บทที่ 6

หลังจากที่เคนท์ได้ยินคำพูดของนิโน่ ความเกลียดชังที่มีต่อจูเลียนก็เพิ่มมากขึ้น อย่างไรก็ตาม เขาไม่กล้าตำหนิพวกเขา แค่เพียงต้องการแก้ไขการตัดสินใจของพวกเขา ดังนั้นเขาจึงยิ้ม "คุณปาร์ค แต่เรื่องที่เราตกลงกันไว้..."

อบิเกลกลัวว่าครอบครัวปาร์คจะเอาเรื่องที่เกิดขึ้นที่โรงแรมเมื่อวานมาพูด ถ้าเคนท์ยังพูดต่อ

เธอดึงแขนของเคนท์ทันทีและส่ายหัว เป็นนัยให้เขาหยุดพูด

ด้วยการเตือนของอบิเกล เคนท์รีบหยุดพูดและยิ้ม "ฮ่าฮ่า ใช่แล้ว คุณปาร์ค นั่นคือชะตากรรมของครอบครัวเรา"

เขาคิดกับตัวเองว่า "ครอบครัวบาร์ตันเทียบตระกูลปาร์คไม่ได้เลย ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะไปโกรธพวกเขา ฉันควรอดทนและหาโอกาสแก้ไขปัญหานี้"

อบิเกลด่าแอนนาลิสในใจเป็นพันครั้ง เธอสงสัยว่าแอนนาลิสต้องปากเสียแน่ ๆ เมื่อแอนนาลิสไปพบจูเลียนที่โรงแรมเมื่อวานนี้

"ถ้าไม่ จูเลียนจะให้สินสอดทองหมั้นกับแอนนาลิสทำไม? ตราบใดที่จูเลียนไม่ตาบอด เขาก็บอกได้แน่นอนว่าใครสวยกว่ากัน ผู้ชายคนไหนจะไม่อยากได้ภรรยาสวย แต่ ไม่เป็นไร ไม่ว่าแอนนาลิสจะหมิ่นประมาทฉันอย่างไรฉันก็ยังสามารถหาโอกาสที่จะแสดงตัวเองและบดบังเธอได้ คนบ้านนอกโง่ ๆ อย่างแอนนาลิสมีอะไรจะแข่งกับฉันได้" เธอรำพึง

เมื่อคิดเช่นนั้น อบิเกลก็ยิ้มและถามว่า "คุณปาร์ค คุณจะอยู่ที่ฮอริงตันสองสามวันใช่ไหม? ทำไมฉันไม่พาพวกคุณไปเที่ยวหอคอยเก่าแก่ของฮอริงตันล่ะ? ที่นั่นมีอาคารโบราณที่น่าตื่นเต้นมากมายและอาหารรสเลิศแบบดั้งเดิมที่สืบทอดกันมานานหลายศตวรรษ"

ตราบใดที่เธอมีโอกาสใช้เวลาตามลำพังกับจูเลียน เธอก็จะสามารถแสดงให้เขาเห็นถึงข้อดีของเธอและเอาชนะเขาใจได้

"ไม่ ขอบคุณ พรุ่งนี้เราต้องกลับไปเจเดย์ไบรท์" นิโน่ปฏิเสธข้อเสนอของเธอด้วยรอยยิ้ม

"ก่อนหน้านี้เธอเคยรังเกียจหลานชายของฉัน และตอนนี้เธอเห็นว่าหลานชายของฉันโดดเด่นแค่ไหน เธอเสียใจใช่ไหม? ไม่มีทางที่ฉันจะให้โอกาสเธออีก" เขาคิด

