บทที่ 5

เมื่อได้ยินอย่างนั้นทุกคนก็ตะลึง

เสียงของเคนท์สั่นสะท้านโดยไม่ได้ตั้งใจขณะที่เขาพูดตะกุกตะกัก "คุณ...คุณเป็นลูกชายคนโตของตระกูลปาร์คเหรอครับ"

“ลูกชายคนโตของพวกเขาอายุ52 ปี แล้วไม่ใช่หรอ เขาเป็นอัมพาตและนั่งรถเข็นไม่ใช่หรอ” เขาสงสัยในเวลาเดียวกัน

ขณะที่เขาคิดถึงเรื่องนี้ เขาก็สบตากับเบธานีซึ่งตกตะลึงเช่นกัน

อบิเกลก็ไม่เชื่ออย่างที่สุดเช่นกัน

เธอแอบพินิจพิจารณาจูเลียนแล้วคิดในใจว่า "เขาเป็นผู้ชายที่เพอร์เฟ็กต์ขนาดนั้นเลยเหรอ? เขามีรูปร่างที่สมส่วน รูปร่างสูงโปร่ง รูปร่างสมส่วน แถมยังดูมีระดับอีกด้วย ไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าเขาเป็นลูกชายคนโตของครอบครัวปาร์ค และเป็นคนที่ฉันแต่งงานด้วย!ไอ้ปัญญาอ่อนคนไหนที่ปล่อยข่าวปลอมว่าลูกชายคนโตของครอบครัวปาร์ค เป็นชายพิการอายุ 52 ปี พวกเขาไร้สาระเกินไป !"

เมื่อนึกถึงว่าจูเลียนหนุ่มหล่อแค่ไหนอบิเกลก็ปลาบปลื้มใจ

เธออยากจะแต่งงานกับเขาทันที

หลังจากที่แอนนาลิสพบว่าจูเลียนเป็นลูกชายคนโตที่น่าจะอายุ 52 ปีของครอบครัวปาร์ค จู่ๆเธอก็นึกขึ้นได้

“เขาจงใจปล่อยข่าวลือว่าเขาอายุห้า52 ปีหรือเปล่า? ตอนที่เขาบอกว่าเขาต้องการให้ฉันช่วยเขาปัดป้องคู่ครองที่ไม่ต้องการ เขากำลังพยายามปัดป้องอใหญ่เกลหรือเปล่านี่เป็นกรรมจริงๆ!”เธออุทานในใจ

เบธานีรีบดึงเคนท์

เมื่อถึงตอนนั้น เคนท์ก็เผยรอยยิ้มอันอบอุ่นออกมาทันที "สวัสดี ยินดีที่ได้รู้จัก"

จากนั้นเขาก็หันไปหานิโน่และพูดว่า"คุณปาร์ค เราตัดสินใจเรื่องการแต่งงานมานานแล้ว ตอนนี้คุณมาเองวันนี้ ทำไมเราไม่คุยกันเรื่องวันแต่งงานล่ะ"

เมื่อได้ยินดังนั้นนิโน่ก็หัวเราะเบาๆ "แน่นอน เรามาที่นี่ด้วยเหตุผลที่ชัดเจนเช่นกัน นอกจากนี้ เนื่องจากวันนี้เรามาอยู่ที่นี่ เรามาพูดถึงของหมั้นกันก่อนดีกว่า จูเลียนตั้งใจจะให้เงิน 300 ล้านดอลลาร์แก่คุณบาร์ตันเป็นของขวัญหมั้น ผมสงสัยว่าคุณมีความคิดอย่างไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ เราจะเคารพความคิดเห็นของครอบครัวบาร์ตัน"

เมื่อเธอได้ยินว่าจะมีของขวัญหมั้นมูลค่า 300 ล้านดอลลาร์ อบิเกลก็หน้าแดงด้วยความตื่นเต้น เธอยิ้มกว้างจนดวงตาของเธอแทบจะเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว และเธอก็เหลือบมองจูเลียนอย่างเขินอายและเต็มไปด้วยความรัก โดยปกติผู้ชายจะทนสายตาที่มีเสน่ห์เช่นนี้จากเธอไม่ได้

