บทที่ 17

ในขณะนั้น อเล็กซานเดอร์ถูกครอบงําด้วยความดูถูก ไม่ว่าเขาจะรู้สึกอย่างไร เขาก็ยังตอบด้วยรอยยิ้มขมวดคิ้วว่า "เขาเป็นผู้จัดการของสํานักงานใหญ่"

เขาพูดอย่างไม่พอใจมาก "จูเลียนเข้ามาเป็นผู้จัดการที่สำนักงานใหญ่ เพราะคุณปู่คิดว่าเขาเป็นทายาทที่ถูกต้องตามกฎหมาย แต่ไม่เป็นไร ตอนนี้ยังไม่มีอะไรที่แน่นอน เราจะดูว่าใครจะเป็นผู้นำสูงสุดเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม แม้ว่าคุณปู่จะสนับสนุนจูเลียน แต่ตอนนี้ท่านก็อายุมากแล้ว พนันได้เลยว่าท่านมีเวลาอยู่บนโลกไม่มากแล้ว ในทางกลับกัน ผมไม่ได้แค่ได้รับการสนับสนุนจากพ่อเท่านั้น แต่ผมยังได้รับการสนับสนุนมากมายอีกด้วย" ทหารหนีทัพของครอบครัวปาร์ค จากสถานการณ์ปัจจุบันจูเลียนทำผิดพลาดอย่างร้ายแรงที่เขาแต่งงานกับคนบ้านนอกอย่างแอนนาลิสเพียงเพื่อฟื้นความภาคภูมิใจ" เขาคิด

ขณะเดียวกัน อบิเกลก็คิดในใจว่า "ถึงกระนั้น จูเลียนยังหน้าเหลือเชื่อกว่านั้นมาก"

แม้ว่าเธอจะมีความคิดอย่างอื่น แต่เธอก็ยิ้มและพูดด้วยความกลัวว่า "อเล็กซานเดอร์ คุณน่าประทับใจมาก"

"คุณคิดอย่างนั้นจริง ๆ หรือ?" อเล็กซานเดอร์กระพริบตาเย้ายวนแล้วยิ้มให้อบิเกล

"แน่นอน!" อบิเกลตอบอย่างจริงใจ

"อบิเกล ผมตกหลุมรักคุณตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ คุณจะแต่งงานกับผมไหม?" อเล็กซานเดอร์จ้องมองเธออย่างเสน่หา

การสารภาพรักกะทันหันทำให้อบิเกลดีใจมาก ริมฝีปากของเธอม้วนขึ้นโดยไม่รู้ตัว

"ลูกชายคนที่สามของตระกูลปาร์คแห่งเจเดย์ไบรท์กำลังขอฉันแต่งงานเหรอ? เขาเป็นผู้จัดการสำนักงานย่อยในปาร์คกรุ๊ป จริง ๆ แล้ว เขาดีกว่าเบนจามินมาก" อบิเกลครุ่นคิด

อย่างไรก็ตาม หากเธอเลือกเอง เธอสนใจที่จะแต่งงานกับจูเลียนมากกว่า "แม้ว่าอเล็กซานเดอร์จะหล่อและมีความสามารถ แต่เขาก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของจูเลียน เสน่ห์และความสง่างามของจูเลียนนั้นให้ตายเถอะ! แถมท่าทางเย็นชาและเฉยเมยของเขาก็ทำให้ฉันอยากจะเอาชนะเขาและทำให้เขา ตกหลุมรักฉัน นอกจากนี้ จูเลียนยังเลือกที่จะคบกับผู้หญิงอย่างแอนนาลิส ฉันจะให้แอนนาลิสแต่งงานกับคนที่ใหญ่กว่าผู้ชายที่ฉันแต่งงานด้วยได้อย่างไร? ดังนั้น จะด้วยการขอหรือด้วยการโกง ฉันต้องแย่งจูเลียนมาจากเธอ อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ฉันปฏิเสธอเล็กซานเดอร์ไม่ได้แล้ว เพราะเขาสามารถทำหน้าที่เป็นตัวสำรองได้ พูดตรงๆ เขาคือตัวเลือกสำรองที่ยอดเยี่ยม ในกรณีที่ฉันไม่สามารถจบลงด้วยจูเลียน ฉันสามารถแต่งงานกับอเล็กซานเดอร์ได้ตลอดเวลาเพราะเขาชอบฉันหลังจากทั้งหมด" เธอคิด