"คุณปู่ มากำหนดวันแต่งงานกันเถอะ" จูเลียนกล่าว

นิโน่ยิ้มให้เคนท์แล้วพูดว่า "คุณบาร์ตัน คุณเป็นพี่ของพวกเขาเหมือนกัน คุณคิดอย่างไรเกี่ยวกับการจัดงานแต่งงานของจูเลียนและแอนนาลิสในวันที่ 10 ตุลาคม ทางเราจะหาคนดูฤกษ์ให้ อย่างไรก็ตาม ถ้าคุณมีความคิดเห็นอื่น ๆ ก็สามารถคุยกันได้"

"โอเค เรากําหนดเป็นวันที่ 10 ตุลาคม" เคนท์ตอบ

วันนั้นเป็นวันที่ 27 มิถุนายน มีเวลาอีกสามเดือนถึงเดือนตุลาคม จูเลียนกับแอนนาลิสเพิ่งเจอกันก่อนหน้านั้นหนึ่งวัน พวกเขายังไม่ได้พัฒนาความรู้สึกซึ่งกันและกัน

เหลือเวลาอีกกว่าสามเดือน เกินพอสำหรับอบิเกลที่จะทำให้จูเลียนตกหลุมรักเธอ

"ดี ดี แล้วก็เรียบร้อย" นิโน่พูดอย่างมีความสุข

"คุณปู่ งั้นเรา..." จูเลียนอยากจะจากไป

ไม่มีทางที่เคนท์จะปล่อยให้โอกาสนั้นหลุดลอยไป เขาพูดอย่างกระตือรือร้นว่า "คุณปาร์ค วันนี้เราได้กำหนดการแต่งงานระหว่างครอบครัวของเรา! ไม่ว่ายังไงก็ตาม เราต้องกินข้าวด้วยกัน กินข้าวกันที่บ้าน แม้ว่าจะไม่มีอะไรหรูหรา แต่เราต้องแสดงความจริงใจ"

"แน่นอน แน่นอน ฉันยินดีมากที่ได้ทำ ขอบคุณ คุณบาร์ตัน" นิโน่ตอบ

"คุณสุภาพเกินไป แอบบี้ ช่วยพาคุณปาร์คไปดูรอบ ๆ หน่อย" เคนท์รีบให้โอกาสอบิเกลในการต่อสู้เพื่ออนาคตของเธอ

อย่างไรก็ตาม จูเลียนได้เดินนำหน้าแอนนาลิสไปแล้ว เขาเลิกคิ้วและถาม "คุณไม่พาผมไปดูรอบ ๆ ให้ผมได้ไปเยี่ยมชมห้องของคุณเหรอ?"

"แน่นอน!" แอนนาลิสยิ้มอย่างอ่อนโยน

จากนั้นเธอก็จงใจมองอบิเกลอย่างมีนัยยะ

อบิเกลโกรธและหงุดหงิด

"นังนั่นกล้าดียังไงมายั่วโมโหฉัน"

แอนนาลิสจึงพาจูเลียนขึ้นชั้นบน

เมื่อพวกเขาเข้าไปในห้องของแอนนาลิส จูเลียนก็อดขมวดคิ้วไม่ได้ "ห้องธรรมดาจัง" เขาคิด

"ฉันชินกับชีวิตที่เรียบง่าย!" ดูเหมือนแอนนาลิสจะอ่านใจของจูเลียนออกได้

เธอไม่ได้บอกจูเลียนว่าเธอมีบ้านอีกหลัง สิ่งของสำคัญของเธอจำนวนมากถูกเก็บไว้ที่นั่น

เมื่อพูดถึงสิ่งของสำคัญ เธอจําบางสิ่งได้และรีบหยิบบัตรธนาคารออกมาคืนให้กับพระจูเลียน "คืนค่ะ"

"ทำไม?" จูเลียนก้มหน้าลง

"ฉันต้องการคืนมันให้คุณ" แอนนาลิสกล่าว

"คืน? คุณบาร์ตัน คุณอยากจะยกเลิกการแต่งงานใช่ไหม?" จูเลียนก้มหน้าลงและจ้องมองแอนนาลิส