จูเลียนเพียงแค่จ้องมองเธออย่างเย็นชา

สายตาที่เย็นชาและไม่แยแสของเขาทำให้หัวใจของอบิเกลสั่นไหว เพราะเธอคิดว่าเขาหล่อ เท่ และเป็นผู้ชายอย่างไม่น่าเชื่อ

เมื่อเคนท์และเบธานี ได้ยินว่าจะมีของกำนัลในพิธีหมั้นมูลค่า 300 ล้านดอลลาร์ พวกเขาประหลาดใจมากจนพูดอะไรไม่ออก

เคนท์ที่หลังจากนั้นยังเป็นนักธุรกิจ ตอบอย่างสุภาพว่า "ไม่จำเป็นหรอก มันมากเกินไป"

"แน่นอนจำเป็นมากจูเลียนส่งการ์ดให้บาร์ตัน"นิโน่สั่ง

เมื่อได้ยินอย่างนั้น คนทั้งสามคนในครอบครัวของเคนท์ก็หันมองไปยังบัตรธนาคารในมือของจูเลียนโดยพร้อมเพรียงกัน

หลังจากนั้นก็300 ล้านดอลลาร์ หลังจากบริหารมูนไลท์กรุ๊ปมาหลายปี พวกเขาก็เริ่มทำผลงานได้ค่อนข้างดี อย่างไรก็ตาม กำไรต่อปีของพวกเขาอยู่ที่ 30 ล้านดอลลาร์เท่านั้น

บางครั้งหากธุรกิจย่ำแย่ พวกเขาไม่สามารถทำเงินได้ถึง 30 ล้านดอลลาร์ในหนึ่งปีด้วยซ้ำ

ตอนนี้ของขวัญหมั้นของครอบครัวปาร์คคือ 300 ล้านดอลลาร์ ซึ่งเป็นจำนวนเงินที่พวกเขาต้องใช้เวลาทำงานอย่างหนักถึง10ปี!

นิโน่ยิ้ม"นี่เป็นครั้งแรกที่เรามาที่บาร์ตันเรสซิเดนซ์และค่อนข้างไกลจากที่ของเรา ดังนั้นเราจึงไม่ได้นำของหมั้นอื่นๆมาด้วย ก่อนหน้านี้ฉันยังกังวลว่าคุณจะไม่ทน แต่งงานกับสาวที่รักของคุณมาสู่ครอบครัวของเรา ไม่ต้องกังวล คุณบาร์ตัน คราวหน้าเราจะนำของขวัญที่เหลือมาให้อย่างแน่นอน"

ดูเหมือนจะมีความหมายที่ซ่อนอยู่ในคำพูดของนิโน่

เคนท์ไม่สามารถจับเจตนาที่ซ่อนอยู่ของเขาได้อย่างสมบูรณ์ และตอบกลับด้วยรอยยิ้มว่า "คุณปาร์ค คนเก่า คุณใจดีเกินไป ลูกสาวของฉันจะได้แต่งงานกับครอบครัวปาร์ค คงจะถือเป็นพรอย่างยิ่ง ทำไมฉันถึงทนไม่ได้ ที่จะทำอย่างนั้น?"

ทันใดนั้นรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก็หยุดลง

ทั้งหมดที่เขาเห็นคือ จูเลียนยื่นบัตรธนาคารให้แอนนาลิสขณะที่เขาพูดว่า "หวังว่าเราจะเข้ากันได้ดีในอนาคต"

เมื่อเห็นเช่นนั้น เคนท์ก็เริ่มตกใจและรีบพูดว่า "จูเลียน คุณจับผิดคนแล้ว นั่นคือหลานสาวของฉันแอนนาลิสนี่คือลูกสาวของฉันอบิเกล"

จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่อบิเกลซึ่งอวดความงามราวกับนางฟ้าในชุดสีขาวของเธอ

“ขอบคุณพระเจ้าที่แอบบี้ฉลาด เธอรู้ว่าเธอควรแต่งตัวให้ดูดีเมื่อเจอพวกเขา ความประทับใจแรกสำคัญมาก”เขาคิดกับตัวเอง