บทที่ 3

จูเลียนเอื้อมมือไปหยิบบัตรเครดิตและกระเป๋าเงินของแอนนาลิส ยัดการ์ดกลับเข้าไปในกระเป๋าเงิน เขาพูดว่า "นี่มันไร้สาระ เรากำลังจะแต่งงานกัน แต่คุณออกค่าแหวนเองเหรอ"

“ยังไงก็เป็นการแต่งงานปลอมๆอยู่แล้ว”

“ไม่ คุณกำลังคิดผิด เราต้องทำตัวให้เหมือนเป็นคู่แท้ในระยะเวลาสามเดือนนี้ตลอดเวลา”จูเลียนตอบ

“แต่แหวนวงนี้แพงเกินไปนะ” แม้ว่าแอนนาลิสจะเห็นด้วยกับสิ่งที่เขาพูด แต่เธอก็ยังต้องการจ่ายค่าแหวนของตัวเอง

“คุณจ่ายคืนให้ผมได้ ในวันที่เราหย่ากัน”จูเลียนเสนอ

“ก็ได้” เธอตกลงเท่านี้ก็เรียบร้อย

หลังจากจูเลียนจ่ายค่าแหวนแล้ว ทั้งสองคนก็หาร้านอาหารเพื่อทานอาหาร จูเลีย คัดสรรร้านอาหารสำหรับคู่รัก

หลังจากที่พวกเขานั่งลงแล้ว จูเลียนตก็แนะนำตัวเองว่า "ปีนี้ฉันอายุยี่สิบหกปีแล้ว และฉันไม่เคยคบใครมาก่อน ฉันไม่มีนิสัยแย่ๆ ฉันชอบทำงานและชอบเล่นกีฬา มันคือ มีอะไรที่คุณอยากรู้อีกไหม"

“ไม่ แค่นั้นแหละ ฉันอายุยี่สิบปีและเคยมีความสัมพันธ์มาก่อน นอกจากชอบนอน ฉันไม่มีนิสัยแย่ๆ ตอนนี้ ฉันไม่มีงานที่แน่นอน ถึงแม้ว่าฉันทำงานแปลกๆที่นี่และที่นั่น” แอนนาลิสกล่าว

“มันไม่ใช่เรื่องโกหก พี่เลี้ยงของฉันให้ฉันทำงานแปลกๆ ให้พวกเขาตลอดเวลา” เธอรำพึง

เมื่ออาหารของพวกเขาถูกเสิร์ฟ จูเลียนก็ปอกเปลือกกุ้งก่อนจะวางลงบนจานของแอนนาอลิซ

แอนนาลิสโบกมือทันที “ไม่ ไม่เป็นไร กินเถอะ ฉันปอกเอง”

“กินซะ คราวหน้าฉันจะปอกทุกอย่างที่จำเป็นต้องปอกให้คุณ” จูเลียนพูด

แอนนาลลิสหัวใจเต้นแรงขึ้นมาทันใด มันเจ็บมากจนแม้แต่การหายใจของเธอก็หนักขึ้น

ครั้งหนึ่งเบนจามินเคยพูดแบบเดียวกันนี้กับเธอ “แอนนา เธอเป็นผู้หญิงนะ ทิ้งงานยุ่งกับการปอกกุ้งไว้ให้ฉัน” เขาพูด

อนิจจา ทั้งหมดนั้นเป็นเพียงเรื่องหลอกลวง เนื่องจากเบนจามินเพิ่งเป็นไปหลังจากที่มารดาของเธอทิ้งเธอไปเท่านั้น

"สิ่งที่คุณคิดเกี่ยวกับ?" จูเลียนถาม แอนนาลิสรู้สึกไม่สบายใจ

"ไม่มีอะไร ไปกินข้าวกันเถอะ!" แอนนาลิสฟื้นคืนสติอย่างรวดเร็วและฝืนยิ้ม

“ชีวิตนี้ทุกคนต้องเจอคนขี้โกงอย่างเบนจามินแน่ๆ ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าเขาเป็นใคร จริงๆ แล้วทุกอย่างจะดีเอง ที่สำคัญฉันตัดขาดทุนแล้ว จากนี้ไปฉันต้องอยู่ให้ได้” ให้ดีและเป็นตัวเองในเวอร์ชั่นที่ดีที่สุด!" เธอสาบานในใจ

ที่บาร์ตันเรสซิเดนซ์ เคนท์สั่งให้แม่บ้านทำความสะอาดสถานที่ เนื่องจากครอบครัวปาร์คกำลังจะมาในวันรุ่งขึ้น

