บทที่ 15

แอนนาลิสเลิกคิ้วอย่างทะเล้นขณะยิ้มให้ซาแมนธา "ชายคนนี้ทำการบ้านมาแล้ว เขารู้ด้วยว่าเธอชอบเพลงเปียโน" เธอล้อเล่น

"ฉันอยากให้เบนจามินเตรียมสิ่งนี้ให้ฉัน" ซาแมนธาคิดอย่างขมขื่น

"ไปกัน มาดูกันว่าจะหล่อขนาดไหน" แอนนาลิสพูดติดตลก

ดวงตาของซาแมนธาเป็นประกายในขณะที่ทั้งสองจูงมือกันเข้าไปในห้องพระจันทร์

แอนนาลิสตะลึงเมื่อเห็นคนที่กำลังเล่นเปียโนอยู่บนเวทีกลางห้องโถงพระจันทร์

เบนจามินสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวและผูกไท นิ้วเรียวของเขาร่ายรำไปตามคีย์ขาวดำขณะที่เสียงดนตรีดังขึ้นจากเปียโน การจัดฉากทั้งหมดเน้นความสง่างามและความสูงส่งของเขา

อย่างไรก็ตาม แอนนาลิสรู้สึกขยะแขยงอย่างมาก

ไม่ว่าเขาจะเล่นเปียโนเก่งแค่ไหน จะดูดีแค่ไหน หรือดูสง่างามแค่ไหน เธอคิดว่าเขาน่าขยะแขยงอย่างยิ่ง

หลังจากที่เบนจามินเห็นว่าแอนนาลิสมาถึงแล้ว เขาก็เล่นเปียโนต่อพร้อมกับยิ้มให้เธออย่างอ่อนโยน

เธอเคยบอกว่าเธอชอบหน้าตาของเขาตอนที่เขาเล่นเปียโน

แอนนาลิส อึ้งไปกับรอยยิ้มของเบนจามิน เธอแกะมือซาแมนธาออกจากแขนแล้วมองเธออย่างสงสัย "นี่คือนัดบอดที่เธอพูดถึงหรือเปล่า?"

ซาแมนธาคว้าแขนแอนนาลิสทันทีและขอโทษ "ฉันขอโทษจริง ๆ แอนนา เบนจามินจัดฉากโรแมนติกทั้งหมดนี้เพราะเขารักเธอจริง ๆ ฉันเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอ ดังนั้นฉันอยากให้เธฮมีความสุข"

"ไม่ เธอไม่ใช่เพื่อนสนิทของฉัน เธอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเบนจามิน!" แอนนาลิสดึงมือออกขณะที่เธอเจ็บปวดจากการหลอกลวง

เธออาจมีเพื่อนไม่มากนัก แต่เธอปฏิบัติต่อพวกเขาแต่ละคนด้วยความจริงใจ

ด้วยความโกรธและผิดหวัง เธอหันหลังกลับเพื่อออกจากห้องส่วนตัว

"แอนนา รอก่อน อย่างน้อยก็ฟังสิ่งที่เบนจามินพูดก่อน" ซาแมนธากระตุ้นขณะที่ยื่นแขนทั้งสองข้างเพื่อกันไม่ให้แอนนาลิสออกไป

เบนจามินก็กระวนกระวายเมื่อเห็นว่าแอนนาลิสกำลังจะจากไป เขาแสดงท่าทางทันที และกลีบกุหลาบก็เริ่มร่วงลงมาจากเพดาน

กลีบดอกหนึ่งร่วงลงบนศีรษะของแอนนาลิส

"แอนนา ฉันอยากให้เธอมีความสุขจริง ๆ" ซาแมนธาพูด

แอนนาลิสจับจ้องไปที่ซาแมนธาและพลันนึกบางอย่างขึ้นได้

"ซาแมนธาไม่เคยคิดกับฉันเป็นเพื่อนเพราะเธอแอบดูถูกฉัน จิตใต้สำนึกจึงคิดว่าฉันไม่คู่ควรกับเบนจามินทั้งที่เธอไม่รู้ภาพรวมทั้งหมด ดังนั้นเธอจึง คิดว่าฉันควรจะยอมรับเขาถ้าเขายอมรับฉัน" แอนนาลิสคิดในใจ

แอนนาลิสบล็อกหมายเลขโทรศัพท์ของซาแมนธาและวอตส์แอปป์ของเธอต่อหน้าเธอและหันหลังเดินจากไป

"ผมขอโทษ แอนนา ผมรักคุณจริงๆ!" เบนจามินตะโกนไล่หลังแอนนาลิส

"ฉันเคยบอกนายไปแล้ว นายไม่คู่ควรที่จะรักฉัน!" แอนนาลิสตะคอกขณะเดินออกไปข้างนอก

"แอนนาลิส บาร์ตัน !" ซาแมนธาตะโกน

เธอเลิกเรียกเธอว่า "แอนนา" แล้ว และน้ำเสียงของเธอก็เต็มไปด้วยความโกรธ

แอนนาลิสหันกลับมามองซาแมนธาอย่างขบขันและถามว่า "มีอะไร?"

"เธอคิดอะไรอยู่? คนที่มีเกียรติอย่างเบนจามินรักเธอ ยังเธอต้องการอะไรอีก? พูดตรง ๆ เธอเป็นแค่เด็กผู้หญิงที่มาจากบ้านนอก นอกจากความงามของเธอแล้ว เธอคิดว่าเธอมีอะไรอีก? เธอควรคิดว่าเธอโชคดีและเบนจามินต้องการอยู่กับเธอ มีผู้หญิงมากมายที่อยากอยู่กับเขา แต่พวกเขาไม่มีโอกาส! ใช่เธอสวย แต่ความงามของเธอจะคงอยู่นานแค่ไหน? อีก 10 ปีข้างหน้าเธอจะสวยขึ้นไหม? เมื่อถึงเวลาจะทิ้งอะไรไว้ ?"ซาแมนธาคำราม