที่เธอวางสาย โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง ก่อนที่เบนจามินจะทันได้พูดอะไร แอนนาลิสก็สวนกลับอย่างดุเดือดว่า "คุณพูดพล่อย ๆ เสร็จแล้วเหรอยัง? ฟังให้ดีเบนจามินฉันแอนนาลิสเลิกกับคุณแล้ว ในพจนานุกรมของฉัน การเลิกกับใครสักคนหมายความว่าฉันไม่เกี่ยวข้องกับเขาอีกต่อไป ฉันจะไม่ติดต่อกับคน ๆ นั้นตลอดชีวิต แม้ว่าเราจะพบกันโดยบังเอิญบนท้องถนน เราจะไม่รับรู้ถึงการมีอยู่ของกันและกัน"

แอนนาลิสหงุดหงิดจึงเดินไปข้างหน้าพร้อมกับตะโกนใส่โทรศัพท์

"แอนนา คุณยังบุ่มบ่ามขนาดนั้น ทําไมคุณไม่ใจเย็นอีกสองสามวันล่ะ ผมจะติดต่อคุณเมื่อถึงเวลานั้น แอนนา ถ้าคุณใจเย็นลงและคิดให้ดี ๆ คุณจะเข้าใจว่าเมื่อคุณเสียผมไป คุณจะไม่มีวันหาผู้ชายที่ดีกว่าผมได้อีก ในมุมมองของเบนจามิน แอนนาใช้เวลาสองสามวันในการสงบสติอารมณ์ จากนั้นเธอจะตระหนักว่าเธอไม่สามารถทิ้งเขาไปได้

"ตอนนี้ฉันสงบมาก! เบนจามินเบนจามินคุณรู้ไหมว่าความเย่อหยิ่งคืออะไร? คุณเป็นหนึ่งในนั้น! ลาก่อนผู้แพ้!" แอนนาลิสวางสายด้วยความโกรธ

จนกระทั่งตอนนั้น แอนนาลิสตระหนักว่าเธอกําลังจับมือจูเลียนอยู่ เธอไม่รู้ว่าจูเลียนเริ่มจับมือของเธอและผสานนิ้วของเขาเข้ากับนิ้วของเธอ นอกจากนั้นเขายังช่วยถือกระเป๋าให้เธอด้วย

"อืม... ฉันให้กระเป๋าเขาตั้งแต่เมื่อไหร่? เราเริ่มจับมือกันตั้งแต่เมื่อไหร่? เขาเป็นคนจับมือฉันก่อนหรือว่าในทางกลับกัน?" แอนนาลิสถามในใจ

"อ๊ะ ฉัน...ฉันขอโทษ!" แอนนาลิสรู้สึกกระอักกระอ่วนขณะพยายามดึงมือออก

ด้วยความตกใจ จูเลียนจึงจับไว้แน่น

รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาหายไป และสีหน้าของเขาก็มืดลงเล็กน้อย

แอนนาลิสรู้สึกสับสนกับสิ่งที่เกิดขึ้น

"ฉันเป็นคนจับมือเขาก่อนเหรอ?" แอนนาลิสคิด เธอปล่อยมือออก แต่จูเลียนยังคงจับแน่น

แอนนาลิสยิ้มขณะพยายามดึงมืออีกครั้ง "ขอโทษค่ะ คุณปาร์คปล่อยมือฉันได้ไหม?"

"คนบ้าเมื่อวานเหรอ?" จูเลียนถามด้วยท่าทางหึงหวง

แอนนาลิสสงสัยว่าดวงตาของเธอหลอกเธอหรือเปล่าเมื่อเห็นความริษยาในดวงตาของจูเลียน เธอเชื่อว่าเธอคิดมากเกินไป

"ค่ะ" เธอตอบ