“ท่านพ่อ ทำไมท่านถึงกระตือรือร้นกับเรื่องนี้นัก ข้าจะไม่แต่งงานกับตระกูลปาร์ค! ไม่เพียงแต่ลูกชายคนโตของพวกเขาจะอายุห้าสิบสองปีแล้ว แต่เขายังเป็นคนพิการที่ไม่ได้ดำรงตำแหน่งสำคัญ ในครอบครัว” อบิเกลบ่นขณะนั่งบนโซฟาพลางเอามือเท้าคาง

เบธานี แลงดอนแม่ของอบิเกลนั่งลงข้างอบิเกลและจับมือเธอ เธอยิ้มให้ลูกสาวอย่างมีเลศนัย แล้วพูดว่า "เด็กโง่ แน่นอน เธอจะไม่แต่งงานกับลูกชายคนโตของพวกเขาที่อายุเกิน50ปี"

อบิเกลกลอกตาขณะทำหน้ามุ่ย “ถ้าอย่างนั้น ทำไมคุณถึงมาเยี่ยมพวกเขาเรื่องใหญ่แบบนี้ล่ะ”

"ตระกูลปาร์คมีความโดดเด่นอย่างมาก พวกเขาเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลอันทรงเกียรติในเจเดย์ไบรท์หากเราสามารถสร้างความสัมพันธ์กับตระกูลที่ร่ำรวยเช่นนี้ได้ แน่นอนว่าเราจะสามารถเก็บเกี่ยวผลประโยชน์มากมาย"เบธานีอธิบาย

อบิเกลกลอกตาอีกครั้งแล้วพูดว่า"แต่ลูกชายคนโตของพวกเขาไม่ได้มีหน้าที่ดูแลครอบครัว"

"เธอรู้อะไรไหม ถึงเขาจะไร้ประโยชน์ เขาก็ยังคงเป็นทายาทสายตรงของตระกูล เขามีความสำคัญอย่างยิ่งในตระกูลปาร์ค ตราบใดที่หัวหน้าตระกูลยังมีชีวิตอยู่ นายปาร์คคนเก่าจะมาหาเป็นการส่วนตัวในวันพรุ่งนี้ "เคนท์อธิบาย

“แล้วทำไมคุณไม่แต่งงานกับแอนนาลิสกับครอบครัวของพวกเขาล่ะ” อบิเกลแนะนำอย่างเหยียดหยาม

เบธานียิ้ม เมื่อเห็นว่าลูกสาวของเธอเริ่มเข้าใจแล้ว เธอจึงตอบว่า "นั่นคือสิ่งที่เรากำลังวางแผนอยู่ นี่เป็นโอกาสที่หาได้ยากที่จะเข้าร่วมกับครอบครัวปาร์ค อย่าลืมความจริงที่ว่าลูกชายคนโตอายุห้าสิบสองปีด้วยซ้ำ ถ้าเขาอายุแปดสิบสองปี เราก็ยังหาคนจากครอบครัวของเรามาแต่งงานกับเขาได้”

ทันทีที่เธอได้ยินว่าแอนนาลิสคือคนที่จะแต่งงาน อบิเกลหัวเราะเบาๆ หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอเสริมว่า "แม่คะ แอนนาลิสไม่ได้ว่านอนสอนง่ายอย่างที่คิด"

“ถ้าเธอต้องการครอบครองหุ้นที่แม่ของเธอทิ้งไว้ให้ เธอก็ต้องทำตามที่เธอบอก” เคนท์พูดอย่างหนักแน่น

เบธานีหัวเราะขณะที่เธอแนะนำ "สามีแอนนาลิสน่าจะกลับมาเร็วๆ นี้ อย่าใช้อารมณ์รุนแรงกับเธอและเกลี้ยกล่อมเธออย่างเหมาะสม เธอเปิดรับการโน้มน้าวใจ ไม่ใช่การบีบบังคับ"

“เห็นด้วย! แอนนาลิสคล้อยตามการเล้าโลมมากกว่า” อบิเกลกล่าวเสริม

“ได้เลย เข้าใจแล้ว!” เคนท์ตอบกลับ เขาขมวดคิ้วพึมพำ “ถ้าฉันรู้ว่าเธอเป็นคนประเภทเก็บความแค้นไว้ ฉันคงพาเธอกลับมาก่อนที่เธอจะรู้ตัวเสียอีก”