บทที่ 18

"นาย... นายมันไอ้สารเลว!" โทนี่โกรธจนพูดไม่ออก

เขากัดฟันและคำรามด้วยเสียงทุ้มว่า "จูเลียน จะเอาความอัปยศมาสู่ตัวเองก็ได้ แต่ทั้งฉันและครอบครัวปาร์คก็ไม่อยากถูกผู้หญิงคนนี้ขายหน้า!"

"อัปยศ? แล้วยังไงล่ะ? คุณไม่คิดว่าการนอกใจและมีเมียน้อยจะน่าละอายมากกว่าการมีผู้หญิงที่ไม่รู้หนังสือและยากจนเป็นภรรยาเหรอ?" จูเลียนไม่ลังเลที่จะเปิดเผยเรื่องอื้อฉาวของครอบครัวของเขา

สำหรับเขาแล้ว ไม่มีอะไรที่เขาจะไม่พูดในที่สาธารณะ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่ออีกฝ่ายพูดอะไรที่ทำร้ายจิตใจก่อน

"น...นาย!" โทนี่ตัวสั่นด้วยความโกรธ

"ใจเย็น ๆ พ่อ ใจเย็น ๆ" อเล็กซานเดอร์ตบหลังโทนี่ก่อนจะมองจูเลียนอย่างช่วยไม่ได้ "จูเลียน หยุดเถอะ"

"ตราบใดที่ฉันยังมีชีวิตอยู่ ครอบครัวปาร์คส์จะไม่สามารถยอมรับเธอได้!" โทนี่พูดอย่างโกรธเคือง

ลึก ๆ แล้ว โทนี่ไม่ต้องการให้จูเลียนแต่งงานกับผู้หญิงที่มีความสามารถ เพราะท้ายที่สุดแล้ว เขาต้องการให้อเล็กซานเดอร์เป็นซีอีโอคนใหม่ของปาร์ค กรุ๊ป

อย่างไรก็ตาม จูเลียนก็ยังเป็นลูกชายของเขาอยู่ดี "ถ้าเขาแต่งงานกับคนบ้านนอก ฉันจะไปโชว์หน้าต่อหน้าสาธารณชนได้อย่างไร? ฉันจะตอบอย่างไรเมื่อมีคนถามฉันว่าภรรยาของจูเลียนมาจากตระกูลเศรษฐีไหน? เป็นไปไม่ได้ที่ผมจะบอกพวกเขาว่าลูกสะใภ้ของผมเป็นคนบ้านนอกใช่ไหม?" เขาคิดในใจ

"เราจดทะเบียนสมรสกันแล้ว ดังนั้นเราจึงแต่งงานกันอย่างถูกต้องตามกฎหมาย คุณจะปฏิเสธอย่างไรก็ได้ แต่เธอเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวปาร์คแล้ว" จูเลียนตอบ

โทนี่รู้ว่าเขาไม่สามารถชนะการโต้เถียงกับจูเลียนได้ เขาจึงจับจ้องไปที่แอนนาลิสแล้วถามว่า "แล้วเธอล่ะ เธอคิดอย่างไร?"

"ฉันจะทำตามที่จูเลียนพูด" แอนนาลิสตอบ

เมื่อได้ยินอย่างนั้น โทนี่ก็เยาะเย้ย "ก็นะ ทำไมคนบ้านนอกอย่างคุณถึงจะยอมถอยล่ะ หลังจากที่คุณได้สร้างความสัมพันธ์กับผู้ชายที่มีชื่อเสียงอย่างจูเลียน ฟังฉันนะ คุณไม่ผ่านเกณฑ์"

ทันใดนั้น จูเลียนก็ขัดขึ้น "แล้วเมียน้อยของคุณมาจากตระกูลเศรษฐีไหน?"

"แก! หุบปาก จูเลียน ปาร์ค!" โทนี่โกรธจัดเมื่อได้ยินจูเลียนพูดคำว่าเมียน้อยอีกครั้ง

ในขณะเดียวกัน อเล็กซานเดอร์ก็ละอายใจ และรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็เริ่มจางหายไป

เมียน้อยที่จูเลียนพูดถึงไม่ใช่ใครอื่นนอกจากไลลา ซีกเลอร์ แม่ของอเล็กซานเดอร์

ในขณะนั้นเอง แม่บ้านก็ปรากฏตัวขึ้นและบอกว่าอาหารเย็นพร้อมแล้ว

เนื่องจากเคนท์ไม่กระตือรือร้นที่จะรอการต่อสู้ระหว่างจูเลียนและโทนี่ เขาฉวยโอกาสนี้เป็นตัวกลาง "ทานข้าวเถอะ ทานข้าวเถอะ นี่ก็ดึกแล้ว เชื่อได้เลยว่าทุกคนคงหิวแล้ว"

"พ่อ ไปทานข้าวกันเถอะ" อเล็กซานเดอร์เร่งโทนี่

โทนี่ลุกเดินไปที่ห้องอาหารกับอเล็กซานเดอร์

ในทางกลับกัน แอนนาลิสเพียงแค่จ้องไปที่จูเลียน

เห็นอย่างนั้น จูเลียนก็สีหน้าอ่อนลงและพูดว่า "ไปทานข้าวกันเถอะ"

"โอเคค่ะ" แอนนาลิสเห็นด้วย

เมื่อทุกคนนั่งลงที่โต๊ะอาหารแล้ว โทนี่ก็จ้องไปที่จูเลียนและออกคำสั่งว่า "วันนี้กลับปาร์คเรสซิเดนซ์"

จูเลียนไม่สนใจเขาและเอื้อมมือไปจับมือแอนนาลิส

แอนนาลิสไม่รู้ว่าจูเลียนผ่านอะไรมาบ้าง เธอจึงสงสัยว่า "ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับพ่อเป็นอย่างไรบ้าง? จากสิ่งที่ฉันได้ยินจากเขาฉันรู้ว่าพ่อของเขาหาผู้หญิงให้ตัวเอง บางทีนี่อาจทำร้ายแม่และเขาอย่างลึกซึ้งและนั่นคือเหตุผลที่เขามีความสัมพันธ์ที่ไม่ดีกับพ่อของเขา ฉันพนันได้เลยว่าเขาจะต้องเสียใจในขณะนี้"

ดังนั้นเธอจึงจับมือเขาตอบและปลอบเขาอย่างเงียบ ๆ

เนื่องจากแอนนาลิสไม่มีพ่อ เธอจึงสงสัยว่าเขาหน้าตาเป็นอย่างไรและรู้ถึงการมีอยู่ของเธอหรือไม่ "บางทีเขาอาจจะรู้ว่ามีฉันอยู่ แต่เขาเลือกที่จะทิ้งฉันไป?" เธอสงสัย