บทที่ 2

เมื่อเธอพบกับการจ้องมองอย่างจริงจังของจูเลียน แอนนาลิสก็เกือบจะตกลงตามคำแนะนำของเขา

ถึงแม้ว่าเธอฟื้นคืนสติทันทีและปฏิเสธอย่างเย็นชา "ขอโทษนะ แต่ฉันไม่สนใจ"

เธอคงจะคิดหาทางเอามรดกที่แม่ของเธอทิ้งไว้ให้กลับคืนมาซึ่งเคนท์ บาร์ตัน ลุงของเธอได้ยึดไปจากเธอ

เมื่อลิฟต์มาถึงชั้นหนึ่ง เธอผลักมือของจูเลียนออกไป

เขาเคลื่อนไหวเร็วกว่าที่เธอคาดไว้ ดึงแอนนาลิสอย่างรวดเร็วและจับเธอติดกับผนังลิฟต์อีกครั้ง จากนั้น เขาก็เอื้อมมือไปกดปุ่มชั้นที่ยี่สิบ

ลิฟต์ค่อยๆเคลื่อนตัวขึ้นอีกครั้ง

แอนนาลิสโกรธแค้นขณะที่เธอก่นด่าอยู่ในใจ "ไอ้สารเลว แกขอมา อย่าโทษฉันว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป!"

เธอแค่มองหาทางออกเพื่อระบายความโกรธของเธอ

บิดคอไปทางซ้ายและขวา เธอปล่อยเสียงที่ดังออกมาจากข้อต่อคอและยกเข่าขึ้นอย่างกะทันหัน

แม้ว่าภาพของเขาที่ค่อมตัวด้วยความเจ็บปวดเมื่อถูกกระแทกไม่ได้ทักทายเธอ

จูเลียนกลับหลบการโจมตีของแอนนาลิสอย่างรวดเร็ว

ดวงตาของแอนนาอลิสเปลี่ยนเป็นจริงจังในทันที และเธอก็ใช้ศอกทุบหน้าอกของจูเลียนทันที

"อี๊!" เขาคำรามอย่างเจ็บปวด เนื่องจากเขาไม่สามารถหลีกเลี่ยงการโจมตีครั้งนี้ได้

แบม!

แอนนาลิสไม่แสดงความเมตตาในขณะที่เธอใช้ศอกอีกข้างทุบหน้าอกเขา

"โอ๊ย!"จูเลียนคร่ำครวญพลางเอามือกุมหน้าอก

แอนนาลิสเตือนว่า "ในอนาคตคุณปฏิบัติต่อผู้หญิงอย่างสุภาพกว่านี้ ครั้งนี้ฉันค่อนข้างจะผ่อนปรนคุณ คราวหน้าคุณคงไม่โชคดีแบบนี้ถ้าเจอคนอารมณ์ร้าย"

"เฮ้ คุณควรพิจารณาข้อเสนอของฉันนะ! เราจะช่วยเหลือกันในสามเดือน นอกจากนี้ เนื่องจากฉันเห็นได้ชัดว่าไม่สามารถชนะคุณในการต่อสู้ได้ คุณจึงไม่ต้องกังวลว่าฉันจะเอาเปรียบ คุณด้วย” จูเลียนพูดทั้งที่ยังเอามือกุมหน้าอก

“หึ! ผู้หญิงคนนี้น่าสนใจกว่าที่ฉันรายงานซะอีก”เขาคิด

ทันใดนั้นแอนนาลิสก็ขมวดคิ้วเมื่อนึกถึงสิ่งที่อบิเกลพูดกับเบนจามินก่อนหน้านี้ “จะเกิดอะไรขึ้นถ้าเธอรู้ว่าทุกสิ่งที่คุณทำเพื่อเธอคือช่วยให้ฉันได้ส่วนแบ่งที่แม่ของเธอทิ้งไว้ให้”อบิเกลเคยถามเบนจามิน

จากนั้นคำพูดที่เบนจามินพูดกับแอนนาลิสก็แวบเข้ามาในหัวของเธอเช่นกัน “แอนนาลิส ครอบครัวของคุณมีสัญญาแต่งงานกับลูกชายของตระกูลปาร์คแห่งเจเดย์ไบรท์ ถ้าอบิเกลไม่แต่งงานกับเขา...คุณก็จะต้อง...”