ด้วยความคิดเหล่านั้นในใจ เธอแสดงท่าทีประหลาดใจและชำเลืองมองไปยังอเล็กซานเดอร์อย่างเสน่หา "ฉัน? ได้เหรอ? คุณมาจากครอบครัวปาร์ค ฉันแค่คนธรรมดา"

"อบิเกล คุณเป็นผู้หญิงที่น่าทึ่งมาก คุณน่าทึ่งมาก ผมจะพยายามมากขึ้นในอนาคต มิฉะนั้นผมอาจคิดว่าผมไม่ดีพอ" อเล็กซานเดอร์ตอบ

อบิเกลกัดริมฝีปากล่างแล้วพูดอย่างเขินอาย "ฉันไม่ได้น่าทึ่งอย่างที่คุณคิดหรอก ใช่ไหม?"

"คุณใช่!"

"คุณใจดีจัง อเล็กซานเดอร์ แล้วนี่ยังไง พรุ่งนี้มากินข้าวเย็นที่บ้านฉันนะ จะได้บอกพ่อแม่ฉันรู้เรื่องนี้" อบิเกลแนะนำ

"จะบอกว่าตกลง?" อเล็กซานเดอร์ตกใจ

อบิเกลยังคงทำตัวเขินอายอยู่และเสนอว่า "ใช่ ในเมื่อเรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญ บางทีคุณควรพาคุณปาร์คไปด้วย อ้อ เดี๋ยวก่อน คุณปาร์คกลับไปที่เจเดย์ไบรท์แล้ว ใช่ไหม? จะให้พี่ชายมาแทนก็ได้?"

"ตกลง!" อเล็กซานเดอร์เห็นด้วย

ทันใดนั้นดวงตาของอบิเกลก็เปล่งประกายด้วยความยินดีเมื่อเธอบรรลุเป้าหมาย

วันต่อมา อเล็กซานเดอร์ขอให้จูเลียนไปทานอาหารเย็นที่เรสซิเดนซ์บาร์ตันกับเขา

จูเลียนตกลงโดยไม่ลังเลและพูดว่า "ได้เลย" เขาคิดว่า "นั่นดีมาก! ฉันจะชวนแอนนาลิสไปดูหนังหลังอาหารเย็น นอกจากนี้ฉันสามารถบอกเธอได้ว่าฉันได้ดูเนื้อหาทั้งหมดแล้วและตอนนี้เธอสามารถเอาหุ้นที่แม่ของเธอทิ้งไว้ให้เธอคืนได้แล้ว หลังจากนั้นเธอจะเป็นประธานของมูนไลท์ กรุ๊ป ทันที"

อเล็กซานเดอร์ไม่คาดคิดว่าจูเลียนจะยอมทำตาม เขาฉายแววยิ้มเล็กน้อยและถามว่า "ทำไมนายถึงตกลงอย่างเต็มใจ?"

"นั่นไม่เกี่ยวกับนาย ฉันแค่ต้องการพบใครสักคนในครอบครัวบาร์ตัน!"

ในการตอบสนอง อเล็กซานเดอร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยโดยไม่โกรธเคือง

คืนนั้นสองพี่น้องไม่ได้ออกไปด้วยกัน

จูเลียนไปที่บาร์ตันเรสซิเดนซ์ประมาณห้าโมงเย็น