บทที่ 14

"ได้เลย" แอนนาลิสตอบ น้ำเสียงที่อ่อนโยนของจูเลียนทำให้เธอยินดีตอบรับคำขอของเขา

เธอรู้สึกว่าเขาจับมือเธอ และเธอพยายามดึงออก แต่เขากำแน่นขึ้น

ดังนั้นเธอจึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหาข้อแก้ตัว "คุณจูเลียน... จูเลียน นี่ก็ดึกแล้ว ฉันต้องรีบกลับบ้าน พรุ่งนี้ฉันจะมาส่งคุณปู่กับคุณ"

จูเลียนได้ยินแอนนาลิสหยุดชั่วคราวและเรียกเขาด้วยชื่อของเขา และเขาก็รู้สึกยินดี เขาควบคุมความตื่นเต้นของเขาไม่ได้ เขาดึงเธอไว้ในอ้อมแขนของเขาและมองลงมาที่เธอ ดวงตาของเขาเป็นประกาย "เมื่อกี้คุณเรียกผมว่าอะไรนะ?”

"จูเลียน ปาร์ค!" แอนนาลิสอุทานด้วยความตกใจกับการกระทำกะทันหันของจูเลียน หัวใจของเธอเต้นรัว

ท่าทางปัจจุบันของพวกเขาค่อนข้างสนิทสนม

นอกจากนี้ พวกเขายังอยู่ใต้แสงไฟถนน และแสงสีเหลืองจาง ๆ ของไฟถนนสร้างบรรยากาศที่มืดครึ้ม ซึ่งทำให้แอนนาลิสรู้สึกท่วมท้น

ในน้ำเสียงทุ้มและมีเสน่ห์ของจูเลียน เผยให้เห็นร่องรอยของความจริงจังและมีเสน่ห์ ขณะที่เขาพูดว่า "เอาคำว่า'ปาร์ค'ออกไป"

หูของแอนนาลิสแดงก่ำทันทีที่รู้ว่าจูเลียนเก่งแค่ไหนในการจีบสาว

"เขาเจ้าชู้ยิ่งกว่าเบนจามินซะอีก เขามาจีบฉันแล้วหลังจากรู้จักกันได้สองวัน! ฉันสงสัยว่าก่อนหน้านี้เขาจีบผู้หญิงมากี่คน? นั่นคือเหตุผลที่เขาต้องแกล้งทําเป็นแต่งงานเพื่อป้องกันไม่ให้คนที่ชื่นชอบของเขารังควาน" แอนนาลิสคิดขณะที่เธอรู้สึกตัวทันที

เธอผลักเขาออกไปและบังคับให้ดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขา

จูเลียนตกใจ แต่ในที่สุดเขาก็นึกขึ้นได้

"นี่เป็นเรื่องปกติ เธอเพิ่งผ่านการเลิกราและถูกหักหลัง ดังนั้นมันจึงเป็นเรื่องยากสำหรับเธอที่จะไว้ใจคนอื่น ผมใจร้อนเกินไป" เขาคิดในใจ

"ฉันจะกลับบ้าน!" แอนนาลิสตะคอก

"ให้ผมไปส่งคุณที่บ้าน" จูเลียนเสนอ

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันเรียกแท็กซี่เอง"

"คุณเป็นผู้หญิง มันไม่ปลอดภัยที่คุณจะเรียกแท็กซี่คนเดียวตอนกลางคืน" จูเลียนยืนยัน

จู่ ๆ แอนนาลิสก็นึกถึงสิ่งที่เบนจามินเคยพูดกับเธอก่อนหน้านี้ "แอนนา เธอเป็นผู้หญิง ไม่ควรออกไปไหนตอนกลางคืนเพราะมันไม่ปลอดภัย"

"เบนจามินกับจูเลียนก็เหมือนกัน! ทั้งคู่ดูแลผู้หญิงเก่งและเจ้าชู้ อ่า ยังไงซะ! ยังไงก็โกหกอยู่ดี" เธอคิดในใจ