ไม่มีทางที่แอนนาลิสจะแต่งงานกับชายวัย52ปี แม้ว่าเบนจามินมีประเด็นมูนไลท์กรุ๊ป ซึ่งแม่ของเธอทิ้งไว้ให้เธอ ตอนนี้ได้รับการจัดการโดยลุงของ เคนท์ดังนั้นแอนนาลิสจึงเข้าถึงได้อย่างจำกัด

หากเคนท์ใช้หุ้นของบริษัทเพื่อขู่ให้เธอแต่งงานกับลูกชายคนโตของตระกูลปาร์ค แอนนาลิสจะต้องถูกพวกเขาชักใยอย่างไม่ต้องสงสัย

ขณะที่เธอคิดเช่นนั้น ดวงตาของเธอก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม “แทนที่จะปล่อยให้คนอื่นควบคุมฉัน ฉันก็อาจจะรับผิดชอบชะตากรรมของตัวเองด้วย” เธอคิด

ว่าแล้วเธอก็มองไปที่จูเลียน “ฉันขอทราบวิธีพูดกับคุณได้ไหม”

“จูเลียน ปาร์ค”เขาแนะนำตัวพร้อมยื่นมือไปหาแอนนาลิส

"ฉันชื่อ แอนนาลิส บาร์ตัน " แอนนาลิสพูดขณะที่เธอจับมือเขา โดยคิดว่าบังเอิญมากที่นามสกุลของเขาบังเอิญเป็น "ปาร์ค"

เธอสามารถจินตนาการถึงใบหน้าที่แดงก่ำของเคนท์ได้แล้วเมื่อเธอแสดงทะเบียนสมรสให้เขาดู

ยินดีกับความคิดนั้นแอนนาลิสถามว่า "คุณจะว่างให้เราจดทะเบียนสมรสเมื่อไหร่"

ตอนนี้เธอได้ตัดสินใจแล้ว จะเป็นการดีที่สุดที่จะจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุด

ท้ายที่สุดแล้วการแต่งงานควรจะกินเวลาเพียงสามเดือนเท่านั้น

“ตอนนี้ผมว่าง แล้วคุณล่ะ”จูเลียนถาม

“ฉันก็เหมือนกัน”แอนนาลิสตอบ

หลังจากลบชื่อของเธอออกจากทะเบียนบ้านกับครอบครัวเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ตอนนี้เธอเป็นเจ้าของบัญชีของตัวเอง โชคดีที่เธอพกมันไว้ในกระเป๋า

"ดีใจที่ได้ยินอย่างนั้น งั้นเราไปสำนักงานเขตกันเถอะ"จูเลียนตอบ

แอนนาลิสขับรถในขณะที่จูเลียนเล่นโทรศัพท์

เขาส่งข้อความในวอตส์แอปป์อย่างรวดเร็ว มันอ่านว่า "ส่งทะเบียนบ้านของฉันไปที่สำนักงานเขตทันที!"

สองชั่วโมงต่อมา พวกเขาได้รับทะเบียนสมรส

เมื่อเห็นเลขท้ายสองสามตัวของบัตรประชาชนของจูเลียนที่พิมพ์อยู่ในทะเบียนสมรส แอนนาลิสก็มองเขาด้วยความประหลาดใจ“คุณไม่ได้มาจากฮอริงตันหรอกหรอ?”

"อืม..."จูเลียนตอบ

“ฉันขอดูบัตรประชาชนคุณได้ไหม”แอนนาลิสถามเธอไม่ทันสังเกตว่าทั้งคู่จดทะเบียนสมรสกันตั้งแต่เมื่อไหร่

เขายื่นบัตรประชาชนให้เธอโดยไม่ลังเล

“คุณมาจากเจเดย์ไบรท์หรอ?”เธอถามเนื่องจากที่อยู่ของเขาเป็นที่อยู่ของเจเดย์ไบรท์

แอนนาลิสถามด้วยความประหลาดใจอีกครั้ง "คุณเกี่ยวข้องกับตระกูลปาร์คของเจเดย์ไบรท์ด้วยไหม"

“ใช่ ผมมาจากครอบครัวปาร์ค”จูเลียนตอบ

“อืม”เธอฮัมเพลงตอบรับก่อนจะคืนบัตรประชาชนให้เขา

เนื่องจากพวกเขาจดทะเบียนสมรสกันแล้ว จึงไม่มีความหมายที่จะสนใจว่าเขามาจากไหนในตอนนี้

การแต่งงานเพียงสามเดือนอย่างไรก็ตาม ในระหว่างนี้แอนนาลิสจะทวงคืนบริษัทที่แม่ของเธอทิ้งไว้ให้โดยเร็วที่สุด