จูเลียนโทรเรียกรถและบอกแอนนาลิสว่ารถกำลังจะมาถึงเร็ว ๆ นี้

ทั้งคู่เดินไปด้วยกันสักพักก็เห็นรถเบนท์ลีย์จอดขวางหน้า คนขับรถคนหนึ่งลงจากรถและเปิดประตูให้พวกเขา "คุณปาร์คและคุณนาย เชิญครับ"

แอนนาลิสรู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อยเมื่อได้ยินคนขับเรียกเธอแบบนี้ "ไม่มีอะไร มันเป็นแค่ชื่อสำหรับสามเดือนข้างหน้า" เธอมั่นใจตัวเอง

หลังจากนั้นคนขับรถก็พาแอนนาลิสไปที่บาร์ตันเรสซิเดนซ์

เธอเพิ่งกลับถึงบ้านก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนของวอตส์แอปป์

เป็นข้อความจากจูเลียน "พรุ่งนี้คุณจะตื่นสิบโมงเช้าไหม?"

เขาจำได้ว่าเธอบอกว่าเธอชอบนอนตื่นสาย

เธอตอบว่า "ใช่"

"แน่นอน เพราะเราจะไปส่งคนที่สนามบิน ฉันจะตื่น ฉันจะนอนตื่นสายก็ต่อเมื่อไม่มีอะไรเท่านั้น" เธอคิด

เขาตอบว่า "ตกลง ผมจะไปรับคุณตอนสิบโมงเช้าพรุ่งนี้"

เธอส่งข้อความกลับมาว่า "ได้เลย"

เขาตอบว่า "ผมมีความสุขมากที่ได้เดินเล่นกับคุณในคืนนี้ คุณยังจับมือผมอีกด้วย"

แอนนาลิสด่าตัวเองในใจและคิดว่า "ให้ตายเถอะ! ฉันรู้แล้ว ฉันจับมือเขาตอนที่คุยโทรศัพท์เมื่อกี้!"

เธอพยายามอธิบายอย่างสุดความสามารถและตอบว่า "โปรดอย่าเข้าใจผิด ตอนนั้นฉันกำลังคุยโทรศัพท์อยู่ ฉันเลยไม่ได้ตั้งใจ ขอโทษด้วย!"

จูเลียนตอบว่า "ไม่จำเป็นต้องขอโทษ ราตรีสวัสดิ์ ฝันดี"

แอนนาลิสถอนหายใจและอวยพรให้เขานอนหลับฝันดี

เธอกำลังจะวางโทรศัพท์และอาบน้ำ เธอได้ยินเสียงแจ้งเตือนของวอตส์แอปป์อีกครั้ง

คราวนี้เป็นข้อความจากเพื่อนของเธอ ซาแมนธา ฮิลเดอร์ "แอนนา พรุ่งนี้เธอว่างไหม? เธอไปนัดบอดกับฉันได้ไหม? มันน่ารําคาญมาก ฉันบอกแม่เสมอว่าในปีนี้ฉันอายุเพียง 24 ปี แต่เธอบังคับให้ฉันไปนัดบอดเสมอ เธอบอกว่าถ้าฉันไม่หาคนตอนนี้ ผู้สมัครที่ดีทั้งหมดจะถูกคนอื่นแย่งไป"

ซาแมนธาเป็นหนึ่งในเพื่อนที่ดีไม่กี่คนที่แอนนาลิสมี

เธอรู้จักเธอในวันแรกเมื่อเคนท์พาเธอเข้าเมืองมา

ครอบครัวบาร์ตันได้จัดงานเลี้ยงต้อนรับเล็ก ๆ ในวันนั้น และเชิญคนชั้นสูงในฮอริงตันมาร่วมงานด้วย ผู้หญิงส่วนใหญ่ในวัยเดียวกันรังเกียจที่เธอมาจากชนบท แต่ซาแมนธาเป็นคนเดียวที่คิดริเริ่มที่จะเป็นเพื่อนกับเธอ